2.3 ฉันไม่มีวันแต่งงานกับผู้หญิงอย่างเธอ!👿

2.3

เสียงกรี๊ดกร๊าดดังแสบแก้วหูอีกหนเมื่อผู้เข้าแข่งขันที่พ่วงตำแหน่งเจ้าของสนาม Rain International Circuit เสยผมขึ้นลวก ๆ แล้วเลียริมฝีปากก่อนเดินออกมาจากสนามท่ามกลางเสียงฮือฮา

‘ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก’

เสียงหัวใจของใครบางคนเต้นเร็วผิดปกติจนเจ้าตัวรู้สึกได้ เธอยกมือทั้งสองข้างขึ้นทาบอก ประทับใจความเก่งของผู้ชายคนนี้

“เห็นพี่เขาหรือยัง จำได้ไหมเอ่ยว่าคนไหน”

เมื่อเห็นว่าที่ลูกสะใภ้ปลาบปลื้มลูกชายของตนจนเก็บอาการไม่อยู่ รตีจึงแกล้งถามทั้ง ๆ ที่รู้ว่าหลานน่าจะรู้อยู่แล้วว่าคนไหนคือเรน

“จำได้สิคะ” ตัวเล็กยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ ตั้งใจมองร่างสูงโปร่งผ่านกระจกห้องพักที่เธอยืนอยู่กระทั่งเขาเดินลับสายตาไป แววตาของสาวแรกแย้มทอประกายระยิบระยับดุจดาวดวงหนึ่ง พวงแก้มขาวกระจ่างขึ้นสีแดงระเรื่อราวกับลูกตำลึงสุก ใจดวงน้อยประท้วงโครมครามจนเจ้าของของมันต้องดุอยู่ในใจ

‘หยุดเต้นแรงซะทีเจ้าบ้า!’

เด็กน้อยไร้เดียงสาเมื่อ 20 ปีก่อนกลายเป็นหญิงสาวคลั่งรักในวันนี้ ลลิตาเหมือนคนโดนยาเสน่ห์ ตกหลุมรักพี่ชายข้างบ้านซ้ำ ๆ เพราะเขาเท่ระเบิด!

ทว่าสามนาทีต่อมาก็ต้องหุบยิ้มลงเมื่อหันหลังไปเจอภาพที่ทำให้ใจฟูฟ่องเมื่อครู่พลันอับเฉา ราวกับว่าเธอถูกพาขึ้นไปชมทิวทัศน์บนชั้นดาดฟ้าของสนามแห่งนี้ แล้วถูกผลักลงมาอย่างไม่ใยดี!

“อะแฮ่ม!!! นี่เธอ! เป็นเพื่อนก็ควรรักษาระยะห่างบ้างนะ ไม่ใช่มาทำตัวรุ่มร่ามกับลูกชายของฉันแบบนี้”

ผู้เป็นแม่รู้ว่าหญิงหน้าสวยหวานหยาดเยิ้มที่เดินควงแขนลูกชายมาหน้าระรื่นนั้นเป็นใคร ทว่ารตีชังน้ำหน้า ‘เจ้าเอย’ เห็นทีไรก็รู้สึกไม่ถูกชะตาทุกที จึงเรียกคนรักของลูกว่าเพื่อนเพราะไม่ยอมรับเจ้าเอย

ปีนี้รตีพัชร์ก็อายุ 60 แล้ว เธอผ่านโลกมามาก มองปราดเดียวก็รู้ได้ว่าแม่สาวรุ่นราวคราวเดียวกับลูกชายเป็นคนอย่างไร ‘เจ้าเอย’ รูปงามนามเพราะ แต่ภายใต้ความงามแฝงไปด้วยพิษสง

