1.2 พี่ชายข้างบ้าน 2 🏠🩷🏡

“ถ้าอย่างนั้นหนูริต้าไปทำแผลก่อนนะจ๊ะ แล้วเดี๋ยวมาทานข้าวทานยากันเนอะ” ริต้าชอบรอยยิ้มสวยหวานของคุณป้ารตีเป็นที่สุด แม้คุณป้าชอบทาปากแดงแจ๊ดเหมือนนางร้ายในละครไทย แต่อุปนิสัยตรงกันข้าม คุณป้ารตีปากร้ายแต่ใจดี   

“น้องน่าจะได้ทำแผล ได้ทานข้าวและได้ทานยาตั้งนานแล้วครับถ้าแม่ไม่มัวแต่บ่นผม” เห็นแม่โอ๋น้องก็อดหมั่นไส้แม่ตัวเองไม่ได้ จึงเอ่ยหยอกผู้บังเกิดเกล้าทีเล่นทีจริง 

“ตาเรนนี่ ยิ่งโตยิ่งปากคอเราะร้ายนะเรา ไปกันเถอะหนูริต้า เราไปทำแผลกันดีกว่า เดี๋ยวป้าทำแผลให้อย่างเบามือเลยนะ หนูจะได้ไม่เจ็บอีก” ว่าแล้วก็ประคองร่างเล็กพาเดินตรงไปยังห้องรับแขก ปล่อยให้ลูกชายยืนพึมพำอยู่ลำพัง

“ตกลงใครเป็นลูกแม่กันครับเนี่ย” มุมปากสองข้างยกยิ้มเล็กน้อย ที่เขาว่ากันว่า ‘รักลูกเท่าบ้านรักหลานเท่าเมือง’ นี่น่าจะจริง เด็กหนุ่มส่ายหัวเบา ๆ ก่อนจะเดินตามแม่กับน้องไป 

เมษาหน้าร้อน…แดดเปรี้ยง ๆ ยามบ่ายกอปรกับอากาศที่ร้อนอบอ้าวเหมือนอยู่ในเตาอบเป็นเหตุให้เด็กและผู้ใหญ่ต้องการของหวานเย็น ๆ มาดับร้อน  

‘ตือดือดึ่ง~ ตื่อดือดึ่ง~ ตือดือดือดือดือดือดึง~ ไอศกรีมเนสเล่มาแล้ว! มาเล้ย! อร่อยจังงง!’ 

เสียงสวรรค์ที่เด็ก ๆ ในหมู่บ้านเล็ก ๆ แห่งนี้คุ้นเคยดังมาแต่ปากซอยทางเข้าหมู่บ้าน เด็กเล็กเด็กโตต่างกรูกันเข้าไปหารถขายไอศกรีมเจ้าดัง บ้างก็ยืนต่อแถวตอนยาวเป็นระเบียบ บ้างก็ยืนมุงกันอยู่รอบ ๆ รถมอเตอร์ไซค์ บ้างก็ขึ้นยืนบนบันไดเหล็กสี่เหลี่ยมเล็ก ๆ ซึ่งมีไว้สำหรับเหยียบเพื่อชะโงกดูไอศกรีมรสโปรดของตนเอง ไอศกรีมชื่อดังไม่ได้ดังแค่ยี่ห้อ เสียงเพลงเรียกลูกค้าก็ดังไกลไปสามบ้านแปดบ้านอีกด้วย

____________________________________________________ 

“พี่เรนขา ริต้าได้ยินเสียงรถไอติม” 

“หนูต้องทานยาก่อนนะคะ ถ้าหนูทานยา พี่จะพาไปซื้อไอติม” สองพี่น้องนั่งอยู่บนผืนหญ้ามาเลเซียใต้ต้นหูกระจงหน้าตัวบ้านประดิพัทธ์ คุณสายลมพัดมาทักทายพวกเขาเป็นระลอก ๆ ทว่าไม่พอดับร้อนอยู่ดี 

“แต่มันขม~” 

“ขมก็ต้องทาน ถ้าไม่ทานยาก็จะไม่ได้ทานไอติมนะคะ” 

