เข้าสู่ระบบจีน่าทำไข่เจียวทานกับข้าวสวยที่ซื้อสำเร็จมาเพียงนำเข้าใส่ในไมโครเวฟก็ทานได้แล้ว หญิงสาวรู้สึกภูมิใจที่ตัวเองสามารถเป็นที่พึ่งของตัวเองได้เป็นเวลาสองเดือนแล้ว
อาจารย์ในชั้นเรียนบอกว่าให้ชมและให้กำลังใจตัวเองทุกครั้งเวลาทำสิ่งใดสำเร็จ ไม่ว่าจะเป็นเรื่องเล็กน้อยเพียงใดก็ตาม การชื่นชมตัวเองอย่างจริงใจและซื่อตรงนั้น ทำให้จิตใจเกิดความภาคภูมิใจและจะนำมาซึ่งพลังในด้านบวก พลังงานด้านบวกก็จะดึงสิ่งบวกๆ ที่ดีๆ เข้ามาในชีวิตเรา ตามหลักการทางวิทยาศาตร์ที่ว่าสสารประเภทเดียวกันมักดึงดูดเข้าหากันเสมอ
เวลานี้จีน่ากำลังสนุกกับการเรียนจิตวิทยาในสาขาด้านลึก ทะลุล้วงเข้าไปถึงระดับจิตใต้สำนึกนี้มาก เชื่อว่ามันจะเป็นประโยชน์กับตัวหล่อนเองอย่างที่สุด ไม่เสียแรงที่อุตส่าห์มาไกลถึงที่นี่ อนาคตที่ไม่ทราบว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับหล่อนบ้างนี้ อย่างน้อยจีน่าเชื่อว่า เมื่อถึงเวลากลับอเมริกาหล่อนจะเป็นคนใหม่ที่เข้มแข็งและเติบโตเป็นผู้ใหญ่ให้คุณพ่อคุณแม่ได้ภาคภูมิใจ
พวกท่านอาจจะผิดหวังที่จีน่าไม่ได้ในสิ่งที่ท่านตั้งใจอยากให้หล่อนได้ นั่นก็คือสามีที่ชื่อนิโคลัส คอสต้า แต่จีน่าจะได้ประสบการณ์ชีวิตคุ้มเสียยิ่งกว่าคุ้มอย่างแน่นอน นั่นคือเป้าหมายที่แท้จริงของหล่อนต่างหากล่ะ
จีน่ารีบทานข้าวจากนั้นก็กลับเข้าห้อง อาบน้ำและนอนฟังโปรแกรมทบทวนเรื่องที่ได้เรียนมาในคลาสวันนี้ หล่อนใช้เครื่องบันทึกไว้ตอนโปรเฟสเซอร์บรรยายด้วย
ก๊อก-ก๊อก
เสียงเคาะประตูห้องดังขึ้น ทีแรกจีน่าไม่ได้สนใจ หากต่อมาก็ได้ยินเสียงเคาะอีกครั้ง หญิงสาวรีบกดพ็อซเรื่องที่กำลังฟังอยู่เอาไว้ แล้วลุกไปคว้าเสื้อคลุมมาสวมทับก่อนจะเดินไปเปิดประตู
ร่างสูงสวมเสื้อคลุมสีน้ำเงินทับชุดนอนสีเดียวกัน ใบหน้าคร้ามคมดูเคร่งขรึม จีน่าแปลกใจที่เขามาเคาะประตูห้องเป็นครั้งแรกในรอบสองเดือน วันนี้วันพุธ เขากับหล่อนอยู่กันสองคน มอลลี่มักจะมาเย็นวันศุกร์หากหล่อนไม่ติดงานเดินแฟชั่นซึ่งเป็นงานอดิเรกของแฟนสาวไฮโซของเขา
“เอ่อ มีอะไรคะ” หล่อนเอ่ยถามออกไป เขายกมือขึ้น จีน่าจึงเห็นโทรศัพท์
“คุณแม่จะคุยด้วย ท่านโทรเข้าเครื่องคุณทำไมถึงไม่รับ ท่านตกใจคิดว่าผมฆ่าคุณไปเสียแล้ว”
เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงประชดนิดๆ จีน่ารีบรับโทรศัพท์ แล้วกล่าวขอบคุณเขาเบาๆ นิคยืนพิงประตูกอดอกมองร่างบางของหล่อนที่ยกโทรศัพท์ขึ้นแนบหู หล่อนเอนพิงไปกับขอบประตู มารดาของเขาให้เปิดเป็นลำโพงเพื่อที่เขาจะได้ยินด้วย
“สวัสดีค่ะคุณป้า จีน่าขอโทษค่ะ พอดีกำลังฟังเทปสรุปการเรียนของวันนี้อยู่ จีน่าตั้งเสียงโทรศัพท์ให้มันเงียบไว้เลยไม่ได้ยิน” หญิงสาวเอ่ยบอกเหตุผล
“ไม่เป็นไรลูก หนูสบายดีหรือเปล่า พี่เขาดีกับหนูไหม”
คำถามแสดงความห่วงใยเหมือนเช่นทุกครั้ง ท่านจะโทรหาหล่อนอาทิตย์ละครั้ง คอยเช็กความเป็นอยู่ โดยที่ท่านไม่ทราบว่าหล่อนกับเขาไม่ได้สุงสิงกัน ยังคงอยู่กันเหมือนคนแปลกหน้าสองคนที่จับผลัดจับผลูมาอยู่ร่วมชายคาเดียวกัน จีน่าเหลือบตามองเขานิดหนึ่ง
“เอ่อ...ก็ดี...ค่ะ” หล่อนตอบเสียงอ้อมแอ้ม
“ทำไมทำเสียงเหมือนโกหกป้าล่ะลูก ถ้าพี่เขาไม่ดีให้บอกป้าทันทีนะ ป้าจะจัดการมันเอง”
เสียงคุณป้าเดเลียเอ่ยดักคอทำให้จีน่าต้องเหลือบตามองไปยังร่างสูงที่กอดอกมองเขม็งมาอีกครั้ง
“ไม่ ไม่มีปัญหาจริงๆ ค่ะ จีน่าเรียนและก็สนุกกับมันมากๆ เลยค่ะ คุณป้าไม่ต้องห่วง จีน่ามีเพื่อนใหม่ๆ หลายคน วันศุกร์นี้จีน่าจะไปเที่ยวบ้านเพื่อนที่นอกเมืองด้วยค่ะ”
หญิงสาวเอ่ยเล่าทำน้ำเสียงสนุกและยิ้มไปด้วย นิคมองเห็นฟันสวยมีลักยิ้มเก๋ไก๋ตรงแก้มทั้งสองข้างเวลาหล่อนยิ้มเต็มที่เช่นนี้
“บ้านเพื่อนอย่างนั้นเหรอ ผู้หญิงหรือผู้ชาย” เสียงคุณป้าเดเลียถามคาดคั้นทันที
“ผู้ชายค่ะ”
“ไปกันกี่วัน และกี่คน” ท่านถามต่อ
“ไปวันศุกร์กลับวันอาทิตย์ค่ะ ไปกันสามคน มีเพื่อนผู้หญิงไปด้วยอีกคนหนึ่งค่ะ”
“ได้หรือลูก ป้าว่าไม่ดีมั้ง...เจ้านิค” เสียงคุณป้าเข้มงวดขึ้นทันที ตอนท้ายเรียกชื่อลูกชายเป็นการบ่งบอกว่าต่อไปจะพูดกับเขา
“ว่าไงครับแม่”
“น้องจะไปบ้านเพื่อนผู้ชายวันศุกร์ แม่ไม่อนุญาตให้ไปคนเดียวนะ” เสียงมารดาบ่งบอกความไม่พอใจ
“แล้วยังไงครับ” นิคเอ่ยถามอย่างไม่เข้าใจ
“แกต้องไปกับน้องด้วย” ท่านสั่งการทันที
“อะไรนะครับแม่ บ้าไปใหญ่แล้ว ผมจะต้องทำงานนะครับ” น้ำเสียงหงุดหงิดเอ่ยทักท้วงทันควันเช่นกัน
“ทำงานเสร็จก็ไปสิ น้องไปกี่โมงถามเขา แล้วแกไปด้วย”