รตีเคยจ้างนักสืบหลายคนให้ไปสืบที่มาที่ไปของเจ้าเอย แต่ข้อมูลถูกปิดเป็นความลับหมด ไม่มีใครรู้ว่าหล่อนเป็นลูกเต้าเหล่าใคร ด้วยเหตุนี้รตีจึงไม่อยากได้มาเป็นสะใภ้ อีกทั้งได้ทาบทามริต้ากับเพื่อนสนิทอย่างลินและวัตไว้แล้ว รตีจึงจำเป็นต้องฝืนใจลูกชาย เรื่องอื่นเธอยอมให้เรนทำตามใจตัวเองได้ แต่เรื่องคู่ครองไม่ได้จริง ๆ หากปล่อยให้เรนเลือกเจ้าสาวเอง มีหวังทรัพย์สมบัติทุกชิ้นของประดิพัทธ์ได้ตกไปอยู่ในมือของ ‘พวกชุบมือเปิบ’ เป็นแน่

“ทำตัวรุ่มร่ามอะไรกันครับแม่ เจ้าเอยไม่ได้ทำอะไรน่าเกลียดสักนิด แม่ก็พูดเกินไป” เจ้าเอยคือแฟนคนล่าสุดของเรน เป็นแฟนที่ชายหนุ่มรักมากที่สุดในบรรดาผู้หญิงที่เคยคบมาทั้งหมด แถมยังเป็นเพื่อนสนิทของเรนสมัยมหา’ลัย จึงไม่แปลกถ้าเขาจะเถียงแม่เพื่อปกป้องเธอ

“นี่ถึงกับเถียงแม่เพื่อปกป้องเพื่อนเลยเหรอ”

รตีนิ่วหน้าตีนกาโผล่ คิ้วหนาที่บรรจงเขียนผูกกันเป็นโบ หล่อนมองหน้าลูกชายด้วยความโกรธเคือง สลับกับมองหน้าเจ้าเอยด้วยหางตา แต่มีหรือที่คนอย่างเจ้าเอยจะรู้สึกรู้สาอะไร…

สาววัย 35 ยิ้มอ่อน แววตาเหมือนสงบนิ่งอยู่ตลอดเวลา แท้จริงแล้วมีความรู้สึกหลากหลายอัดแน่นอยู่ภายในนั้น มือสวย ๆ ของหล่อนควงแฟนหนุ่มไม่ห่าง แสดงความเป็นเจ้าข้าวเจ้าของเต็มที่ รตีเห็นแล้วยิ่งหงุดหงิด อยากจัดงานแต่งให้เรนกับริต้าเสียตั้งแต่วันนี้พรุ่งนี้!

“ผมไม่ได้ว่าแม่ครับ ก็มันเป็นเรื่องจริงนี่ แม่น่ะชอบพูดเกินไป แล้วอีกอย่างเจ้าเอยเป็นแฟนผม ไม่ใช่เพื่อน” ร่างสูงทำหน้าเหนื่อยใจก่อนจะเหลือบไปเห็นใครบางคนที่ยืนทำหน้าอมทุกข์อยู่ข้างแม่

“แล้วนี่เด็กที่ไหนครับ เพิ่งรับแม่บ้านเข้ามาใหม่เหรอ”

สายตาคมกริบไล่สำรวจผู้หญิงที่ยืนอยู่ข้างมารดาตั้งแต่หัวจรดเท้า สีหน้าของชายหนุ่มเรียบเฉยเพราะเดาว่าหญิงสาวข้างกายมารดาคงเป็นแม่บ้านคนใหม่

แม่คงเห็นว่า ‘ป้าจริงใจ’ เหนื่อยเกินไปจึงจ้างคนมาเพิ่ม ส่วนเจ้าเอยก็เฉย ๆ เหมือนกันทว่าในใจหล่อนเต็มไปด้วยความสงสัย แม่บ้านที่ไหนสวมนาฬิกาโรเล็กซ์กัน อีกทั้งคุณนายรตีก็ไม่เคยหิ้วแม่บ้านไปไหนมาไหนด้วย เป็นไปได้ยากที่เด็กนี่จะเป็นแค่แม่บ้าน