“ถึงทานยาก็ไม่ได้ทานไอติมค่ะ” เด็กหญิงเอ่ยเสียงเศร้า 

“ทำไมล่ะคะ” คนพี่เลิกคิ้วถาม

“คุณแม่ไม่ได้ให้เงินไว้ค่ะ” ลินทร์พิตา คุณแม่วัย 40 ฝากลูกสาวไว้กับเพื่อนสนิทข้างบ้านเพราะอยู่ในช่วงปิดเทอม ส่วนเธอกับสามีออกไปทำงานนอกบ้าน ลินเป็นพนักงานขององค์กรรัฐวิสาหกิจแห่งหนึ่ง ส่วนสามีเป็นอาจารย์ประจำมหาวิทยาลัย ปกติแล้วลินจะให้เงินลูกไว้ซื้อขนมนมเนยระหว่างวัน แต่พักนี้เธอมีเรื่องให้คิดให้เครียดอยู่มาก จึงลืมให้เงินลูกไปเสียสนิท 

“โธ่~ เด็กน้อยของพี่~” เรนลูบหัวน้อง ยิ้มเอ็นดูในความซื่อตรง หากเป็นเด็กคนอื่นคงออกปากให้เขาซื้อเลี้ยง  

“คุณน้าไม่ได้ให้เงินมาก็ไม่เป็นไรค่ะ เดี๋ยวพี่เลี้ยงเอง”

“แต่ริต้าวิ่งแพ้พี่เรนนะคะ” เด็กหญิงยึดติดกับกติกาที่ตกลงกันไว้ว่าหากใครแพ้คนนั้นต้องเลี้ยงขนม 

“หนูไม่ได้แพ้ซะหน่อย พี่ให้หนูชนะแล้วไงคะ”

“ยังไงคะ ริต้างง ริต้าไม่เข้าใจ” 

“หึหึ ไม่เข้าใจก็ไม่เป็นไรค่ะ เอาเป็นว่าหนูรีบทานยานะ เราจะได้ออกไปซื้อไอติมกัน ถ้าชักช้าคุณตาขายไอติมจะกลับก่อนน้า”

“ค่ะ” เจ้าของเสียงใสผงกศีรษะทุยหงึก ๆ รีบกรอกยาแก้ปวดเข้าปากตามด้วยน้ำสะอาดปริมาณ 22 ออนซ์ เสร็จแล้วจึงลุกพรวดเต็มความสูงเตรียมไปทานของหวานอันโอชะ!  

“มาค่ะ!” คนตัวสูงอ้าแขนออกกว้างเตรียมรับน้ำหนักน้องน้อยของเขา 

‘อึ๊บ!’ 

“คิก ๆ สบายจังเลยค่ะ” ริต้าหัวเราะอย่างมีอรรถรส เธอถลาเข้าไปในอ้อมแขนแข็งแรงอย่างรู้ความ เรนอุ้มน้องเข้าเอวแล้วเดินออกไปกลางซอย มือน้อยกอดคอพี่ไว้ด้วยความเคยชิน เรนอุ้มริต้าได้สบาย ๆ เพราะน้องตัวเบาหวิว

“ตัวเท่าลูกหมา” 

“คิก ๆ ๆ”

____________________________________________________

คนตัวสูงวางตัวเล็กลงบนพื้นดินแดงอย่างเบามือด้วยกลัวว่าน้องจะระคายเคืองแผลที่เพิ่งหยดเบตาดีนไปเมื่อตอนเที่ยง 

“อ้าว! สองพี่น้องนี่! วันนี้เอาอะไร” คนขายไอศกรีมทักทายลูกค้าตัวจิ๋วกับพี่ชายของเธอด้วยท่าทีเป็นมิตรตามประสาคนรักงานบริการ รอยยิ้มอบอุ่นประดับบนใบหน้าคร้ามแดด  

“สวัสดีค่ะคุณตา” ลลิตายกมือไว้พ่อค้าตามที่แม่สอนไว้ พ่อค้าเห็นดังนั้นก็ยิ้มเอ็นดูตาปิด หากไม่ติดว่าต้องอาศัยกำไรซื้อข้าวประทังชีวิตคงยกไอศกรีมให้หนูน้อยคนนี้เป็นสิบยี่สิบแท่งเสียแล้ว ริต้ามีกิริยามารยาทงามสมเป็นลูกหลานผู้ดีเก่า 

“หนูเอารสสตรอว์เบอรร์รีค่ะ” สั่งของตัวเองเสร็จแล้วก็เอียงคอแหงนหน้าขึ้นมองคนพี่ด้วยความสงสัย  

“พี่เรนไม่สั่งเหรอคะ”

“พี่มีเงินจำกัดน่ะ ซื้อได้แค่แท่งเดียว หนูทานไปเถอะ พี่ไม่หิวค่ะ” เด็กหนุ่มตอบยิ้ม ๆ อันที่จริงเขาก็หิว แต่คิดว่าคนเป็นพี่ต้องเสียสละให้น้อง 