ท่านสั่งโดยไม่ฟังข้อโต้เถียงของเขา นิคส่งสายตาไม่พอใจไปให้คนที่ยืนอยู่ข้างๆ
“ผมไปไม่ได้จริงๆ ครับแม่ งานของผมสำคัญมาก ทุกอย่างต้องเป็นไปตามตารางงานที่วางเอาไว้”
“ไม่รู้ล่ะ แกคุยกับน้องเขาเอาเอง ถ้าเขาไปแกต้องไปด้วย”
ท่านพูดเสร็จก็กดปิดสายไปทันที ทิ้งให้สองหนุ่มสาวยืนเผชิญหน้ากัน
“ผมไม่มีเวลาตามไปดูแลคุณหรอกนะ ผมมีงานมีการต้องทำ”
เขากล่าวประโยคเดิม น้ำเสียงเข้มไม่สบอารมณ์ จีน่ารีบพยักหน้า
“ไม่เป็นไรค่ะ คุณไม่ต้องไป จีน่าไปเองได้”
“คุณยังจะไปอีกหรือ คุณแม่บอกว่าถ้าผมไม่ไปด้วย คุณก็ไม่ควรไป”
เขาเอ่ยออกมา จีน่าไม่แน่ใจว่าคุณป้าเดเลียกล่าวเช่นนั้น
“จีน่ารับปากกับเพื่อนไว้แล้วนี่คะ แต่คุณไม่ต้องกลัว จีน่าจะไม่บอกคุณป้าหรอก เชิญคุณตามสบายเลย”
หล่อนกล่าวเสร็จก็เดินเข้าห้องทำท่าจะปิดประตู
“เดี๋ยวก่อน” เขาเรียกไว้ จีน่าชะงักมือที่กำลังจะปิดประตู
“ไปกี่โมง”
“สามโมงเย็นค่ะ เพื่อนจีน่าจะขับรถมารับที่นี่” หล่อนตอบ เห็นเขาทำท่าครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง
“ผมไปไม่ได้ งานยังไม่เสร็จหรอกเวลานั้น” เขาทำเสียงขุ่นเมื่อคิดคำนวนเวลาเสร็จ
“คุณก็อยู่ทำงานต่อเถอะค่ะ จีน่าไม่รบกวนคุณ จริงๆ ค่ะ จีน่าไปได้” หล่อนยืนยัน
“แล้วแต่คุณ แต่อย่าให้คุณแม่มาตำหนิผมก็แล้วกัน”
เขาเอ่ยก่อนจะหันหลังเดินกลับไป จีน่าจึงดึงประตูปิดอย่างเงียบๆ
******************************
<strong>เอาล่ะค่ะ คำสั่งจากพระมารดามาแล้ว มาดูว่าเขาจะอะไรยังไงกันต่อไป อินิคยังร้ายกาจอยู่มาก</strong>
<strong>ทีมน้องจีน่าอย่าลืมเป็นกำลังใจให้นางด้วยนะคะ...สงสารนางจริงๆ ค่ะ ตอนนี้ :(</strong>
“ตามมานี่” เขาดึงหล่อนออกจากหลังเคาน์เตอร์ ทุกคนที่กำลังคุยกันออกรสบนโซฟามุมห่างออกไปเงยหน้าขึ้นมามอง“น้องเป็นอะไรตานิค แกทำอะไรน้อง”มารดาเอ่ยถามทันที พร้อมกับน้ำเสียงพร้อมกล่าวหา นิครู้สึกหงุดหงิดอยู่ในใจที่ท่านมองเขาเหมือนเป็นอันธพาลอยู่ตลอดเวลา โดยเฉพาะเวลาเขาอยู่กับหล่อน“เขาทำตัวเอง เดี๋ยวผมมาครับ จะพาเขาไปใส่ยา”นิคกล่าวกับผู้ใหญ่ไม่กล้ากล่าววาจาเผ็ดร้อนเพราะเกรงใจมารดาของหล่อน จากนั้นก็ดึงตัวหล่อนให้เดินตามไปยังสตูดิโอ ในห้องนั้นมีตู้ใส่เครื่องปฐมพยาบาล