LOGIN2.2
“สนามแข่งรถอย่างนั้นเหรอ! ฮึ่ย! ตาเรนนะตาเรน! ไม่ได้ดั่งใจเลย! เจอหน้าแม่จะหยิกให้หลังเขียว!” คิ้วโค้งหนาของผู้เป็นแม่ผูกกันเป็นปม โมโหไอ้ลูกชายหัวรั้นจนตีนกาโผล่ ทั้งที่บอกล่วงหน้าแล้วแท้ ๆ ว่าน้องจะถึงไทยวันนี้ กล้าดียังไงถึงหนีไป! รตียิ้มแหยให้ว่าที่ลูกสะใภ้ ส่วนริต้านั่งซึม หน้างอคอตกจนรตีอดสงสารไม่ได้ “หนูริต้าอย่าเพิ่งน้อยใจไปเลยนะ พี่เขาอาจจะแค่ลืมก็ได้” หญิงชรากุมมือหญิงสาวหลวม ๆ ทว่าคำปลอบใจไม่ได้ช่วยให้คนฟังรู้สึกดีขึ้นแม้แต่น้อย มันยิ่งตอกย้ำให้ลลิตาคิดไปเองว่าพี่เรนของเธอไม่เหมือนเดิมอีกต่อไปแล้ว ริต้าเคยเป็นคนแรกที่เรนนึกถึงแล้วบึ่งมาหา แต่นั่นมันเมื่อ 20 ปีก่อน ริต้าในวันนี้กลับกลายเป็นคนที่เรนเดินหนี แม้นัยน์ตาน้ำตาลอ่อนจะเศร้าในที ถึงอย่างนั้นริมฝีปากสวยก็ยังฝืนยิ้มให้ผู้ใหญ่ รอยยิ้มของลลิตาตอนนี้เหมือนคาปูชิโน่ไม่มีผิด ยิ้มหวานละมุนละไม ถึงจะปนขมแต่ก็เป็นรอยยิ้มที่ทำให้คนรอบข้างอย่างรตีพัชร์กับจงรักยิ้มตามได้ “จงรัก เธอไปเตรียมเอารถออก” คุณนายของบ้านละสายตาจากว่าที่ลูกสะใภ้แล้วหันไปสั่งคนสวนซึ่งพ่วงตำแหน่งคนขับรถ รตีรวยแต่งก ตอนประกาศรับสมัครคนสวนจึงเพิ่มคุณสมบัติในใบประกาศไปว่าต้องขับรถเป็นด้วย “ครับคุณนาย ว่าแต่เราจะออกไปไหนครับ” “เราจะพาหนูริต้าไปหาตาเรนที่สนามแข่งรถ” “ดีครับคุณนาย” เจ้านายสบตากับลูกน้องอย่างรู้กัน เมื่อนายว่า ขี้ข้าก็ต้องพลอย แววตาของพวกเขาแฝงเลศนัย มุมปากของทั้งคู่ยกยิ้มเจ้าเล่ห์ จงรักก็เอากับเขาด้วยเพราะอยากเห็นคุณหนูเป็นฝั่งเป็นฝาสักที ยิ่งปีนี้อายุก็ย่าง 36 แล้ว หากช้ากว่านี้เดี๋ยวมีลูกไม่ทันใช้ อีกทั้งว่าที่เจ้าสาวก็น่ารักสมวัย นิสัยดี เป็นถึงลูกหลานผู้ดีเก่า ดีกรีนักเรียนนอกอีกต่างหาก เรียกได้ว่าเพียบพร้อมด้วยการศึกษาและชาติตระกูล เหมาะสมกับคุณหนูของเขาทุกประการ พอถึงวันแต่งงานได้ยืนคู่กันคงเหมือนกิ่งทองใบหยก “เอ่อ คุณป้าคะ ทำอย่างนี้มันจะไม่ดูคุกคามพื้นที่ส่วนตัวของพี่เรนไปหน่อยเหรอคะ” “ไม่หรอกจ้ะ อย่างตาเรนน่ะต้องใช้ไม้นี้แหละ” “พี่เรนเขาอาจจะไม่อยากเห็นหน้าริต้าจริง ๆ ก็ได้นะคะ” “อยากเห็นสิ ตาเรนน่ะใจร้อน เจ้านี่แพ้คนใจเย็น พอแต่งงานกันไปก็จะหลงรักหนูริต้าจนถอนตัวไม่ขึ้นเชียวล่ะ เชื่อป้าสิ” หญิงชราตบบ่าหญิงสาวเบา