“ถึงเป็นคนของแม่ เธอก็ไม่ควรเสนอหน้าเข้ามาฟังเจ้านายคุยกันนะ ขนาดคนเก่าคนแก่อย่างป้าจริงใจยังไม่เคยทำเลย แม่ก็อีกคน ทำไมไม่ให้เด็กมันรอข้างนอก นี่พื้นที่ส่วนตัวของผมนะ” ระพีพัฒน์บ่นยาวเหยียดเป็นหมีกินผึ้ง บ่นเก่งเหมือนหญิงสูงวัยแถวนี้ไม่มีผิด ลลิตาถูกคนขี้บ่นตำหนิทางสายตาจึงก้มหน้าก้มตามองพื้นแทนการสบตาคนปากร้าย

‘ปากร้าย ปากร้ายมาก ทำไมพี่เรนเปลี่ยนไปขนาดนี้ เมื่อก่อนยังพูดจาดีอยู่เลย เดี๋ยวนี้พูดจาเป็นมะนาวไม่มีน้ำซะอย่างนั้น’

ลลิตาตัดพ้อในใจ ไม่กี่วินาทีถัดมาใจดวงน้อยก็กระตุกเมื่อคนในใจขึ้นเสียงใส่

“ก้มหน้าก้มตาทำไม! มองหาเศษเหรียญบนพื้นรึไง! ฉันคุยด้วยทำไมไม่มองหน้าฉัน!” ดูเอาเถิดคนของ ‘เจ๊รตี’ เขาขึ้นเสียงใส่ขนาดนี้แล้วยังไม่ยอมเงยหน้ามองเขาอีก น่าหงุดหงิดชะมัด! ระพีพัฒน์ถอนหายใจเฮือกใหญ่ เขาตวัดสายตามองบนแล้วสะบัดหน้าหนีไม่พอใจ

“พอแล้วตาเรน! หยุดเสียมารยาทกับน้องสักที นี่ไม่ใช่แม่บ้าน! นี่หนูริต้า! จำน้องไม่ได้รึไง!”

แม้ว่าหลานก้มหน้า รตีก็รู้ว่าหลานกำลังน้อยใจอยู่ กลับถึงไทยก็รีบมาหาพี่เขา ข้าวปลาก็ยังไม่ได้กิน แม้แต่พ่อแม่ตัวเองก็ยังไม่ได้เข้าไปกราบไหว้ ว่าที่ลูกสะใภ้แสนดีขนาดนี้ ไอ้ลูกชายปากหมากล้าดีอย่างไรถึงมาพูดจาสามหาวกับน้อง!

ระพีพัฒน์งุนงง จู่ ๆ มารดาก็โพล่งขึ้นมาเหมือนว่าเขาคุ้นเคยเด็กนี่นมนาน ทั้ง ๆ ที่เพิ่งเคยเจอกัน

“ริต้าไหนผมจำไม่ได้หรอกครับแม่” ว่าแล้วชายหนุ่มก็จมจ่อมอยู่ในห้วงความคิดของตัวเอง ริต้าเหรอ? ทำไมชื่อเด็กนี่มันคุ้นหูแปลก ๆ…

ไม่กี่อึดใจเรนก็ค่อย ๆ ช้อนตามองหน้าหญิงสาว เช่นเดียวกับที่ริต้าค่อย ๆ เงยหน้าสบตาเขา

ความขุ่นเคืองปะทุขึ้นภายในดวงตาทมิฬอย่างไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ย ลลิตาอยากหลบสายตาหรือไม่ก็เบือนหน้าหนีเขาทว่าไม่สามารถทำได้ เหมือนว่าดวงตาคมปลาบมีเวทย์มนตร์ สะกดใจและตรึงตาเธอไว้ให้มองเพียงเขาผู้เดียว

“ริต้าเหรอ…นี่เธอ…อย่าบอกนะว่า…”