ตรงเคาน์เตอร์ครัวมีกระถางว่านหางจระเข้วางอยู่ นิคพาหล่อนไปนั่งตรงเก้าอี้โซฟาตัวสั้น จากนั้นร่างสูงก็เดินไปตัดว่านมานั่งข้างๆ เก้าอี้ตัวเล็กทำให้เขานั่งเบียดชิดกับหล่อน“ยื่นแขนออกมาสิ โดนน้ำร้อนลวก ใช้ว่านนี่จะทำให้หายปวดแสบปวดร้อนได้”เสียงทุ้มเอ่ยบอก จีน่ายื่นแขนซ้ายให้ เขาใช้ว่านค่อยทาไปบนแขนให้อย่างเบามือ น้ำเมือกใสของว่านทำให้รู้สึกเย็น เมื่อเสร็จ“ขอบคุณค่ะ” หญิงสาวเอ่ยขอบคุณเขาเบาๆ ใบหน้างามเงยขึ้นสบตาคมเข้มที่จ้องมองมาอย่างอ่านไม่ออก“ไม่ต้องช่วยแล้ว ผมจะทำเอง นี่ถ้าไม่ช่วยคงจะเสร็จไปนานแล้ว”เขาเอ่ยเสียงราบเรียบพร้อมก
“เอ่อ ไม่ดีกว่าค่ะคุณแม่ จีน่าจะเกะกะเปล่าๆ”หญิงสาวเอ่ยออกมาเบา พร้อมกับก้าวไปนั่งอยู่ระหว่างมารดากับคุณป้าเดเลีย กอดและหอมแก้มพวกท่านด้วยความคิดถึง“ไปดูสิว่าพี่เขาทำอะไรให้พวกแม่ ไหนอวดแม่เมื่อวันก่อนว่าทำกับข้าวเป็นแล้วไง”มารดายังไม่ยอมให้หล่อนเลี่ยงได้ หญิงสาวจึงจำต้องลุกขึ้นเดินไปยังโซนครัว ร่างบางเดินไปยังหลังเคาน์เตอร์ แล้วก็ยืนนิ่งอยู่อย่างนั้น ในใจคิดว่าหล่อนจะนับหนึ่งถึงห้า ถ้าหากเขาไม่เงยหน้าขึ้นมาพูดด้วย จีน่าก็จะหันหลังกลับ เขาคิดว่าตัวเองเป็นใคร หยิ่งเป็นคนเดียวหรือยังไง หญิงสาวคิดค่อนขอดเขาอยู่ในใจ...หนึ่ง... สอง... เขาเพิ่งตัดผมมาใหม่กระมัง ดูสั้นเข้ารูปและยังดูดีเหมือนเดิม สวมกางเกงยีนส์ซีดกับเสื้อยืดสีน้ำตาล ใบหน้าร้ายกาจดูขรึมเช่นปกติ คิ้วหนาของเขาจะขมวดชนกันตั้งแต่หล่อนมายืนอยู่... สาม...สี่...“ยืนซื่อบื้ออยู่ได้”เสียงเข้มเอ่ยลอยขึ้นให้ได้ยินกันสองคน จีน่าเม้มปากทำตาขุ่นใส่เขาทันที“จะให้จีน่าช่วยอะไรก็บอกมาสิ”เสียงเล็กเอ่ยโต้ตอบทันควัน นิคปรายตามองทำท่าเหมือนเสียไม่ได้“เก่งนี่” เขาเอ่ยเยาะ รู้สึกหมั่นไส้กับท่าทางเชื่อมั่นที่หล่อนแสดงออก สาวน้อยขี้กลัวเมื่อห
ในระหว่างนี้จีน่าได้รับงานอีเว้นต์ต่างๆ แล้วแต่โอเว่นจะจัดให้ หญิงสาวเริ่มมีเหล่าชายหนุ่มพวกดาราเซเลปไฮโซเข้ามาจีบ มีข่าวให้พวกสื่อมีเดียเขียนขายอยู่บ่อยๆ‘สาวน้อยหน้าหวานจีน่า อัสตัน ควงกับเนธาน โจนส์ ในงานกาล่าดินเนอร์การกุศล ค่ำคืนแสนโรแมนติก หนุ่มเนธานไม่ยอมห่างกายสาวจีน่าเลย เอ๊...