บทที่ 4 เด็กใต้ปกครอง...

​<strong>วันศุกร์มาถึง</strong> จีน่าเก็บกระเป๋าเตรียมไว้ตั้งแต่เมื่อคืนแล้ว หญิงสาวรู้สึกตื่นเต้นมากที่จะได้ไปเที่ยวเมืองแมนเชสเตอร์ อยากไปดูสนามฟุตบอลของทีมแมนเชสเตอร์ยูไนเต็ดกับทีมแมนเชสเตอร์ซิตี้ที่แสนโด่งดัง

พอล เพื่อนชายที่เรียนด้วยกันเป็นลูกชายเจ้าของธุรกิจอุปกรณ์กีฬาแบรนด์ดัง เขามีความเป็นมิตรให้กับจีน่าตั้งแต่วันแรกที่เจอกัน จีน่าเองก็รู้สึกถูกชะตากับเขามาก และอีกคนคือ บาบาร่า หรือบาบี้ เป็นลูกเจ้าของร้านเสื้อแฟชั่นในกรุงลอนดอน

จีน่าตื่นแต่เช้า เห็นแจ็คบอกว่าวันนี้ตอนสายๆ จะมีรายการมาสัมภาษณ์นิค คล้ายๆ กับรายการเยี่ยมบ้านหรืออะไรสักอย่างหนึ่ง จีน่าจึงรีบตื่นอาบน้ำเพื่อที่จะหาอะไรทานให้เสร็จ จากนั้นจะได้เก็บตัวอยู่ในห้องจนกว่าพอลจะมารับในตอนบ่าย

แอบรู้สึกอึดอัดอยู่บ้างที่ต้องระวังตัวอยู่เกือบตลอดเวลาเพราะอยู่บ้านคนอื่นเช่นนี้ โดยเฉพาะอย่างยิ่งบ้านที่เจ้าของบ้านไม่เต็มใจต้อนรับอย่างนี้ด้วย ในใจจีน่านั้น นึกอยากจะขยับขยายออกไปอยู่เองเสียให้รู้แล้วรู้รอด หล่อนเคยเกริ่นกับมารดาและคุณป้าเดเลีย แต่ท่านทั้งสองสามัคคีกันปฏิเสธเป็นเสียงเดียว ท่านขอให้จีน่าอดทนอยู่จนกว่าจะเรียนจบคอร์สซึ่งก็เป็นเวลาถึงหนึ่งปีเลยทีเดียว

หญิงสาวออกมาจากห้อง สวมเสื้อไหมพรมสีชมพูหวานกับกางเกงยีนส์รัดรูปสีดำ เมื่อมาถึงโซนครัวก็เห็นนิคกำลังยืนคุยกับชายหนุ่มคนหนึ่ง ร่างสูงสง่าของนิคสวมเสื้อเชิ้ตสีน้ำตาลเข้มกับกางเกงยีนส์ ในมือถือแก้วกาแฟใบใหญ่ที่เขาใช้ประจำ ทั้งสองคนหันมามองจีน่าที่เดินเข้ามาแล้วก็หยุดชะงักกึกอยู่กับที่

“อุ้ย...ขอโทษค่ะ”

หญิงสาวรีบกล่าวขอโทษ มองนาฬิกาเป็นเวลาเจ็ดโมงครึ่ง ไม่คิดว่าเขาจะมีแขกแต่เช้าแบบนี้ จีน่าเตรียมจะหันหลังกลับแต่...