ริต้าได้ยินดังนั้นก็ปลาบปลื้มเรนไปใหญ่ ริมฝีปากฉ่ำยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ พยายามเก็บอาการขวยเขินเอาไว้ เด็กหญิงกลัว…กลัวว่าถ้าคนพี่ล่วงรู้ความในใจที่เธอเก็บงำไว้ เขาจะไม่ชวนเธอไปเล่นที่บ้านประดิพัทธ์อีก เพื่อนที่โรงเรียนจึงต่อว่าริต้าเรื่องนี้อยู่เป็นนิตย์ 

‘ริต้าแก่แดด อยู่แค่อนุบาล 3 ริอ่านไปแอบชอบรุ่นพี่ ม. 3’

แม้ระพีพัฒน์ยังไม่รู้เรื่องอะไรเพราะเป็นคนซื่อบื้อ! แต่พ่อค้าวัยชรากลับอ่านใจลลิตาออกทุกอย่าง เขายิ้มเอ็นดูเด็กหญิงที่เก็บอาการไม่มิดเอาเสียเลย   

“คุณตาขา~ หนูอยากได้รสช็อกโกแลตชิพด้วยน่ะค่ะ แต่วันนี้แม่ให้เงินมาน้อย~” เจ้าจิ๋วทำปากงุ้มและกะพริบตาปริบ ๆ เพื่อให้ดูน่าสงสาร หวังให้คุณตาเห็นใจและเข้าใจในสิ่งที่เธอต้องการจะสื่อ แล้วมันก็ได้ผล!   

“หึหึ เด็กนี่ใจกล้านะนี่! ก็ได้ ๆ วันหลังอย่าลืมเอาตังค์มาจ่ายตานะ”

“คุณตาน่ารักจัง ขอบคุณนะคะ” มือเล็กกะทัดรัดยกประนมไหว้ก่อนรับไอศกรีมทั้งสองแท่งมาแล้วยื่นรสช็อกโกแลตชิพให้คนพี่ ริต้าไหว้สวยสมกับชนะรางวัลประกวดมารยาทไทย ลักษณะการประนมมือเหมือนดอกบัวตูมตามที่ครูเคยสอน

“ขอบคุณนะ พี่เกรงใจจัง หนูต้องมาติดหนี้เพราะพี่เลยเนี่ย” เรนประทับใจและหลงรักในความแสนดีของน้อง เรื่องเล็กน้อยที่ริต้าทำให้ล้วนมีความหมายกับเขา…

เด็กหนุ่มเป็นลูกคนเดียว วิ่งเล่นคนเดียวมาเป็นสิบปีเพราะเข้ากับเด็กในหมู่บ้านไม่ได้ เรนเป็นเด็กโมโหง่าย ใครขัดอะไรนิดอะไรหน่อยไม่ได้ เขาจะเหวี่ยงใส่ทุกที อีกทั้งหน้าตาไม่รับแขกของเขาก็เป็นปัญหา เพื่อนทุกคนจึงพร้อมใจกันตีตัวออกหาก… 

ทว่าตั้งแต่ได้รู้จักน้องสาวข้างบ้าน ชีวิตอันแสนน่าเบื่อของเรนก็เต็มไปด้วยสีสันเพราะริต้าเป็นเด็กน่ารัก เด็กหญิงหน้าตาจิ้มลิ้มพริ้มเพรา ปากนิดจมูกหน่อยน่าเอ็นดู ริต้าตัวเล็กนุ่มนิ่มน่าทะนุถนอมแต่ก็น่าแกล้งในคราวเดียวกัน เธอตัวเล็กกว่าเพื่อนรุ่นเดียวกัน เรนจึงชอบพูดกับแม่ว่าน้องตัวเท่าลูกหมา เจ้าหล่อนอ่อนโยนกับทั้งคนและสัตว์ มีจิตใจโอบอ้อมอารี อัธยาศัยดี ริต้าช่างพูดช่างเจรจา ผู้หลักผู้ใหญ่จึงเอ็นดูเธอ…รวมถึงเรนด้วย

:

:

:

20 ปีต่อมา…

หญิงสาวกวาดสายตามองบ้านสีขาวหลังใหญ่อยู่หลายนาที ริมฝีปากอมชมพูคลี่ยิ้มอ่อน จากนั้นก็ยืนอาบวิตามินดีจากแดดยามเช้าต่ออีกหน่อย เธอยืนระลึกถึงความหลังของตนเองกับลูกชายคนโตของบ้านหลังนี้…ว่าที่สามีของเธอในอนาคตอันใกล้