มีอะไรในกอไผ่หรือเปล่าน้าคู่นี้’พาดหัวเว็บไซต์ก็อตซิป เนธาน โจนส์ นักธุรกิจหนุ่มหล่อตระกูลไฮโซ ครอบครัวเขาในวงการค้าเพชรและอัญมณี‘เนธานแอบส่งข้อความหวานเกินบรรยายถึงใครเอ่ย ใจความว่า... คุณเป็นแสงอาทิตย์ประจำใจผม... You’re my sunshine’พาดหัวอีกเว็บไซต์ มีการโยงเล่นคำกับประโยคทองในโฆษณาที่จีน่าเป็นพรีเซ็นเตอร์ให้เว็บไซต์หนึ่งโพสต์รูปจีน่าที่บังเอิญถ่ายได้จากวันที่เนธานมารับหล่อนที่มหาวิทยาลัย‘แอบรับส่งกันอย่างสวีทหวานแหวว สาวจีน่าใจอ่อนหรือยังเอ่ย เนธานชัดเจนมากขับรถสปอร์ตมาหาถึงมหาวิทยาลัยอย่างเปิดเผย ไม่กลัวเป็นข่าว ภาพมันฟ้องค่ะท่านผู้ชม’บนเฟซบุ๊กแฟนเพจของจีน่าเองก็มีความเคลื่อนไหวเช่นกัน โดยการเปรียบเทียบระหว่างนิคกับเนธาน‘อะไรยังไงพวกเรา เนธานกับจีน่าเป็นซัมติง สเปเชียลกันจริงเหรอ’จั่วหัวข้อ
เวลาต่อมาจีน่าก็ได้รับเลือกให้ถ่ายโฆษณาเครื่องสำอางแบรนด์ดังที่ขอทำสัญญากับจีน่าสองปีในการเป็นพรีเซ็นเตอร์ โอเว่นจัดการตารางงานกับตารางเรียนของหล่อนจนทุกอย่างลงตัวและเรียบร้อยเป็นอย่างดีจีน่ารู้สึกสนุกกับงานมาก การเปิดใจตัวเองเพื่อก้าวออกจากคอมฟอร์ดโซนทำให้ได้ค้นพบศักยภาพและความสามารถของตัวเองอย่างไม่เคยคิดฝันมาก่อน หญิงสาวแปลกใจที่หล่อนสามารถทำงานถ่ายแบบออกมาได้ราวกับเป็นผู้มีประสบการณ์มานาน ทีมงานต่างชื่นชมในความเข้าใจงานและคอนเซ็ปต์ รวมถึงการเป็นคนง่ายๆ ติดดินและไม่เย่อหยิ่งของหญิงสาวไม่นานโฆษณาตัวนั้นก็ได้เผยแพร่สู่สายตาชาวโลกอย่างเป็นทางการ ทำให้จีน่า อัสตัน สาวน้อยหน้าสวยใสดวงตาโตไร้เดียงสากลายเป็นดาวเด่นประดับวงการโฆษณาไปชั่วข้ามคืนระหว่างนั้น นิคพยายามไม่สนใจ หลังจากเดินออกจากแฟลตของหล่อนในเช้าวันนั้น ชายหนุ่มก็ไม่ได้กลับไปหาหล่อนอีกเลย อันที่จริง ในบางคืน เขาพบว่าตัวเองลุกขึ้นแต่งตัวคว้ากุญแจรถแล้วขับออกไป เมื่อมาถึงถนนที่เป็นที่ตั้งของแฟลตหล่อนก็รู้สึกตัวจนต้องสบถด่าตัวเองออกมาดังๆ แล้วเลี้ยวรถกลับเพนต์เฮาส์ เป็นเช่นนั้นอยู่หลายครั้งเขาได้ยินข่าวการทำงานของหล่อนจากแจ็คแ