ๆ หล่อนอาบน้ำร้อนมาก่อน จึงคิดว่าคนอย่างระพีพัฒน์ต้องมีคู่ครองอย่างลลิตานี่แหละ ชีวิตคู่จึงจะอยู่ยืน หากอีกคนเป็นไฟ อีกคนเป็นระเบิด มีหวังชีวิตคู่ล่มไม่เป็นท่าแน่ กอปรกับคำทำนายของหมอดูแล้ว อย่างไรเสียเด็กสองคนนี้ก็ต้องแต่งงานกัน “ค่ะคุณป้า ไปก็ไปค่ะ” ใจหนึ่งก็กลัว กลัวว่าเขาจะรำคาญ เขาหนีไปแล้วก็ยังจะตามเขาไปอีก หญิงสาวสมเพชตัวเองอยู่ลึก ๆ แต่ในเมื่อรับคำผู้ใหญ่ไปแล้วก็ไม่ควรคืนคำ อีกทั้งรับปากพ่อแม่ไว้แล้วว่าจะยอมแต่งงานกับคนพี่ หากบิดพลิ้วคำสัญญาที่ให้ไว้ก็กลัวเหลือเกินว่าคำทำนายจะเป็นจริง ริต้าจึงต้องตามตื๊อให้เขายอมแต่งงานให้ได้! ____________________________________________________ รถตู้ประจำบ้านประดิพัทธ์ถูกนำออกมาใช้งานอีกครั้งหลังถูกทิ้งให้เฝ้าโรงรถมานานเพราะคุณ ๆ บ้านนี้มีรถยนต์ส่วนตัวกันหมด จงรักเหลือบดูนาฬิกาบนข้อมือก็เห็นว่า 8 โมงเช้าแล้วจึงเร่งเอารถออก บรรยากาศบนรถตู้ครื้นเครงเต็มไปด้วยอรรถรส จงรักเปิดเพลงจังหวะเบา ๆ ฟังแล้วสบายหู สองป้าหลานเบาะหลังคุยกันถูกคอ เสียงหัวเราะเอิ๊กอ๊ากดังขึ้นเป็นระยะ ๆ เมื่อเสวนาไปถึงเรื่องน่าขัน ลลิตาเล่าเรื่องราวน่าประทับใจเมื่อครั้งยังอาศัยอยู่นิวซีแลนด์ให้รตีกับจงรักฟัง ประสบการณ์ต่างแดนถูกแบ่งปัน เสียงพูดคุยกันดังคละเคล้าเสียงดนตรีตลอดทาง 2 ชั่วโมงผ่านไป ‘เอี๊ยดดด!!!’ เสียงล้อรถเสียดสีกับพื้นถนนดังขึ้นเมื่อถึงจุดหมาย “ถึงแล้วครับ” ริต้าเช็กความเรียบร้อยของเสื้อผ้าหน้าผมก่อนลงจากรถ มือเล็กเก็บปอยผมทัดใบหูให้ดูเรียบร้อย นี่คือการหวนกลับมาเจอกันอีกครั้งในรอบ 20 ปี หญิงสาวจึงคิดว่าควรทำให้ตัวเองดูดีสักหน่อย…แม้ขัดใจตัวเองไปนิดก็ตาม ริต้าแต่งกายสะอาดสะอ้าน ทว่าไม่ชอบแต่งหน้าจัด ตอนอยู่นิวซีแลนด์ก็แทบแบกหน้าสดไปนั่งเรียนทุกวัน ยิ่งเรื่องเสื้อผ้าไม่ต้องพูดถึง เธอซื้อนับครั้งได้ทว่าหญิงสาวเลือกเนื้อผ้าเป็น เสื้อผ้าที่ซื้อมาจึงสวมใส่ได้นาน ‘สนามแข่งรถ-เรน อินเตอร์เนชั่นแนล เซอร์กิต’ รถไฮเปอร์คาร์สองคันกำลังเบียดแซงกันไปมาบนลู่แข่งที่ประกอบขึ้นจากวัสดุเกรดเอ คันหนึ่งคือ Hennessy Venom GT สีเงิน อีกคันคือ Hennessey Venom F5 สีเหลือง รถทั้งสองคันเบียดแซงกันไปมาอยู่พักใหญ่ กระทั่งเจ้าของรุ่น Venom GT