เสียงพูดของระพีพัฒน์ติด ๆ ขัด ๆ น้ำเสียงขุ่นมัวจนลลิตาเริ่มใจเสีย เมื่อมัดรวมกับที่เขาชี้หน้าเธออยู่ตอนนี้ แน่นอนว่าเขาจำเธอไม่ได้ แต่ที่อยากรู้คือเขาชี้หน้าเธอทำไม

“จำน้องได้แล้วใช่ไหมลูก~”

“จำได้สิ เฮอะ! ผมก็นึกว่าแม่อำผมเล่นซะอีกนะครับ นี่เหรอผู้หญิงที่แม่ทาบทามไว้ให้ผม ดูไม่จืดสักนิด ไม่แปลกถ้าคนจะมองว่าเป็นแม่บ้าน” ชายหนุ่มแค่นยิ้ม หากต้องแต่งงานกับเด็กกะโปโลนี่จริง ๆ เขาคงเป็นผู้ชายที่โชคร้ายที่สุดในโลก

“ตาเรน! ทำไมถึงพูดจาแย่ ๆ แบบนี้ ขอโทษน้องเดี๋ยวนี้เลยนะ”

“ไม่ครับ ผมไม่ขอโทษ ผมพูดความจริง จืดชืดแบบนี้จะมาเป็นเมียผมได้ยังไง อีกอย่างผู้หญิงที่ผมรักคือเจ้าเอย ผมไม่มีวันทิ้งเจ้าเอยไปแต่งงานกับเด็กนี่หรอกครับ” เรนพูดเสียงดังฟังชัด เขาไม่สนว่าคนได้ยินจะรู้สึกอย่างไร เจ้าสาวของเขาต้องเป็นคนที่เขาเลือกเองเท่านั้น เขาไม่ยอมถูกจับคลุมถุงชนเหมือนพ่อกับแม่เด็ดขาด!

“แต่งงานเหรอคะ มันหมายความว่ายังไง”

เจ้าเอยยืนฟังเงียบ ๆ อยู่นาน เมื่อจับใจความได้ว่าริต้าคือผู้หญิงที่ครอบครัวประดิพัทธ์จะให้เรนแต่งงานด้วย เธอจึงร้อนรนขึ้นมาเพราะตัวเองก็หวังเป็นสะใภ้ใหญ่ของบ้านนี้อยู่เหมือนกัน

“ไม่มีอะไรหรอกครับ เรื่องไร้สาระน่ะ นี่ก็เที่ยงแล้ว เราออกไปหาของอร่อยทานกันดีกว่า” ร่างสูงจูงมือแฟนสาวออกไปจากห้องพักส่วนตัวโดยไม่สนผู้เป็นแม่และว่าที่เจ้าสาวเลยแม้แต่น้อย

“หนูริต้าคอยดูนะ ป้าจะทำให้ตาเรนเห็นธาตุแท้ของยัยเจ้าเอยให้ได้”

“คุณป้าคะ ริต้าว่าเรากลับกันดีกว่าค่ะ นี่ก็เที่ยงแล้ว ลุงจงรักคงหิวแย่แล้ว”

“ตามองป้า แต่ใจลอยไปไหนอะเรา”

รตีเข้าใจว่าหลานเสียความรู้สึกกับคำพูดและการกระทำสิ้นคิดของลูกชาย แต่ถึงอย่างไรเด็กสองคนนี้ก็เคยสนิทกัน หากได้ใกล้ชิดกันบ่อย ๆ เดี๋ยวความสัมพันธ์ก็ดีขึ้นเอง

“คุณป้าคะ ทำไมพี่เรนถึงจำริต้าไม่ได้”

เสียงของริต้าเป็นโมโนโทน ไม่เจื้อยแจ้วดั่งนกสาลิกาเหมือนตอนอยู่บนรถ รตีใจหายวาบ สงสารหลานจับใจ

“ตาเรนความจำเสื่อมน่ะ”