บทที่ 2 ความสงบ

ภายในรถหรูที่กำลังวิ่งไปบนถนน พริมโรสที่รู้สึกแปลกๆ กระอักกระอ่วนกับความเงียบเริ่มทำลายมันด้วยประโยคชวนใจสั่น?

“ขอจับอันนั้นหน่อยได้มั้ยคะ”

“อะไรนะ?!” เขตครามอยากจะเบรครถให้หน้าทิ่มแต่ยังรักษาความนิ่งเอาไว้ได้

“ขอจับอันนั้นหน่อยได้มั้ยคะ” พริมโรสยังคงไม่หยุด ครั้งนี้ไม่พูดเฉยๆ แต่สายตากรุ่มกริ่มอ่านกินของหญิงสาวทำให้ชายหนุ่มหน้าแดงเถือกที่ไม่รู้ว่าเป็นเพราะโมโหหรืออะไรกันแน่

“ทะลึ่งใหญ่แล้วพริมโรส” เสียงเข้มของคนตัวโตกว่าไม่ได้ทำให้พริมโรสรู้สึกกลัวเลยแม้แต่น้อย เธอยังคงยิ้มหน้าระรื่นหรี่ตามองคนพี่อย่างหยอกเย้า “คิดอะไรอยู่คะ เนี่ย~ พริมกำลังขอจับมืออยู่นะคะ”

"…." สายตาพิฆาตที่ส่งไปให้ถูกตอบกลับมาด้วยรอยยิ้มสดใสไม่มีความรู้สึกผิดใดๆ จากดวงตาใสแจ๋วคู่นี้ เขตครามหมดคำจะพูดไม่รู้จะด่าอะไรให้ยัยตัวแสบรู้สึกเจ็บแสบนอกจาก "กวนประสาท”

“เฮียครามอย่าหมกมุ่นซรี้~” พริมโรสพูดจบก็หัวเราะคิกคักชอบใจที่ได้เห็นสีหน้าอื่นๆ ของคนพี่

“ยัยเด็กบ้า!” ชายหนุ่มกัดฟัน เส้นประสาทเต้นตุบๆ

“คิกคิก! สรุปจับมือมั้ยคะ” มือเล็กแบออกเป็นสัญญาณว่าเธอกำลังรอเขาจับมืออยู่นะ

“ไม่” เขตครามปฏิเสธแบบไม่ลังเลเลย

“มือนิ่มนะคะ” นิ่มรึเปล่า… เอ๋~ พริมโรสพูดเอาบรรยากาศไปอย่างนั้น ไม่แน่ใจว่ามือลูกชาวสวนอย่างเธอจะนิ่มจริงแท้แค่ไหนกันแน่

“ไม่” เสียงเข้มยังคงปฏิเสธอย่างอดทน

“มือหอมนะคะ” อันนี้มั่นใจเพราะฉีดน้ำหอมทาครีมแล้วก่อนออกบ้าน หอมฟุ้งแน่นอน…มั้ง เมื่อกี้~ เหมือนจะหยิบอะไรต่ออะไรมาเยอะเหมือนกันนะ

“ไม่” เขตครามอาจจะต้องการยาพาราหรือสำลีอุดหู

“สะอาดนะคะ ล้างแล้ว” ว่าจบก็หยิบทิชชู่เปียกกลิ่นดอกไม้จากกระเป๋าขึ้นมาบรรจงเช็ดให้สะอาดเอี่ยม จะจีบผู้ชายก็ต้องเตรียมพร้อมนิดนึง

“ถ้าเธอยังไม่เลิกขอจับมือฉัน ฉันจะปล่อยเธอลงรถ “ พริมโรสยู่ปากใส่คนตัวโตอย่างไม่อยากจะยินยอมแต่ทำอะไรไม่ได้เพราะไม่อยากโดนปล่อยลงรถ

“ไม่จับก็ไม่จับ" หญิงสาวนิ่งคิดสักพักก่อนจะเปลี่ยนเรื่องใหม่ “งั้นเปิดเพลงมั้ยคะ”

“ไม่” เขตครามที่คิดว่ากำลังจะสงบแล้วถึงกับปวดงีบลามไปจนถึงท้ายทอย

“เพลงเพราะนะคะ” บรรยากาศในรถมันเงียบจนวังเวง เธอไม่รู้จะสรรหาคำไหนมาชวนคนพี่คุยแล้วด้วยถึงแม้เขาจะไม่ค่อยตอบเธอก็เถอะ แต่ถ้าปล่อยให้เงียบไปเลยมันดูห่างเหินเหมือนเป็นคนอื่นนี่

