บทที่ 3 อาการผิดปกติ

เช้าวันต่อมา

มหาวิทยาลัย คณะแพทย์

“พริม ช่วยติวตรงนี้ให้เราหน่อยสิ เราไม่ค่อยเข้าใจ” เสียงทุ้มแต่นุ่มนวลของใครบางคนทำให้พริมโรสที่กำลังนั่งทำความเข้าใจเนื้อหาล่วงหน้าต้องหันกลับไปมอง

“ไหนดูหน่อย” พริมโรสรับไอแพดจากเพื่อนร่วมห้องร่วมเซคชั่นมาดูก่อนจะทำความเข้าใจกับโจทย์ได้อย่างรวดเร็วเธอเริ่มอธิบาย “ตรงนี้มัน…”

หญิงสาวโดยไม่รู้เลยว่าอีกฝ่ายได้ขยับเข้ามาใกล้ขนาดไหน และมีภาพอะไรหลุดออกไปในเพจมหาลัยเนื่องจากชายหนุ่มเป็นคนดัง

“แบบนี้นี่เอง ขอบใจนะ” ชายหนุ่มหน้าหวานพยักหน้าเข้าใจอย่างแจ่มแจ้ง

“แค่นี้เอง” ไม่เห็นต้องขอบอกขอบใจ เพื่อนกันทั้งนั้น

“เที่ยงนี้ไปกินข้าวกันมั้ย เราเลี้ยงเอง” เสียงทุ้มนุ่มนวลเอ่ยชวนคนตัวเล็กกว่า

“เอาสิ เลี้ยงนะ” พริมโรสไม่ปฏิเสธของฟรีและไม่คิดจะปฏิเสธเพื่อนใหม่อยู่แล้ว

“สบายมาก เลี้ยงทั้งชาติยังได้เลย” รอยยิ้มที่พยายามจะกระชากใจสาวไม่ได้ทำให้พริมโรสใจสั่นแม้แต่น้อย

“แค่มื้อนี้พอจ๊ะพ่อหนุ่ม” ยอมรับว่าหล่อมากแต่ไม่ใช่แบบที่ชอบ เธอน่ะต้องเย็นชานิ่งๆ แบบเฮียครามนู้นนนน~

“รีบตัดโอกาสกันเกินไปมั้ง" ชายหนุ่มเนียนนั่งลงถัดจากร่างบางของพริมโรส ใช้มือเท้าคางมองใบหน้าสวยของหญิงสาวด้วยแววตาหวานฉ่ำ

แน่นอนว่าแทบจะไร้ผลกับคนที่หัวใจมั่นคงอย่างพริมโรส เธอแพ้คนหล่อนะ อย่าทำหน้าแบบนั้นเลย~ "ฉันมีคนที่ชอบแล้ว ตอนนี้กำลังจีบอยู่และช่วยเก็บหน้าหล่อๆ ของนายกลับไปเลยนะ ไม่รู้หรอว่าฉันน่ะรู้ฉายานายนะ" อย่าเอาหน้าใสๆมาหลอกกันให้ยาก

"หว้า~ รู้ทันซ่ะได้” ชายหนุ่มเลิกเท้าคาง แววตาหวานฉ่ำกลายเป็นเซ็งจิตเซ็งใจขึ้นมาทันที "งั้นเป็นเพื่อนได้มั้ยล่ะ”

“ไม่ปฏิเสธอยู่แล้ว” ถ้ามาแบบมิตรที่จริงใจเธอเต็มใจเปิดรับแบบเวลคัมทุกคน

“เที่ยงนี้อย่าลืม” ชายหนุ่มย้ำอีกครั้งก่อนจะเดินกลับโต๊ะที่มีเพื่อนรออยู่แล้วหลายคน เขาไม่เข้าใจเนื้อหาจริงๆจึงต้องมาถามกับคนที่สอบได้คะแนนเยอะสุดในชั้นปี แต่เรื่องอื่นน่ะแค่ผลพลอยได้

