2.1 ฉันไม่มีวันแต่งงานกับผู้หญิงอย่างเธอ!👿

ลลิตาถูกส่งไปศึกษาต่อยังประเทศนิวซีแลนด์ถึง 20 ปี กลับบ้านอีกทีอะไร ๆ ก็เปลี่ยนไปเกือบหมด ถนนหน้าบ้านที่เคยเป็นทางลูกรังดินแดง ทุกวันนี้ถูกฉาบด้วยคอนกรีต แต่แผ่นคอนกรีตคงบางไปหน่อย  หินคลุกจึงผุดขึ้นมาให้เห็นอยู่ประปราย 

สองข้างทางที่เคยเรียงรายไปด้วยต้นไม้เขียวชอุ่มนานาพรรณ ทุกวันนี้มีที่พักอาศัยผุดขึ้นแทนเป็นดอกเห็ด รั้วบ้านติดกันระนาว หลังคาบ้านแทบชนกันอยู่รอมร่อ แต่ละบ้านสวย ๆ ทั้งนั้น มองไปทางไหนก็เจริญหูเจริญตา มุมใดทำเลดีก็ปรากฏร้านสะดวกซื้อ ร้านโชห่วยซึ่งเคยเรียงรายหนาตาอยู่หน้าปากซอยจึงบางตาไปมาก  

คนหนุ่มสาวเปี่ยมความคิดสร้างสรรค์ พวกเขาดัดแปลงบ้านเป็นบริษัทขนาดย่อม หรือที่เรียกกันติดปากว่า ‘ออฟฟิศ’ ทว่ารั้วบ้านของชาวบ้านไม่มีชีวิตชีวาเหมือนยี่สิบปีก่อน จากรั้วบ้านสีเขียวกินได้กลายเป็นกำแพงปูนสูงหลายเมตร ถึงอย่างนั้นรั้วปูนหรือรั้วเหล็กก็มีประโยชน์ของมันนั่นคือให้ความเป็นส่วนตัวแก่ผู้อยู่อาศัย 

บ้านประดิพัทธ์ก็เปลี่ยนแปลงไปมาก พิพัฒน์ทุ่มเทกับงานกระทั่งกลายเป็นเจ้าแห่งอสังหาริมทรัพย์ เขามีบ้านหลังงามดุจคฤหาสน์ตามที่วาดไว้ แต่ถึงอย่างไรต้นหูกระจงหน้าบ้านก็ยังคงอยู่ มันแผ่กิ่งก้านปกคลุมหญ้ามาเลเซียและให้ร่มเงาทั้งสี่ทิศ 

“ต้นหูกระจงยังอยู่เหมือนเดิม ไม่รู้ว่าเจ้าของของมันจะยังเหมือนเดิมหรือเปล่า” หญิงสาวตัวบางในเชิ้ตครามกับกางเกงยีนสีซีดพึมพำก่อนจะฆ่าความประหม่าให้หมดไปแล้วยื่นนิ้วชี้กดกริ่งหน้าบ้าน

‘กริ๊งงง! กริ๊งงง!’

“สวัสดีครับ มาหาใครครับ” ชายร่างสูงผอมวิ่งหน้าตั้งมาแต่ไกล เขาไต่ถามแขกด้วยน้ำเสียงสุภาพ ท่าทีของเขาเป็นมิตร ปากยิ้มแฉ่งเห็นฟันเรียงตัวสวย หญิงสาวยังไม่ทันได้ตอบคำถาม คนตรงหน้าก็เอ่ยขัดเสียก่อน 

“ขะ…คุณใช่” เมื่อนึกถึงรูปที่คุณนายรตีเอาให้ดูก่อนหน้านี้ ชายวัยทองก็ถึงบ้างอ้อ ผู้หญิงที่ยืนอยู่ตรงหน้าต้องใช่แน่ ๆ!