“ไม่” แน่นอนว่าคนรักความสงบอย่างเขตครามต้องปฏิเสธแน่

“สากลดีมั้ยคะ” เผื่อคนพี่จะชอบ

“ไม่” น่าแปลกที่ถึงแม้จะรู้สึกรำคาญแต่เขากลับยังยอมตอบเธอออกไป โดยไม่มีการไล่หญิงสาวลงรถ

“งั้นเคป๊อป!” เคป๊อปก็ฟังดูดี ทีป๊อปก็น่าสนใจ

“ไม่” คิ้วเข้มเริ่มขมวดเข้าหากันจางๆ เริ่มมองหาอะไรมาอุดปากยัยเด็กพูดมาก

“แล้วจะทำอะไรดีละคะ” พริมโรสทิ้งตัวลงกับเบาะรถอย่างเซ็งจิต

“….” เขตครามส่ายหน้าให้กับท่าทางเหมือนคนหมดพลังงานของหญิงสาวอย่างระอาใจ และในความระอานั้นชายหนุ่มกลับไม่รู้ตัวเลยว่าตนกำลังแย้มรอยยิ้มหายากอยู่จางๆ รถยนต์หรูที่กำลังจอดติดไฟแดงเปิดกระจกหรู กวักมือเรียกคนขายโดนัทบนถนนให้หยุดเดิน

"ไม่ต้องทอน" แบงค์แดงถูกจ่ายออกไปไม่คิดรับเงินทอน ถุงขนมตกไปอยู่บนตักของคนที่มองตาปริบๆ มาตั้งแต่ที่คนพี่เริ่มลดกระจก

“ให้ถือหรอคะ” พริมโรสไม่คิดว่าคนพี่จะซื้อให้เธอกินแน่นอน

“กินเข้าไปแล้วช่วยเงียบสักสิบนาที”

“แรงมาก~ ก็แต่…ไม่มีปัญหาค่ะ แต๊งกิ้วที่รัก!” พริมโรสมอบรอยยิ้มพิมพ์ใจแสนน่ารัก ก่อนจะเริ่มกัดคำแรกจนแก้มตุ้ย

“ (;￢_￢) “

.

.

.

….

ไม่น่าเชื่อว่าโดนัทถุงเดียวจะทำให้พริมโรสเงียบได้ไปจนถึงคอนโด ก่อนลงรถคนตัวเล็กไม่ลืมหันไปมอบความบันเทิงให้คนพี่อีกหนึ่งกรุบก่อนจากลา

“พรุ่งนี้เจอกันนะคะ พริมจะตามไปจีบใหม่” วันนี้พอแค่นี้ก่อน เย็นนี้ก็คงจะไม่ว่างทักไปเพราะแบบนั้นหญิงสาวจึงใข้คำว่า ‘จีบใหม่ ‘ยังไงล่ะ

โอ๊ะ! แต่ถึงจะทักไปยังไงคนพี่ไม่ค่อยตอบอยู่ดี

“ไม่ต้องมา” (￢＿￢メ)

“คิกคิก! คิดดูก่อน” ท่าทางของคนพี่ทำให้พริมโรสหัวเราะชอบใจใหญ่ เธอส่งจุ้บให้เขาหนึ่งทีก่อนจะลงจากรถ แน่นอนว่าเธอไม่ลืมบรรดาสัมภาระที่ตนซื้อมาจากห้าง คนพี่ก็แสนจะเป็นคนดีนอกจากจะมาส่งแล้วยกช่วยยกลงให้อีกต่างหาก แถมยังจ่ายเงินจ้างให้รปภ.ช่วยเธอยกของขึ้นไปอีกต่างหาก!

ประเสริฐขนาดนั้นเลยล่ะที่รักขาของน้องพริมเนี่ย~

“เฮียครามดีที่สุด! ขอบคุณนะคะ" ขอบคุณที่จริงใจมอบให้คนพี่อย่างน่ารักที่สุด

“พรุ่งนี้ฉันขี้เกียจฟังเธอบ่นสำออย” เขตครามตอบกลับเสียงเรียบนิ่งตามแบบของเขา แต่พริมโรสชินแล้ว

“ค่าาา~ “ (~ o ¯▽¯) ~ o

.

.

.

….