“เสน่ห์แรงมากค่ะหล่อน” เพื่อนสาวอย่างใบหม่อนอดไม่ได้ที่จะแซวสักคำสองคำหลังจากที่ชายหนุ่มฮอตประจำคณะจากไป

“แรงจริงต้องตกเฮียครามได้สิ” พริมโรสมุ้ยปากอย่างไม่เห็นด้วย คิดถึงเฮียครามจัง~ วันนี้เขายังไม่ตอบข้อความเธอเลย

“ก็ได้ไม่ใช่หรอ” ใบหม่อนเอียงคออย่างสงสัย

“ได้อะไรก่อน ทุกวันนี้ญาติผู้พี่แกยังรำคาญฉันอยู่เลย ไล่ตะเพิดทุกวัน" หญิงสาวส่ายหน้าอย่างปลงตก รู้สึกเจ็บเล็กน้อยถึงปานกลางอยู่ในอก เจ็บจี๊ดพอทนได้

“ปกติเฮียครามเท่าที่เห็นเป็นคนนิ่งมากนะ ไม่ชอบความวุ่นวายด้วย ชอบความสงบแบบเหมือนคนโลกส่วนตัวสูงอ่ะ ไม่ค่อยคุยกับใครเลย ดุด้วย ขนาดพี่ไทม์ยังบอกเลยว่ากับแกน่ะ ผิดปกติ” ญาติผู้พี่ของเธอคนนี้เย็นชาพูดน้อยมาแต่ไหนแต่ไร ขนาดเธอที่รู้จักกันมาตั้งแต่เด็กยังไม่มีแม้แต่โอกาสจะได้พูดคุยอะไรนอกจากยกมือสวัสดี แล้วพี่แกพยักหน้าเท่านั้น

“ผิดปกติ?” ที่ว่านี่คือยังไง “เล่าให้ฉันมีความหวังหน่อยมา”

“ไม่ใช่ให้ความหวังจ๊ะนี่เรื่องจริง แฟนฉันบอกว่าถ้าเป็นเรื่องแกนะ พี่ครามจะมีสีหน้าหลากหลายและพูดมากขึ้นมาทันที ผิดกับปกติที่จะเงียบตลอด หน้าก็นิ่งๆ เย็นชาจนไร้ความรู้สึกเลยมั้ง” ขนาดคนตายต่อหน้าพี่เขายังนิ่งได้ ประโยคหลังใบหม่อนไม่ได้พูดออกไป เรื่องนี้ไม่ควรพูดอีกอย่างเธอก็แค่บังเอิญไปรู้ไปเห็นเท่านั้น พูดมากไปเดี๋ยวใช้ชีวิตยากขึ้นคงไม่ดีแน่ “แต่พอเป็นแกนะ พี่เขาดูแบบมีอารมณ์ร่วมด้วยเยอะอ่ะ”

“จริงอ่ะ?!" พริมโรสดูไม่ค่อยเชื่อเท่าไหร่กับสิ่งที่เพื่อนเล่า

"จริงสุดๆ" ใบหม่อนพยักหน้าหลายๆ ทีเพื่อยืนยัน

"ให้ความหวังป่ะ" หญิงสาวหรี่ตามองเพื่อนเพียงคนเดียวอย่างใบหม่อน

"ไม่จ้า เย็นนี้ฉันจะไปหาพี่ไทม์อยู่แล้ว ไปด้วยกันมั้ยละ" ไทม์ แฟนหนุ่มของใบหม่อนซึ่งเป็นหนึ่งในกลุ่มเพื่อนของเขตคราม

"ไปอยู่แล้ว ต้องไปจีบเฮียคราม เดี๋ยวโดนลืม" พริมโรสว่าอย่างอารมณ์ดี ก่อนจะส่งเสียงจิจ๊ะเมื่อคิดอะไรบางอย่างออก “จิ๊! แต่เย็นนี้เรามีเข้าเชียร์นี่”