เร่งความเร็วเต็มแรงม้าแล้วขึ้นแซงเข้าเส้นชัยไป…ทุกคนต่างแปลกใจว่าทำไมเจ้า Venom GT ซึ่งมีแรงม้าน้อยกว่าจึงเอาชนะเจ้า Venom F5 ได้ พอนึกขึ้นได้อีกทีก็อ๋อ คนขับเจ้า Venom GT คือเจ้าของสนาม! “อร๊ายยย!!! พี่เรน!!! หล่อเท่จังเลยค่า~” เสียงโห่ร้องของสาวน้อยสาวใหญ่ข้างสนามดังกระหึ่มเมื่อผู้ชนะก้าวเท้าลงจากรถอย่างสง่าผ่าเผย สายตาทุกคู่บนอัฒจันทร์จับจ้องมาที่ร่างสูงยาวเข่าดีซึ่งกำลังถอดหมวกเซฟตี้ออก ท่าถอดหมวกของเขาขโมยใจคนเห็นไปแล้วหลายต่อหลายคนอัปนิยายทุกวัน วันละ 2- 3 ตอนนะคะ เวลา 22.00 น. ค่ะ ^^
19 ตอนพิเศษ ตอนพิเศษ 1 ‘อติรุจ’ ก่อนพิพัฒน์แต่งตั้งระพีพัฒน์เป็นประธานบริษัทอย่างเป็นทางการ…อติรุจถูกผู้เป็นแม่ต่อว่าอย่างหนักเรื่องไปช่วยสอนงานพี่ชายต่างแม่… “เสนอหน้านัก! ไปช่วยไอ้เรนมันทำไม แกช่วยพ่อทำงานตั้งนาน ผลงานเด่น ๆ ก็เยอะ ถ้าเปลี่ยนจากช่วยเป็นขัดขามันป่านนี้ได้ขึ้นเป็นประธานบริษัทไปแล้ว” “ก็ผมไม่อยากเป็นประธานบริษัทอะไรนั่นนี่ครับแม่ ผมอยากเป็นแค่พนักงานธรรมดาคนหนึ่ง” “นี่แกเถียงแม่เหรอ!? ทำไมถึงได้ใฝ่ต่ำขนาดนี้” ร้อยวันพันปีไม่เคยเถียง “ผมไม่ได้มักใหญ่ใฝ่สูงเหมือนแม่นี่ครับ!” ‘เพียะ!’ เสียงตบฉาดใหญ่จากฝ่ามือเหี่ยวดังสนั่น รวีพรรณตัวสั่น หล่อนไม่ได้ตั้งใจตบตีลูก แต่ลูกมันไม่ได้ดั่งใจหล่อนจึงโมโหแล้วยั้งมือไม่ทัน “อ๋อ แม่ลืมไปว่าเดี๋ยวนี้แกนิยมของต่ำ ๆ!” หญิงชราตัวเล็กเอ่ยเสียดสีลูกชาย หล่อนสังเกตเห็นความเปลี่ยนแปลงของลูกชายตั้งแต่ก่อนงานแต่งระพีพัฒน์กับลลิตา ส่งคนไปสืบได้ความว่าอติรุจกำลังติดพันผู้หญิงคนหนึ่ง รวีจะไม่ขัดขวางแต่อย่างใดเลยหากเด็กคนนั้นบ้านรวย…แต่! เด็กคนนั้นฐานะยากจน : : ตอนพิเศษ 2 วันวาน พี่ชายกับน้องสาวไม่แท้นั่งทานอาหารว่างอยู่บนเสื่อปิกน
เรียวขาเล็กนุ่มนิ่มนวลเนียนไร้รอยด่างพร้อยสองข้างถูกยกสูงขึ้นพาดบ่าแกร่ง ชั่วพริบตากลางกลีบบุษบาก็ถูกจ้วงลึกถี่ยิบด้วยลำเนื้อร้อน คือท่วงท่าที่ทำให้ผู้ถูกกระทำเสียดเสียวเกินพรรณนาชนิดที่ว่าต้องครวญเสียงหลงกันเลยทีเดียว “อ๊า~ พี่เรน จะเสร็จ” “พร้อมกันนะ” ‘ตั้บ! ตั้บ! ตั้บ! ตั้บ! ตั้บ!’ “อ๊า~ อ๊อย~” “ซี้ดดด~ โอ๊ย~ อ่า~” “ยัยพริกขี้หนู ขย่มให้พี่อีกได้ไหม” เนื่องจากวันนี้เป็นวันของเรน เพียงเอ่ยขอริต้าก็สนองให้ได้ดั่งใจ…แม้เจ้าหล่อนติดเล่นตัวนิดหน่อยก็ตามเถอะ ‘ยัยพริกขี้หนู’ โยกตัวอยู่บนคนตัวโตแบบหันหน้าเข้าหากัน อีกฝ่ายเห็นคอระหงขาวผ่องเป็นยองใยแล้วอดรนทนไม่ไหวจึงดีดตัวขึ้นไปไซ้คอน้อง ซ้ำพ่อคุณยังได้ใจใหญ่เมื่อน้องเชิดหน้าเงยคอปล่อยให้เขาดูดดึงตามใจชอบ… หลังจากสูดดมกลิ่นหอมสะอาดบริเวณซอกคอจนชุ่มปอด…คนตัวโตก็จับยัยพริกขี้หนูของเขานั่งบนตัก เขากับเธอมองหน้ากันพลันยิ้มให้กันแล้วจึงพร้อมใจบดเบียดช่วงล่างเข้าหากันรุนแรงราวกับแม่เหล็ก “พี่รักริต้านะคะ” ความรักสุกงอมฝ่ายชายจึงพูดชิดกลีบปากที่กำลังอ้าเผยอของฝ่ายหญิง “บอกรักกันเวลานี้เนี่ยนะคะ ไม่โรแมนติกเอาซะเลย” “หืม? ใครว่า เวล
18.2 “อึก! อื๊อ~” คนข้างหน้าครางเสียงหลงเมื่อคนข้างหลังจับลำร้อนกดแทรกเข้ากลางกลีบทางรักทีเดียวจนสุดความยาว เรนใช้มือแกร่งสองข้างจับบั้นเอวบางไว้มั่นก่อนจะขยับลำร้อนเข้าออกกลางกลีบทางรักด้วยความชำนาญ ‘พั่บ ๆ ๆ ๆ ๆ!!!’ “อ๊ะ! อ๊า~ พี่เรน มันเสียว” “ข้างในแน่นมากริต้าขา~” สามีภรรยาขานเรียกชื่อกันและกันด้วยเสียงสั่นสะท้านเป็นเนือง ๆ ขณะร่วมรัก ทั้งคู่หันหน้าเข้าหากระจก สองร่างไร้อาภรณ์จึงตกอยู่ในครรลองสายตาของกันและกันอย่างแจ่มชัด ยิ่งเห็นสีหน้าหิวกระหายซึ่งกันและกันก็ยิ่งมีอารมณ์… ฝ่ายชายกระแทกไม่ยั้งชนิดที่ว่าฝ่ายหญิงต้องอ้าปากค้างพลันดวงตาก็ลอยเคว้งในบางจังหวะ ศีรษะทุยของเจ้าหล่อนสั่นคลอน กายบางเขยื้อนไปมา หน้าอกหน้าใจกระเพื่อมแรงพอ ๆ กับแก้มก้น… เรนก้มมองเบื้องล่างแล้วเห็นว่าแก้มก้นน้องกระเพื่อมแรงก็ยิ่งอยากให้มันกระเพื่อมแรงอีก! จึงกระหน่ำตอกอัดแท่งสวาทรุนแรง ดีที่ริต้ายันมือสองข้างไว้กับขอบอ่างล้างหน้าเพื่อช่วยพยุงตัว ไม่อย่างนั้นคงล้มไปกองบนพื้นแน่แท้เพราะบทรักมันหนักหน่วงจนแขนขาเล็ก ๆ ของเธอสั่นไหวไปหมด “อ๊ะ! อ๊า~ จะถึง~” เรนเร่งสาวเอวเข้าออกเพื่อส่งน้องให้ถึงฝั่ง
18.1 ตอนที่ 18 ของขวัญวันเกิด ปกติริต้ากลับจากบริษัทพร้อมสามีแต่วันนี้วันเกิดของเขาเธอเลยขอกลับก่อนโดยอ้างว่าปวดท้อง จึงมีเวลาเตรียมน้ำในอ่างให้สามี และตอนนี้เธอก็กำลังอาบน้ำให้เขาอยู่ “ให้ภรรยาอาบน้ำให้เป็นเด็กเลยนะคะ” กระเซ้าเย้าแหย่ไปมือก็ถูสบู่ลูบไล้เนื้อตัวสามีไป แน่นอนว่าเธอหลงใหลทุกส่วนบนร่างกายเขา โดยเฉพาะกล้ามเนื้อช่วงอกลงมาถึงหน้าท้องที่เรียงตัวสวยได้รูป หุ่นของเขาเฟิร์มกระชับ ยิ่งสัมผัสก็ยิ่งหลงใหล “แม่ครับ ถูตรงนี้ด้วยสิครับ” “ทะลึ่งนักนะ” “หึหึ ก็อยากให้ถูให้จริง ๆ” เมื่อถูกปรามาสว่าเหมือนเด็ก คนทะลึ่งจึงทำตัวเด็กด้วยการคว้ามือเรียวบางซึ่งถูไถตัวเขาอยู่มาวางแหมะบนแกนกายใต้น้ำ! “อยากอะไรขนาดนั้นคะ” ริต้าถามไปหน้าแดงไปเพราะบางอย่างใต้น้ำพองขยายทักทายมือเธออยู่ “ขนาดนั้นแหละ มันตื่นสักพักแล้ว ก็ตั้งแต่ตอนที่เธอถอดเสื้อผ้าออกหมดแล้วเดินลงอ่างนั่นแหละ” “หื่น” “ยอมรับ…มือเธอนิ่มจัง ได้มาถูทุกวันคงดี” ไม่โอ้เอ้วิหารราย ในเมื่อต่างคนต่างมีความต้องการก็ใช้อ่างอาบน้ำนี่แหละเป็นเตียงชั่วคราว ไม่สะดวกสบายเท่าท็อปเปอร์นุ่ม ๆ หากแต่ตื่นเต้นเร้าใจจนต้องร้องขอชีวิตแน่นอ
17.2 ไม่รอให้ทาสสาวสำลักหลักฐานแห่งความใคร่นาน นายท่านรีบประคองร่างบางลุกขึ้นแล้วลิ้มลองน้ำใคร่ของตนเองด้วยการจูบ เขาใช้มือข้างเดียวประคองใบหน้าเธอก่อนจะมอบจูบดูดดื่มปานกลืนกิน ทาสสาวเอียงใบหน้ารับและแลกจูบอย่างเต็มใจ เธอยกแขนโอบรอบคอเขาด้วยความหวงแหนรักใคร่ เขาใช้มือข้างที่ติดสายน้ำเกลือโอบรอบเอวบางแล้วกระชับเข้าหาตัว หัวใจสองดวงเต้นเป็นจังหวะเดียวกัน ริมฝีปากหยักโค้งกับริมฝีปากบางเฉียบหยอกเย้าพัลวันชนิดไม่มีใครยอมใคร ความตื่นเต้นแปลกใหม่ช่วยเติมสีสันให้ชีวิตคู่ ความสุขจึงเอ่อล้นกลางอก…ทว่าจูบกันได้ไม่นานก็มีคนเข้ามาขัดจังหวะ! ไม่ใช่หมอหรือพยาบาลที่เข้ามาทว่าคราวนี้เป็นพ่อ ๆ แม่ ๆ จงรัก จริงใจ ตัวแทนพนักงานในบริษัท ตัวแทนทีมงานในสนามแข่งรวมถึงสองแม่ลูกอย่างอติรุจกับรวีพรรณ “เฮ้อออ~ มาครบองค์ประชุมขนาดนี้พี่ก็ต้องอดต่อสินะ” ผู้ป่วยโอดครวญเซ็ง ๆ “อดอะไรกันคะ เมื่อกี้ก็ได้ไปตั้งเยอะแล้วไง” พยาบาลจำเป็นเอ่ยแล้วส่ายศีรษะเล็กน้อยเอ็นดูผู้ป่วยขี้งอแง “งื้อออ~ ก็อยากได้อีกนี่คะ” เจ้าของใบหน้าคมสันทำเสียงออดอ้อนพลันซุกไซ้ซอกคอภรรยาซ้ายทีขวาที “มันจั๊กจี้~ แล้วพูดคะพูดขาอีกแล้ว
17.1 ตอนที่ 17 ฝันร้าย ไม่มีเสียงกรีดร้องจากคนบนรถ ทุกคนเบิกตาโพลงตกใจที่จู่ ๆ ชายขี่บิ๊กไบค์คันหนึ่งก็ปาดหน้ารถยนต์ตรงทางโค้งพอดี! ยังดีที่เรนเป็นทั้งเจ้าของสนามแข่งรถและนักแข่งรถมืออาชีพ สัญชาตญาณนักแข่งกับทักษะการควบคุมรถที่ติดตัวมาช่วยให้เขาประคองสติไว้ได้ ไม่แตกกระเจิงจนเสียการควบคุม