หญิงสาวเห็นท่าทางประหลาดใจปนดีใจของคุณลุงคนนี้แล้วก็อดยิ้มไม่ได้ คุณลุงตกใจได้น่าเอ็นดูมากทีเดียว

“ค่ะ ริต้าเอง สวัสดีค่ะ ยินดีที่ได้รู้จักนะคะ” 

ว่าแล้วก็ยกมือไหว้ผู้อาวุโสกว่าก่อนจะยิ้มทักทายอย่างจริงใจ สร้างความประทับใจให้ ‘จงรัก’ ตั้งแต่แรกพบ 

“คุณริต้าไม่ต้องไหว้ผมก็ได้ครับ ผมเป็นแค่คนสวน”

“ไม่ได้หรอกค่ะ คุณอายุเยอะกว่า เป็นคนสวนก็ต้องไหว้ค่ะ” หญิงสาวเอ่ยอย่างนอบน้อม จงรักยิ้มเอ็นดู เขานึกชื่นชมริต้าอยู่ไม่น้อย คุณนายรตีนี่ตาถึงจริง ๆ เลือกสะใภ้ใหญ่ของบ้านได้ดีทีเดียว ส่วนคุณหนูของเขาก็โชคดีแล้วล่ะที่จะมีภรรยาหน้าตาน่ารักและรู้สัมมาคารวะเพราะผู้หญิงที่คุณหนูของจงรักคบหาดูใจอยู่นั้นเหมือนจะ ‘ดีแต่เปลือก’   

“คุณนี่น่ารักนะครับ อ้อ! ผมลืมไปเลย เชิญคุณริต้าครับ”

ประตูไม้บานเล็กถูกเปิดต้อนรับว่าที่สะใภ้คนแรกของบ้านประดิพัทธ์ ลลิตาเดินตามจงรักไป เกิดเสียงพูดคุยกันสนุกสนานระหว่างทางเดินหินอ่อนแคบ ๆ จากหน้าบ้านไปถึงตัวบ้าน ระหว่างการสนทนาจงรักได้แต่คิดในใจว่า ‘คุณริต้าน่ารักน่าเอ็นดูขนาดนี้ คุณหนูอดใจไม่ไหวหรอก’

 อีกมุมหนึ่งหน้าตัวบ้านสีขาวหลังโอ่อ่า หนุ่มรูปงามตัวสูงชะลูดแอบอยู่หลังต้นหูกระจงใหญ่ เขาแค่นยิ้มสบประมาท อยากหัวเราะให้ฟันร่วงหมดปากตอนได้ยินเด็กนั่นเอ่ยฝากเนื้อฝากตัวกับคนสวน  

“ฝากเนื้อฝากตัวเหรอ หึ อยู่เป็นจังนะแม่คุณ…แต่จะทนได้สักกี่น้ำกันเชียว”

____________________________________________________

แม้ลักษณะภายนอกของบ้านประดิพัทธ์จะเปลี่ยนแปลงไป ก็ยังหลงเหลือของตกแต่งภายในเป็นเฟอร์นิเจอร์ไม้เมื่อ 20 ปีก่อน รตีพัชร์สั่งแม่บ้านดูแลอย่างดี ของเก่าจึงยังดูสะอาดสะอ้านเงาวับทุกชิ้น อีกทั้งหล่อนเป็นคนมีรสนิยมดี เฟอร์นิเจอร์ไม้เก่าเก็บจึงดูเรียบโก้และคลาสสิค ไม่ว่าเวลาผ่านไปนานเท่าไรก็ยังดูร่วมสมัยไม่ตกยุค นอกนั้นเป็นเฟอร์นิเจอร์ใหม่เสียส่วนใหญ่ ดูด้วยตาเปล่าก็รู้ว่าเป็นสินค้านำเข้าเพราะดีไซน์ทันสมัย

 ลลิตาสำรวจความหรูหราภายในบ้านหลังนี้อย่างเพลิดเพลิน นึกชื่นชมและนับถือคุณลุงพิพัฒน์เหลือเกิน เขาเคยเป็นพนักงานบริษัทเล็ก ๆ ตำแหน่งไม่ได้ใหญ่โตอะไร เป็นเพียงพนักงานปลายแถวเงินเดือนหมื่นห้า… 

ทว่า 15,000 บาทเมื่อ 20 ปีที่แล้วมีค่านัก จะทานก๋วยเตี๋ยวทีก็ชามละ 20 บาท พิพัฒน์จึงมีเงินเหลือเก็บทุกเดือน เขาเก็บเล็กผสมน้อยมาเรื่อย ๆ พอมีเวลาว่างก็ศึกษาเรื่องอสังหาริมทรัพย์และการลงทุนจากเจ้านาย เมื่อมีทุนทรัพย์และความรู้เพียงพอจึงทำงานประจำควบคู่กับธุรกิจตลอดมา 

พิพัฒน์อดทนพยายามกระทั่งกลายเป็นเจ้าแห่งอสังหาริมทรัพย์อีกคนของไทย ลลิตาคิดว่าหากคุณลุงไม่เจ๋งจริง คงไม่มายืนอยู่จุดนี้   

