บทที่ 10

สยบรักวิศวะร้าย บทที่ 10

ปรารถนาที่ทำความสะอาดก็แอบสังเกตว่าไม่เห็นสายไฟหรือหลอดไฟของบ้านหลังนี้เลย เธอเลยชะเง้อมองดูเส้นทางที่เขาพาขับรถเข้ามาก็ไม่เห็นมีเสาไฟอย่าบอกนะว่า?

ทำความสะอาดชั้นบนจนเสร็จสรรพแล้วเธอก็ลงมาชั้นล่าง เห็นเขานอนเอาขาไขว่ห้างอยู่บนแคร่ไม้เธอเลยเดินเข้าไปถาม

"บ้านหลังนี้ไม่มีน้ำมีไฟแล้วจะอยู่ยังไง"

"ใครบอกไม่มีน้ำ"

"ฉันไม่เห็นมีก๊อกน้ำเลย"

"ก็นั่นไง" ต้นข้าวใช้ปลายเท้าที่เขาไขว่ห้างอยู่ชี้ไปทางบ่อน้ำ

"ใช้น้ำบ่อเหรอ?"

"ถ้าไม่ใช้น้ำบ่อจะใช้น้ำอะไรล่ะ"

"แล้วบ้านหลังที่คุณเดินไปหาเป็นบ้านของใคร" เธอคิดว่ากระท่อมปลายนาหลังนี้ต้องเป็นของเจ้าของบ้านหลังนั้น เพราะสถานที่แห่งนี้เป็นที่ส่วนบุคคลไม่เห็นชาวบ้านเข้ามายุ่งเกี่ยวเลย

"อยากจะรู้ไปทำไม"

"ฉันคิดว่าเป็นบ้านของญาติคุณ"

"ไม่ใช่หรอก"

"แล้วที่นี่เป็นของใครคะ"

"สวรรค์ของเราสองคนไงอยากอยู่กับฉันไม่ใช่เหรอ แต่ถ้าเธอจะเปลี่ยนใจตอนนี้ยังทันนะ"

"ฉันแค่ถามว่าที่นี่เป็นของใคร" ทำไมเธอจะไม่รู้ความหมายและสิ่งที่เขากำลังทำอยู่ คงอยากทำให้เธอถอนตัว

"พ่อซื้อไว้ แต่ก่อนฉันก็มาทำไร่ไถนาที่นี่แหละ" ชาวบ้านแถวนี้ใครอยากขายที่เหนือตะวันก็ซื้อไว้ทั้งหมด

"คุณเคยทำนาเหรอ?"

"ไม่ต้องกลัวหรอกถ้าเธออยู่กับฉันก็ต้องทำนาเหมือนกัน"

"ทำนา?" ถึงแม้ฐานะทางบ้านจะไม่ดีแต่เธอก็ไม่เคยทำอะไรแบบนี้ เขาคนที่รวยระดับมหาเศรษฐีเคยทำแบบนี้ด้วยเหรอ?? หรือว่าแค่อยากจะขู่ให้เธอกลัวการลำบากแล้วถอยออกไป

ปรารถนาเดินไปมองดูบ่อน้ำที่ต้องใช้ พอมองลงไปน้ำในบ่อสะอาดมาก "แล้วเราจะเอาอะไรตักน้ำขึ้นมาคะ"

"เดี๋ยวไปหามาให้"

"แล้วน้ำดื่มล่ะคะเราจะดื่มน้ำที่ไหนกัน"

"จะอะไรนักหนาทีละอย่างไม่ได้หรือไง"

ทำความสะอาดอยู่ตั้งนานรู้สึกหิวเลยถามเรื่องน้ำดื่มด้วย แต่พอถูกตะคอกเลยเงียบ

ต้นข้าวเดินกลับมาที่บ้านของตากับยายอีกครั้ง บอกพวกท่านว่าอยากได้ที่ตักน้ำจากบ่อ

"ทำไมเราไม่มาใช้น้ำที่บ้านล่ะลูก"

"ผมบอกความจริงคุณยายก็ได้ครับ ตอนนี้ผมกำลังทำงานวิจัยส่งอาจารย์อยู่" ต้นข้าวจำเป็นต้องโกหกไปแบบนี้เพราะเขารู้นิสัยของตากับยายดีคงไม่จบแค่นี้แน่เดี๋ยวดึกๆ ก็แอบไปดูเขาที่กระท่อม

"อ้าวหรือลูกทำไมไม่บอกตั้งแต่แรก มหาลัยเรานี่ก็แปลกนะทำไมต้องให้เด็กมาทำอะไรลำบากแบบนี้ด้วย"