“อ้อลืมบอกแกไป วงในฉันบอกมาว่าตั้งแต่วันนี้ไปคณะเรากับคณะวิศวะจะเข้าเชียร์ด้วยกัน” วงในก็คือพี่ไทม์นั้นแหละ

“ทำไมอ่ะ” พริมโรสงงไปหมด

“ก็พี่คณะเราเรียนหนัก เทอมนี้กิจกรรมก็เยอะอีก เลยไม่ค่อยมีเวลา” เหตุผลที่รู้มาก็มีแค่นี้ บางทีอาจมีมากกว่านั้นแต่เธอไม่รู้ก็ได้

“ได้หรอ เชียร์ด้วยกันอ่ะนะ" พริมโรสนึกภาพไม่ค่อยออกว่ามันจะกลายเป็นส่วนผสมยังไง

“ได้จ้า ประธานคณะเขาซี้กัน” เรื่องรับน้องอาจารย์ไม่ค่อยได้ลงมายุ่งอยู่แล้ว เป็นวัฒนธรรมที่ไม่ใช่วิชาบังคับ ฟรีสไตล์ตามสะดวก

“คิดหนักนะเนี่ย กลัวโดนว๊าก” พริมโรสนึกภาพตัวเองต้องไปวิ่งกลางสนามหลายๆ รอบ เธอกลัวว่าจะทำอะไรไม่ถูกใจพวกพี่เขา

“อันนี้เห็นด้วย ปกติพี่คณะเราจะนุ่มนวลมาก ไม่รู้ไปเชียร์กับวิศวะเราจะตายก่อนมั้ย" ใบหม่อนคอตกบ้าง เธอกลัวถึงแม้ว่าแฟนหนุ่มจะเป็นหนึ่งในพี่ว๊ากปีสามแต่เขาบอกแล้วว่าไม่มีสิทธิพิเศษ

“แล้วต้องทุกวันมั้ย” พริมโรสพยายามคิดหาข้อดี ก็พบว่ามันมีน้อยจนมองไม่เห็น นอกจาก…การที่อาจจะได้เจอกับเฮียครามทุกวัน นี่ถือเป็นข้อดี~ ดีที่สุด~

พริมโรสไม่รู้ว่าเขตครามเป็นหนึ่งในพี่ว๊าก และเขาคือเฮดว๊ากตัวเป้งที่น่ากลัวที่สุด น่ากลัวโดยที่ยังไม่ต้องว๊ากด้วยซ้ำ

“ไม่นะ เหมือนจะแค่วันของเราแหละ ตารางอะไรเห็นว่าพี่เราลิสต์มาให้หมด" ใบหม่อนบอกไปตามที่รู้มา

“อ้อออแบบนี้นี่เอง ก็ดีนะไม่อยากโดนว๊ากบ่อยๆ เอาเวลาไปตามจีบเฮียครามดีกว่า”

"อีกอย่างนะ! อย่าทำหน้าแบบนั้นสิ พวกพี่ไทม์กับเฮียเขตครามของแกเป็นคนคุมเชียร์นะ” ใบหม่อนพึ่งรู้ล่าสุดก่อนหน้านี้แค่สามวิเพราะแชทคุยกับแฟนหนุ่มอยู่ ตอนนี้หายเศร้าแล้ว

“ป๊าดติโท้วว~ สวรรค์ลิขิตอุบัติรักแน่นอน ฮ่ะๆๆๆ" พริมโรสหัวเราะชั่วร้าย

"…." อาการหนักแล้ว

….

11:30น.