____________________________________________________

สองคนเดินอ้อยอิ่งและถามตอบเรื่องบ้านกันอยู่นาน ในที่สุดจงรักก็นำแขกคนพิเศษมาถึงห้องรับแขก

“อ้าว! มาถึงแล้วเหรอจ๊ะหนูริต้า” ร่างงามระหงที่นั่งรอว่าที่ลูกสะใภ้อยู่ก่อนแล้วเอ่ยทักทายเสียงหวาน ใบหน้าแช่มชื่น ริมฝีปากแดงสดแย้มยิ้มดีใจ แม้อายุอานามของรตีพัชร์ 60 แล้วก็ยังดูอ่อนเยาว์เพราะดูแลตัวเองดี 

“นี่เธอ ไปตามคุณหนูของเธอซิ ย้ำด้วยนะว่าให้รีบมา อย่าให้ว่าที่ลูกสะใภ้ของฉันรอนาน” หญิงสูงวัยรู้ดีว่าลูกชายเป็นคนอย่างไร หากไม่กำชับว่าให้รีบมา มีหวังได้ทำตัวลีลาเป็นลิเกแน่ รายนั้นยิ่งไม่อยากพบหน้าว่าที่เจ้าสาวอยู่ด้วย 

เรนไม่อยากพูดคุยกับริต้า ไม่รู้ว่าเด็กนี่คิดอะไรอยู่จึงยอมให้พ่อแม่จับคลุมถุงชนมาแต่งงานกับชายที่ไม่เคยแม้แต่จะพบหน้ากัน เป็นนักเรียนนอกเสียเปล่า ความคิดความอ่านล้าหลังสิ้นดี  

“ครับคุณนาย” จงรักโค้งศีรษะเล็กน้อยรับคำสั่งก่อนจะหมุนตัวแล้วเดินดุ่ม ๆ ไปตามคุณหนูของเขายังชั้นบน

____________________________________________________  

“คุณป้าสวัสดีค่ะ” ลลิตาไหว้ผู้อาวุโสกว่า 

“สวัสดีจ้ะ ไหว้พระเถอะลูก นั่งก่อนสิจ๊ะ เดี๋ยวรอน้ำเย็น ๆ จากแม่บ้านแป๊บนึงน้า~” 

รตีรับไหว้ เจ้าหล่อนพูดกับหลานเสียงอ่อนเสียงหวาน หากคนอื่นเห็นคงคิดว่าวันนี้ฝนตกแหง ๆ จู่ ๆ นางยักษ์ของบ้านก็กลายเป็นนางฟ้า   

“ค่ะคุณป้า” คุณนายส่งสายตาคมกริบดุจนางพญาไล่สำรวจร่างบาง เด็กน้อยน่ารักน่าชังในวันนั้นโตเป็นสาวสะพรั่งในวันนี้ แม้ไปอยู่เมืองนอกมานานริต้าก็ไม่เคยลืมธรรมเนียมปฏิบัติของไทยเลย ไปลามาไหว้ทุกครั้ง อีกทั้งกิริยาก็ยังน่ารักน่าเอ็นดูไม่เปลี่ยน แววตายังคงอ่อนโยนและจริงใจ

ระหว่างรอระพีพัฒน์ลงมาจากชั้นบน รตีพัชร์ก็ชวนแขกคนพิเศษคุยเรื่องนั้นเรื่องนี้เพื่อฆ่าเวลา สองหญิงต่างวัยไถ่ถามสารทุกข์สุกดิบเพลินกระทั่ง… 

‘แฮ่ก ๆ ๆ ๆ~’ 

บทสนทนาอย่างออกรสออกชาติชะงักลงเมื่อจงรักวิ่งกระหืดกระหอบมาแต่ไกล 

“แย่แล้วครับคุณนาย!”

“อะไรแย่! ใครเป็นอะไร! แล้วตาเรนล่ะ!” 

เมื่อเห็นคนสวนร้อนรน รตีก็พลอยกระวนกระวายไปด้วย คาดว่าเจ้าลูกชายตัวแสบต้องก่อเรื่องอีกแน่ 

“คุณหนูไม่ได้อยู่บนบ้านครับ ผมหาทั่วบ้านแล้วไม่เจอ”

“แล้วเธอรู้ไหมว่าคุณหนูของเธอน่าจะอยู่ที่ไหน”

จงรักหยุดคิดครู่หนึ่ง

“สนามแข่งรถครับ”