ชายหนุ่มหลีกเลี่ยงการเหยียบเบรกกะทันหันเพราะจะทำให้รถแกว่งและหลุดโค้งในที่สุด เขาปล่อยให้รถไถลลงข้างทางซึ่งเป็นทุ่งหญ้าหนาทึบ รถไม่พลิกคว่ำดังที่เรนคาดการณ์ไว้หากแต่ไถลลงด้วยความเร็วสูง จังหวะเดียวกันกับที่รถจอดหงึกศีรษะของเรนจึงโขกพวงมาลัยรถอย่างรุนแรง! เครื่องยนต์ดับไป ดีที่เป็นเกียร์ออโต้…กระจกรถจึงเปิดออกอัตโนมัติช่วยให้คนที่ติดอยู่ข้างในหายใจสะดวก “พี่เรน! ลุงจงดูพี่เรนหน่อยค่ะ!” ทันทีที่ชายชราเห็นเลือดไหลซิบตั้งแต่บริเวณศีรษะลงมาถึงหน้าผากของเจ้านาย เขาก็เร่งตรวจสอบชีพจร…ปรากฏว่าเจ้านายยังหายใจอยู่ “คุณเรนแค่หมดสติไปครับ แต่หัวแตกต้องรีบนำส่งโรงพยาบาล คุณริต้าโทร. เรียกรถพยาบาลเร็วครับ” “ได้ค่ะ” ถึงมือไม้สั่นเพราะกังวลและเป็นห่วงสามีทว่าลลิตาก็ยังมีสติอยู่มาก เธอโทรศัพท์เรียกรถ
2.3 เสียงกรี๊ดกร๊าดดังแสบแก้วหูอีกหนเมื่อผู้เข้าแข่งขันที่พ่วงตำแหน่งเจ้าของสนาม Rain International Circuit เสยผมขึ้นลวก ๆ แล้วเลียริมฝีปากก่อนเดินออกมาจากสนามท่ามกลางเสียงฮือฮา ‘ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก’ เสียงหัวใจของใครบางคนเต้นเร็วผิดปกติจนเจ้าตัวรู้สึกได้ เธอยกมือทั้งสองข้างขึ้นทาบอก ประทับใจ
ลลิตาถูกส่งไปศึกษาต่อยังประเทศนิวซีแลนด์ถึง 20 ปี กลับบ้านอีกทีอะไร ๆ ก็เปลี่ยนไปเกือบหมด ถนนหน้าบ้านที่เคยเป็นทางลูกรังดินแดง ทุกวันนี้ถูกฉาบด้วยคอนกรีต แต่แผ่นคอนกรีตคงบางไปหน่อย หินคลุกจึงผุดขึ้นมาให้เห็นอยู่ประปราย สองข้างทางที่เคยเรียงรายไปด้วยต้นไม้เขียวชอุ่มนานาพรรณ ทุกวันนี้มีที่พักอาศัยผ
“ถ้าอย่างนั้นหนูริต้าไปทำแผลก่อนนะจ๊ะ แล้วเดี๋ยวมาทานข้าวทานยากันเนอะ” ริต้าชอบรอยยิ้มสวยหวานของคุณป้ารตีเป็นที่สุด แม้คุณป้าชอบทาปากแดงแจ๊ดเหมือนนางร้ายในละครไทย แต่อุปนิสัยตรงกันข้าม คุณป้ารตีปากร้ายแต่ใจดี “น้องน่าจะได้ทำแผล ได้ทานข้าวและได้ทานยาตั้งนานแล้วครับถ้าแม่ไม่มัวแต่บ่นผม” เห็นแม่โอ๋
‘ตึก ตึก ตึก ตึก ตึก’ เสียงรองเท้าผ้าใบกระทบพื้นคอนกรีตดังมาแต่ไกล ไม่กี่อึดใจเจ้าของรองเท้าผ้าใบสีขาวราวดอกเดซี่ก็หยุดอยู่หน้าบ้านหลังงาม หญิงสาวทอดมองบ้านหลังนี้ด้วยความรู้สึกหลากหลาย ในไม่ช้าริมฝีปากชมพูระเรื่อแบบธรรมชาติก็คลี่ยิ้มน้อย ๆ เมื่อความทรงจำในวัยเด็กผุดขึ้นมาในหัว::: 20 ปีที่แล้ว…