"แค่นี้ไม่ลำบากหรอกครับ ผมถามอะไรยายหน่อยสิ"

"มีอะไรหรือต้น"

"มีอะไรที่ลำบากกว่านี้ไหมครับ" เขาเคยใช้ชีวิตอยู่ที่นี่ก็จริงแต่งานหนักเขาไม่เคยได้แตะเลย

"ช่วงนี้ยังไม่ถึงฤดูปลูกข้าวต้องรอฝนตกก่อน แต่ถ้าลูกอยากจะเอางานส่งอาจารย์ก็มีปลูกผักสวนครัว"

"ปลูกผักหรือครับ?" จำได้แล้วตาเคยทำแปลงผักสมัยตอนที่เขายังเรียนประถมอยู่ ตอนเรียนประถมต้นข้าวก็เรียนอยู่ที่นี่แหละ แต่พอขึ้นมัธยมถึงได้ย้ายเข้ากรุงเทพฯ

"เดี๋ยวยายจะให้ตาไปช่วยทำแปลงผักนะ"

"ไม่ต้องหรอกครับผมขอแค่อุปกรณ์พอ" แบบนี้จะทนได้สักกี่น้ำเดี๋ยวก็ร้องไห้ขอกลับบ้านแล้ว

พอได้ที่ตักน้ำจากบ่อแล้วต้นข้าวเลยเปิดตู้เย็นคิดว่าจะเอาน้ำไปให้เธอด้วย แต่พอเหลือบมองไปเห็นน้ำที่ยังไม่เอาเข้าตู้เขาเลยเปลี่ยนใจไม่เอาน้ำเย็นแล้วเพราะมันจะสดชื่นเกินไป

"ของพวกนี้?" ปรารถนามองดูจอบเสียมในมือของต้นข้าวก็ทำให้อดสงสัยไม่ได้ว่าเขาเอามาด้วยทำไม

"อุปกรณ์ปลูกผัก"

"ต้องปลูกผักด้วยเหรอคะ?"

"ไม่ปลูกผักแล้วจะเอาอะไรกิน"

"ที่นี่ไม่มีตลาดเหรอ"

"ถ้าเธอรักสบายขนาดนั้นฉันว่าเธอกลับบ้านไปเถอะ"

หลังจากดื่มน้ำแล้วปรารถนาเลยเอาถังที่มีเชือกผูกมาตักน้ำขึ้นมาไว้ใช้ก่อน

"ซี๊ดด" ตักจนน้ำเต็มตุ่มเล็กๆ ที่วางอยู่ใต้ถุนบ้านก็รู้สึกแสบมือมากเพราะไม่เคยทำอะไรแบบนี้มาก่อน

"ถ้าตักน้ำเสร็จแล้วมาขุดแปลงผักด้วย"

"จะทำวันนี้เลยเหรอ?" มองดูท้องฟ้าก็ค่ำมากแล้ว ถ้าทำตอนนี้ไฟก็ไม่มีแล้วจะเอาแสงสว่างที่ไหนมามองล่ะ

"แล้วจะรออะไร ถ้าผัดวันประกันพรุ่งเมื่อไรจะได้กินผัก"

ปรารถนาเดินไปทางหลังกระท่อมตรงที่เขาจะทำแปลงผัก "ไว้ทำพรุ่งนี้ก็ได้มั้งคะ​ ตอนนี้มันมืดมากแล้วไม่มีไฟ"

"ที่นี่ถึงไม่มีไฟก็มีแสงดาวแสงเดือน" ต้นข้าวคิดว่าเธอคงอยู่ไม่ถึงอาทิตย์หรอก

ขุดไปได้หน่อยหนึ่งปรารถนาก็ไม่ไหวแล้ว​ เพราะมือที่ดึงเชือกตอนสาวถังน้ำขึ้นมาเริ่มบวมเปล่ง ชุดที่ใส่อยู่ก็ไม่เป็นใจเลย รวมถึงรองเท้าจนเธอต้องถอดรองเท้าขุดดิน

"เป็นอะไร"

"เจ็บมือ"

"งานแค่นี้ก็ทำไม่ได้แล้วจะไปทำอะไรกินได้" ตอนที่เธอขุดดินก็ไม่ใช่ว่าเขาอยู่เฉยๆ หรอกเขาก็ใช้จอบอีกอันขุดเหมือนกัน เห็นว่าเขาไม่หยุดเธอเลยต้องทำต่อจนท้องฟ้ามืดลงมองไม่เห็นอะไรแล้ว และไม่มีแสงดาวแสงเดือนที่เขาพูดถึงด้วย ต้นข้าวเลยหยุดทำแค่นั้น

