บทที 7

สยบรักวิศวะร้าย บทที่ 7

"ฉันเจ็บนะ" ปรารถนาพยายามแกะมือของต้นข้าวออก เธอยังไม่อยากตามเขาออกไปตอนนี้เพราะกลัวว่าจะเสียแผน

"เธอกำลังคิดจะทำอะไร" เห็นเธอไม่ยอมเดินตามเขาเลยหยุดแล้วหันไปพูดด้วยน้ำเสียงและสีหน้าที่ไม่พอใจ

"คุณไม่คิดจะรับผิดชอบสิ่งที่ตัวเองทำลงไปเลยหรือคะ"

"เรื่องแค่นี้ทำไมต้องให้รับผิดชอบด้วย"

"คุณพูดมาได้ยังไงว่ามันเรื่องแค่นี้"

"ก็มันเป็นความยินยอมของทั้งสองฝ่าย"

"คุณก็รู้ว่าฉันเมา"

"ถ้าแค่นี้ต้องรับผิดชอบฉันคงต้องรับผิดชอบผู้หญิงเกือบทั้งมหาวิทยาลัยเลยมั้ง"

"?" ปรารถนาไม่คิดว่าผู้ชายคนนี้จะมีความคิดแบบนี้ เขาแค่หวังจะฟันเธอแล้วทิ้งงั้นเหรอ ผู้ชายแบบคุณต้องเจอผู้หญิงแบบฉัน ฉันจะทำให้คุณรู้ว่านรกมันมีจริง

"เธอจะไปไหน" ต้นข้าวรีบเดินตามคิดว่าเธอต้องทำอะไรอีกแน่ และก็เป็นแบบที่เขากลัวเพราะเธอเดินตรงไปทางโต๊ะของคุณปู่

"สวัสดีค่ะคุณปู่" คิดว่าคนที่ใหญ่ที่สุดในบ้านต้องเป็นท่านแน่

"ปรารถนา!" ต้นข้าวเดินตามมาแล้วฉุดตัวเธอไว้

"มีอะไรค่อยๆ พูดค่อยๆ จากันสิ" แขกที่นั่งร่วมโต๊ะอยู่มีแต่คนมีหน้ามีตาทั้งนั้นสำราญเลยต้องห้ามหลานชาย และตอนนี้ทุกคนก็มองเหตุการณ์ตรงหน้าว่ามันเกิดอะไรขึ้น

ไม่นานคู่บ่าวสาวก็เดินกลับมาทางนี้พอดี เลยต้องหยุดดูว่ามีอะไรกัน

"คุณปู่ต้องช่วยปรารถนานะคะ" ขณะที่พูดน้ำตาของปรารถนาก็ค่อยๆ ไหลหยดลงมา นาทีนี้เธอต้องใช้น้ำตาช่วยแล้วล่ะ

"มันเกิดอะไรขึ้น" สำราญเหลือบตามองไปดูหลานชาย

"ไม่มีอะไรหรอกครับคุณปู่"

"ปรารถนามีอะไรเหรอ" เสน่หาที่ยืนมองอยู่เห็นว่าปรารถนาร้องไห้เลยเดินเข้ามาถาม

"ก็พี่ต้นน่ะสิคะจะไม่รับผิดชอบสิ่งที่ตัวเองทำลงไป"

"มึงทำอะไรวะ" ชาละวันที่เป็นเจ้าบ่าวในคืนนี้ดึงตัวต้นข้าวหันกลับมาถาม

"มันไม่มีอะไรสักหน่อย"

"ไม่มีอะไรงั้นเหรอคะ" ปรารถนากำลังจะหยิบหลักฐานออกมา

"ใจเย็นก่อนนะหนู เรื่องนี้เราค่อยคุยกันในครอบครัวดีไหม" สำราญพอจะมองออกแล้วหลานชายคงไม่คิดจริงจังกับผู้หญิงคนนี้ แต่ผู้หญิงอยากให้รับผิดชอบและดูท่าแล้วผู้หญิงต้องมีหลักฐานมัดตัวหลานชายของท่านแน่

"เด็กน่าสงสารจังเลยนะครับท่าน" แขกอีกคนที่นั่งอยู่ข้างๆ ท่านอดีตรัฐมนตรีพูดตามที่มองเห็นเพราะเด็กผู้หญิงเอาแต่ร้องไห้

"เรื่องนี้ผมจะให้หลานชายรับผิดชอบเต็มที่ครับ" สำราญเลยต้องบอกกับคนที่อยู่ในเหตุการณ์ไปว่าทางท่านจะให้ความยุติธรรมกับเด็กให้มากที่สุด

งานแต่งก็ได้ดำเนินต่อไป คนที่เป็นเพื่อนเจ้าบ่าวเจ้าสาวตอนนี้ไปทำหน้าที่ของตัวเองแล้ว ปรารถนาพยายามอยู่ห่างต้นข้าวให้มากที่สุด เธอรู้ว่าเขาโกรธมากแต่เธอก็มีความจำเป็นที่ต้องทำแบบนี้ ความจำเป็นแรกเธอไม่อยากใช้ชีวิตอยู่กับพี่สาวอีกต่อไปแล้ว พี่สาวกดขี่ข่มเหงเธอมาโดยตลอด ตั้งแต่จำความได้เลยมั้งอะไรใหม่ๆ พี่สาวจะเอาไปใช้และเอาของเก่าของตัวเองไม่ว่าจะเป็นของใช้หรือเสื้อผ้าโยนมาให้เธอใช้ต่อ และทวีคูณความเห็นแก่ตัวมากขึ้นแม้แต่ค่าเทอมที่แม่ส่งมาให้พี่สาวก็เอาไปใช้ส่วนตัว

🖋ชะนีติดมันส์ @มัดหมี่