บทที่ 6

สยบรักวิศวะร้าย บทที่ 6

"พูดอะไรของเธอ!" เขาพยายามเซฟตัวเองให้มากที่สุดไม่ให้ผู้หญิงเข้ามาวุ่นวายกับครอบครัว แต่ไม่คิดว่าเธอจะมีความกล้าขนาดนี้

"หนูชื่อปรารถนาเหรอจ๊ะ" มิลานกลัวลูกชายจะต่อว่าให้ฝ่ายหญิงเลยต้องรีบพูดขึ้นมาเพื่อช่วยฝ่ายหญิงก่อน

"ใช่ค่ะชื่อปรารถนา จะเรียกนาเฉยๆ ก็ได้ค่ะ" ปรารถนาพยายามทำตัวให้นิ่งที่สุด ทั้งๆ ที่ในใจกลัวมาก

"เธอเป็นแค่รุ่นน้องในคณะของผมครับแม่ เดี๋ยวผมจะพาเธอออกไป"

"เดี๋ยวก่อนสิลูกแม่ขอคุยกับหนูปรารถนาหน่อย" มิลานกลัวมากกลัวลูกชายจะเป็นเหมือนพ่อเพราะนางเคยเจอมาแล้ว เลยคิดจะปกป้องฝ่ายหญิงไว้ก่อน ส่วนคุณปู่ยังไม่ออกตัวเพราะต้องดูกันไปก่อนว่าฝ่ายหญิงจะมาดีหรือมาร้าย

"แม่จะคุยอะไรกับเธอครับ"

"เรื่องของผู้หญิงลูกไปทำหน้าที่เป็นเพื่อนเจ้าบ่าวเถอะ"

"เธอก็เป็นเพื่อนเจ้าสาวต้องไปทำหน้าที่เหมือนกันครับ"

"นาคุยกับคุณแม่ได้ค่ะ" ตอนเธอบอกว่าจะคุยกับท่านมือเขาที่จับแขนเธออยู่ใช้แรงบีบเพื่อให้เธอปฏิเสธ "คุณแม่จะคุยในนี้หรือจะออกไปคุยข้างนอกคะ" แรงที่เขาบีบแขนเธออยู่ทำให้รู้สึกเจ็บมาก แต่ปรารถนาก็ไม่ได้แสดงอาการออกมาให้ใครเห็น

"มานั่งโต๊ะกับแม่ดีกว่า"

"แม่ครับ"

"ปล่อยให้ผู้หญิงเขาคุยกันเถอะ" ประโยคนี้เหนือตะวันพ่อของต้นข้าวเอ่ยพูดขึ้น

หลังจากอีกฝ่ายปล่อยแล้วปรารถนาถึงได้ขยับมือขึ้นมาลูบคลำตรงที่ถูกเขาใช้แรงกำเมื่อครู่ และเธอก็พยายามปิดรอยแดงไม่ให้ผู้ใหญ่เห็น

"หนูคบกับลูกชายของแม่นานหรือยัง" แม่ก็ไม่รู้จะเริ่มคุยตรงไหนก่อนดีเพราะรู้จักชื่อกันแล้ว เลยอยากจะถามความเป็นมาเป็นไปของเด็กทั้งสอง

"คบกันยังไม่นานค่ะ" ปรารถนาเล่าให้ท่านฟังตามความเป็นจริง

"แล้วเรื่องครอบครัวเราล่ะ" หลังจากรับรู้เรื่องราวของทั้งสองแล้วนางก็อยากจะถามถึงครอบครัวฝ่ายหญิง

"เอ่อคือว่า.."

"อย่าคิดมากนะแม่แค่อยากจะรู้ว่าเราอยู่กับใคร" มิลานคิดว่าเด็กคงกลัวเรื่องฐานะแน่เลย

"คุณแม่ทำงานที่ต่างประเทศค่ะ นาอยู่กับพี่สาวแค่สองคนค่ะ" แล้วเธอก็เล่าต่อว่าทั้งสองเรียนอยู่มหาวิทยาลัยเดียวกัน

สวนทางด้านต้นข้าวไม่เป็นอันทำอะไรแล้ว ตอนที่อยู่ในกลุ่มเพื่อนเขาก็ยังคอยมองมา

"มีอะไรวะ" วัฏจักรเห็นเพื่อนเอาแต่หันกลับไปมอง

"งานเข้ากูน่ะสิ"

"งานเข้า?"