"คุณไม่หิวเหรอ" ตั้งแต่มาถึงที่นี่ก็ทำงานไม่ได้หยุดเลย ตอนนี้รู้สึกหิวมากและไม่เห็นว่ามีอะไรให้ทานด้วย

"ที่นี่ไม่มีอะไรกินหรอกหิวก็ต้องทนพรุ่งนี้เดี๋ยวไปหามาให้"

"แล้วในหมู่บ้านล่ะคะ"

"ป่านนี้ร้านค้าปิดหมดแล้ว"

ปรารถนาเดินงมทางไปหยิบน้ำขวดที่เหลือขึ้นมาดื่มแทนมันคงช่วยบรรเทาความหิวให้เธอได้บ้าง

"แล้วเสื้อผ้าล่ะคะ" มีน้ำอาบแล้วแต่จะเอาเสื้อผ้าที่ไหนมาเปลี่ยนล่ะ

"มีผ้าถุงอยู่ตรงนั้นไง"

"ฉันหมายถึงเสื้อผ้าที่จะใส่" เธอก็เห็นอยู่หรอกว่าเขาเอาผ้าถุงมาด้วยผืนหนึ่ง แต่ถ้าจะอาบน้ำก็ต้องใช้ผ้าถุงผืนนี้แล้วจะเอาผ้าไหนมาเปลี่ยนล่ะ

"เดี๋ยวจะหาผ้ามาให้ใส่แล้วกัน" พูดจบต้นข้าวก็เดินหายไปในความมืด ปรารถนาเรียกตามเขาก็ไม่ตอบ และเธอก็ไม่กล้าเดินตามด้วยเพราะมันมืดมาก

หลังจากที่เขาเงียบไปปรารถนาคิดว่าจะไปรอบนรถ​ รอบข้างมันดูวังเวงมากแต่ประตูรถดันเปิดไม่ได้ ..เขาล็อกรถเหรอ?

ไม่นานก็มีเสียงนกร้องน่ากลัวมาก ว่าจะยืนรออยู่แถวนี้ก็รอไม่ได้แล้วหญิงสาวเลยรีบขึ้นไปบนบ้านคิดว่ามันต้องปลอดภัยกว่าข้างล่าง แต่พอขึ้นมาบ้านมืดมากยิ่งน่ากลัวกว่าข้างล่างอีก

"พี่ต้น พี่ต้นคะ" เสียงสั่นเครือตะเบ็งออกมาเรียกคนที่เดินหายไปในความมืด เผื่อว่าเขาจะอยู่ไม่ไกลจากแถวนี้ "ฉันกลัว"

ถ้ามีที่นอนเธอก็คงจะเอาผ้าห่มมาคลุมหัวไว้ แต่บ้านโล่งมากอะไรก็ไม่มีสักอย่าง ตกลงเขาจะพาเธอมาที่แบบนี้ทำไม

กึก กึก เสียงฝีเท้าคนเดินขึ้นบันได

"กรี๊ดด"

"จะร้องทำไมล่ะ"

"พี่ต้น?" ปรารถนาได้ยินเสียงนี้เหมือนพระมาโปรดเลย

"ลงมาอาบน้ำ" เดินขึ้นไปยังไม่ถึงชั้นบนก็เรียกเธอลงมาอาบน้ำก่อน ปรารถนาเดินตามมาก็เห็นว่าเขามีตะเกียงติดมาด้วย

เกิดมาไม่เคยนุ่งผ้าถุงอาบน้ำตุ่มสักที แต่บรรยากาศแบบนี้ทำให้เธอรู้สึกดีมากเลย

อาบน้ำเสร็จปรารถนาก็เอาผ้าถุงอีกผืนที่เขายืมมาจากบ้านหลังนั้นมาใส่ มีเสื้อคอกระเช้าอีกหนึ่งตัวปรารถนาเลยซักเสื้อผ้าชุดเดิมตากไว้ก่อนเผื่อพรุ่งนี้ได้ใส่ ชุดนี้คงเอาไปคืนพี่สาวไม่ได้แล้วล่ะ ทั้งใส่ทำความสะอาดบ้านใส่ขุดดิน

"เราจะนอนยังไงคะ"

"เธอไม่อยากกลับบ้านเลยหรือไง" คิดว่าไม่พ้นคืนนี้ด้วยซ้ำเธอต้องร้องไห้ขี้มูกโป่งขอกลับบ้าน แต่นี่เธอเล่นถามหาที่นอนเฉยเลย

🖋ชะนีติดมันส์ @มัดหมี่