“ขอโทษครับ คุณจีน่าใช่หรือเปล่าครับ”

ชายหนุ่มร่างสูงโปร่งที่ยืนถือไอแพ็ดรีบเอ่ยทักขึ้น จีน่าทำสีหน้าแปลกใจที่เขารู้จักชื่อหล่อน

“ใช่ค่ะ จีน่า อัสตันค่ะ” หญิงสาวเอ่ยแนะนำตัว ชายหนุ่มผู้นั้นเดินเข้ามาหาพร้อมกับยื่นมือมาให้จับ

“ผมโอเว่นครับ เป็นพี่ชายของแจ็ค แจ็คเคยเล่าให้ผมฟังว่านิคมีญาติมาจากอเมริกาสวยมาก เอ่อ ผมเป็นผู้ผลิตรายการและเป็นเจ้าของโมเดลลิ่งครับ”

โอเว่นแนะนำตัวเอง ตลอดเวลานั้นเขาจ้องมองจีน่าอย่างสนใจ ร่างสูงของนิคยังคงยืนพิงเคาน์เตอร์ครัวจิบกาแฟอยู่ จีน่ายิ้มให้กับโอเว่น

“ยินดีที่ได้รู้จักค่ะ เอ่อ จีน่าขอตัวก่อนนะคะ”

“เอ่อ ผมขอเบอร์โทรศัพท์ได้ไหมครับ คือตอนนี้ผมกำลังหานางแบบโฆษณาสินค้าตัวหนึ่ง ต้องการคาแร็คเตอร์ที่คล้ายกับคุณนี่เลยครับ” โอเว่นรีบเอ่ยขึ้น จีน่าทำตาโตก่อนจะเหลือบไปมองนิค ซึ่งกำลังยกถ้วยกาแฟค้างอยู่

“เอ่อ...จีน่าไม่ถนัดเรื่องแบบนี้หรอกค่ะ ต้องขอโทษจริงๆ” จีน่ารีบปฏิเสธทันที

“อย่าเพิ่งตัดสินใจสิครับ คุณยังไม่ได้ฟังรายละเอียดเลย เอาเป็นว่าผมขอเบอร์โทรเอาไว้ก่อน จะได้ไหมครับ”

“ไม่ได้หรอกโอเว่น...แกอย่าไปยุ่งกับจีน่าเลย คุณแม่ฉันหวงและห่วงของท่านมาก จีน่ามาที่นี่เพื่อมาเรียนอย่างเดียวเท่านั้นแหละ”

เสียงขรึมของนิคเอ่ยแทรกขึ้นมา ทำเอาจีน่าชะงัก ไม่คิดว่าเขาจะแสดงความคิดเห็นเรื่องของหล่อนแบบนี้ โอเว่นหันไปมองหน้านิคแล้วทำท่ายิ้มล้อเลียน

“ใครหวงกันแน่วะ” โอเว่นเอ่ยหยอกนิค ก่อนจะหันไปยิ้มกว้างให้จีน่า

“ก็ได้ค่ะ”

จีน่าตอบออกมา ไม่แน่ใจว่าเพราะอะไรถึงตัดสินใจพูดออกไปเช่นนั้น อาจจะเป็นเพราะท่าทางยกมุมปากยิ้มเสมือนเยาะของคนที่ยืนพิงเคาน์เตอร์อยู่กระมัง บางทีหล่อนอาจจะต้องทำให้เขาเห็นเสียบ้างว่าหล่อนสามารถตัดสินใจเรื่องของตัวเองได้เหมือนกัน

นิคเลิกคิ้วแปลกใจกับท่าทางที่เหมือนเชิดหน้าขึ้นนิดหนึ่งของคนตัวเล็ก หล่อนปล่อยผมสยายไปเต็มแผ่นหลังดูแปลกตาไปจากปกติที่มักรวบเป็นพวงหางม้า เสื้อสีชมพูขับผิวนวลใสให้สว่างยิ่งขึ้นไปอีก ใบหน้าเนียนรูปไข่มีเพียงลิปกลอสนั้นดูตึงๆ เขายังไม่เคยเห็นท่าทางนี้ของหล่อนมาก่อน

“ดีครับ เอ่อ นิค ตอนสัมภาษณ์ เชิญคุณจีน่าออกช่วงสัมภาษณ์ญาติสนิทได้ไหมวะ”

โอเว่นหันมาถามเป็นเชิงปรึกษานิค ซึ่งเขาก็รีบส่ายหน้าปฏิเสธพร้อมกับกับจีน่า