"มึงอย่าเพิ่งรู้เลยกูปวดหัว"

วัฏจักรหันกลับไปมองตามสายตาของเพื่อนอีกรอบก็เห็นว่าตอนนี้รุ่นน้องคนนั้นนั่งคุยกับแม่ของเพื่อนอยู่ "โอ้โหงานใหญ่เลยนะมึง" แค่นี้ก็รู้แล้วว่าต้นข้าวกำลังกลุ้มใจเรื่องอะไรอยู่

มิลานยังคงนั่งคุยกับปรารถนา ส่วนทางด้านสามีและพ่อสามีก็ไปคุยกับคนที่รู้จักตามประสา

"ถ้าเรามีอะไรให้แม่ช่วยก็บอกมานะ"

"คุณแม่จะช่วยนาหรือคะ"

"เรากำลังคบกับลูกชายของแม่อยู่"

"คุณแม่ใจดีที่สุดในโลกเลยค่ะ นาดีใจจังเลย" ไม่คิดว่าท่านจะยอมฟังเธอพูดด้วยซ้ำ แต่ก็ยังไม่แน่หรอกเพราะใจคนยากแท้หยั่งถึง อยู่ต่อหน้าผู้คนอาจจะพูดดีแต่พอลับหลังอาจจะเป็นอีกแบบหนึ่งก็ได้

มิลานมองว่าเด็กคนนี้เข้าใจพูดกับผู้ใหญ่มาก ถ้าลูกชายจะคบหากับเด็กคนนี้ก็ไม่ได้เสียหายอะไร อาจจะรู้จักคิดมากกว่านี้ก็ได้

"นาติดปัญหาอยู่อย่างเดียวค่ะ"

"ปัญหาอะไรหรือจ๊ะ"

"ถ้านาพูดไปแล้วคุณแม่อย่าหัวเราะนะคะ"

"แม่ไม่หัวเราะหรอกจ้ะ มีอะไรก็พูดมาเถอะ"

"คือว่านาอยากจะอยู่กับพี่ต้นค่ะ พี่เขาบอกว่ากลัวทางครอบครัวไม่เห็นด้วย"

"แต่เราสองคนกำลังเรียนอยู่นะ"

"ถ้าคุณแม่ไม่เห็นด้วยก็ไม่เป็นไรค่ะ นาแค่บอกความรู้สึกของเราทั้งสอง"

"ไม่ใช่แม่ไม่เห็นด้วย แต่แม่อยากให้เราเรียนจบกันก่อน"

"ถ้าคุณแม่กลัวว่าเราสองคนจะเสียการเรียน​ คุณแม่ไม่ต้องเป็นห่วงเรื่องนั้นเลยนะคะ​ เราสองคนคุยกันแล้วค่ะ"

"คุยกันแล้ว?"

"ใช่ค่ะ เรื่องท้องคุณแม่ไม่ต้องกลัวเลยนะคะเพราะนาทานยา..เอ่อ" ปรารถนาจงใจจะพูดแค่นี้ แต่แค่นี้ท่านก็คงพอจะรู้แล้วล่ะ

"ถ้างั้นเรื่องนี้แม่ขอปรึกษากับพ่อของตาต้นก่อนนะลูก"

"ขอบคุณมากนะคะคุณแม่" ปรารถนาพนมมือไหว้ท่าน และจังหวะนั้นต้นข้าวก็ทนไม่ไหวอีกแล้ว เธอต้องคุยอะไรกับแม่แน่ถึงได้ไหว้ขอบคุณกันแบบนั้น

"ขอตัวเธอครู่หนึ่งนะครับแม่" ว่าแล้วมือหนาก็เอื้อมไปคว้าแขนเธอให้ลุกขึ้น โดยไม่รอให้แม่อนุญาตหรือไม่รอให้เธอเสนอหน้าออกความคิดเห็นอะไรอีกแล้ว

🖋ชะนีติดมันส์ @มัดหมี่