"อรุณสวัสดิ์นางแบบ"เขาส่งเสียงกระเซ้ายั่วก่อนจะขยับขึ้นทับทาบแล้วส่งความแข็งแกร่งเข้าไปในตัวหล่อนอย่างไม่เตือนล่วงหน้า จีน่าสะดุ้งตาเบิกกว้างเขาก้มมาดูดเรียวปากอิ่มแล้วทำการขยับส่วนล่าง ฟันคมงับริมฝีปากล่างของหล่อยเบาๆ สร้างความซ่านเสียวและสยิวอย่างแปลกประหลาดสุดบรรยาย"ยกขาขึ้นเกี่ยวสะโพกผมสิ"เขากระซิบสั่ง จีน่าหน้าแดงด้วยความกระดากอายไม่ยอมทำตาม เขาจึงเอื้อมมือไปจับขาหล่อนเกี่ยวไปบนสะโพกแกร่งของเขาเสียเอง"เกาะแน่นๆ นะ...อ่าส์"เขาสั่งเสียงแตกพร่า จากนั้นก็ทำการขยับโยกอย่างหนักหน่วงและรัวเร็ว จีน่ายกแขนขึ้นโอบรอบคอของเขาเอาไว้แล้วหลับตาปี๋ ความรู้สึกสุขสมแปลกประหลาดถาโถมจนสุดทนรับไหว ร่างบางสั่นสะท้านด้วยแรงอารมณ์จนนิครู้สึก เขาส่งหล่อนไปถึงจุดไคลแม็กซ์ทันที จากนั้นร่างใหญ่ก็ปีนป่ายตามไปถึงจุดหมายเดียวกันในนาทีต่อมา เขาเกือบถอนตัวออกมาไม่ทัน ร่างงามหลับตานิ่ง นิคล้มไปนอนทาบทับซุกหน้ากับซอกคอหล่อนกริ๊ง-กริ๊งเสียงโทรศัพท์ซึ่งไปแน่ใจว่าของเขาหรือของหล่อนดังขึ้น ทั้งสองรีบผละร่างออกจากกัน นิคคว้ากางเกงที่ถอดทิ้งไว้ตรงข้างเตียงขึ้นมาล้วงเอาโทรศัพท์ออกมา"ว่าไง?"เสียงงัวเงียดังไปในสา
นิคมองดูคนในอ้อมแขนที่หลับตาเงียบไม่ยอมโต้ตอบกับเขา ชายหนุ่มวางหล่อนไปบนเตียงแล้วก้าวขึ้นไปนอนตะแคงดึงร่างหล่อนมากอด“หลับซะ” เขาเอ่ยสั่งอีกครั้ง เขาถนัดมากเรื่องการออกคำสั่งและเรื่องดุหล่อน จีน่าแอบหรี่ตาขึ้นดูนิดหนึ่ง เห็นใบหน้าหล่อดูอารมณ์ดีขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ไอ้คนสารเลวเอาแต่ใจ ขอให้ตายไปตกนรกขุมที่ร้อนไหม้ที่สุด“ด่าผมเสร็จหรือยัง” เสียงทุ้มเอ่ยดักคอราวกับมีหูทิพย์ได้ยินหล่อนด่าเขาอยู่ในใจ“เมื่อไหร่จะกลับเสียที” หล่อนเอ่ยปากไล่ออกมา“คืนนี้จะนอนที่นี่ ไม่กลับ”เขาตอบทันที ก้มหน้ามาหอมแก้มหน้าตาเฉย เขาหน้าด้านอย่างที่สุดอย่างที่จีน่าคาดไม่ถึง“ใครอนุญาต นี่มันแฟลตจีน่านะ และจีน่าไม่อยากให้คุณมาเพ่นพ่านที่นี่ เหมือนที่คุณไม่ต้องการให้จีน่าเพ่นพ่านที่เพนต์เฮาส์ของคุณ” หล่อนเอ่ยออกมายืดยาวเป็นครั้งแรก“เพ่นพ่านอยู่ได้ตั้งสองเดือนกว่า”เขาโต้ตอบอย่างไม่ยอมแพ้ นิครู้สึกดีขึ้นที่หล่อนพูดกับเขาอีกครั้ง ถึงแม้จะทำปั้นปึ่งและต่อว่าขับไล่ แต่ก็ดีกว่าตอนหล่อนเงียบ“ผมนอนด้วย มันดึกแล้วขี้เกียจขับรถ” เขาเอ่ยอย่างดื้อดึงพร้อมกับซุกหน้ากับกลุ่มผมหอมของหล่อน“ระวังคนจะเห็นคุณออกจากแฟลตนี้นะ แล