“เราขอโทษนะพริม เลยต้องมาเป็นข่าวเลย” ช่วงเที่ยงหลังจากพักกลางวันพริมโรสกับใบหม่อนก็มานั่งกินข้าวกับเพื่อนใหม่อย่างณคุนตามที่รับปากไว้ ชายหนุ่มเอ่ยขอโทษที่ทำให้หญิงสาวตกเป็นข่าวซุบซิบเพจมอกับเขา

“โอ้ย ไม่เป็นไรก็แกคนดังอ่ะ เราเข้าใจ” พริมโรสไม่ถือสา ข่าวลือปลอมๆ เดี๋ยวก็หายไป ชีวิตอย่สไปเครียดให้มากเดี๋ยวอะไรๆก็จะดีเอง

“แบบนี้คนที่เธอจีบอยู่จะโอเคหรอ?" ณคุนถามด้วยความสงสัยปนกังวล

“ไม่ต้องห่วง พี่เขาไม่คิดอะไรหรอก” เพราะเขาไม่ได้สนใจเรื่องของเธอยังไงล่ะ พูดไปก็เศร้านิดหน่อย~ (＞_＜)

แงงง เศร้าจริงๆ นะ o (╥﹏╥) o

.

.

.

….

อีกฟากหนึ่งของมหาวิทยาลัย

คณะวิศวะ

"เห้ยๆๆ นี่มันน้องพริมคนดีคนสวยของมึงนี่หวา" เพื่อนคนหนึ่งของเขตครามที่มีชื่อว่าภูริศหรือภูยื่นโทรศัพท์มือถือของเขาให้กับทุกคนดูด้วยความตื่นเต้น

" …. " เขตครามปรายตามองเพื่อนอย่างเอาเรื่องที่พูดอะไรไม่เข้าหู "ไม่ใช่ของกู"

"เออๆ ไม่ใช่ของมึงเพราะจะเป็นของคนอื่นแล้ว” ภูริศพยักหน้าทำเป็นเห็นด้วย ทำเอาเขตครามที่หน้านิ่งในตอนแรกถึงกับหนังตากระตุก

"…." ของคนอื่น?

“สงสัย? สงสัยอ่ะดิ” ภูยักคิ้วให้เพื่อนชายอย่างรู้ทัน ต่อให้มันจะนิ่งแค่ไหนแต่สายตามันหลอกกันไม่ได้ ถึงจะแค่ครู่เดียวเขาก็ทันเห็นหมดแล้ว

“เอาไปอ่าน” เขตครามรับมาก่อนจะก้มอ่านนิ่งๆ ท่ามกลางสายตาของความอยากรู้อยากเห็นว่าไอ้ภูเขาน้ำแข็งมันจะมีปฏิกิริยาแบบไหนอีกบ้าง

“…แล้วไง” เขายังคงมีท่าทีปกติไม่รู้สึกรู้สาอะไรกับภาพที่ได้เห็นในมือถือ ยัยเด็กนั้นจะปลูกต้นรักกับใคร จะไปชอบไปจีบใครก็เรื่องของเธอสิ

“ไม่แล้วไงแต่คิ้วมึงกระตุกนะ” ไทม์เอ่ยบ้าง

"…." เขตครามไม่รู้ตัวและไม่เชื่อเท่าไหร่

“เที่ยงนี่ก็ไม่แวะมากินข้าวด้วย สงสัยเบื่อคนปากแข็งแล้วมั้ง~” ภูยังแซวไม่เลิก หวังจะได้เห็นสีหน้าหลากหลายของคนหน้าตายมากกว่านี้ ปกติพริมโรสมักจะแวะมาวนเวียนนั่งกินข้าวด้วยทุกสามวันต่ออาทิตย์ ปกติจะเป็นวันจันทร์ พุธ พฤหัส ตามตารางเรียนของน้อง แต่วันนี้แปลกมากที่อีกฝ่ายไม่มา

“หุบปาก” เขตครามใช้สายตาไล่มองเพื่อนของตนแต่ละคนด้วยอารมณ์คล้ายกับมองตัววุ่นวาย เขาต้องการความสงบ

“หึหึ” กวินที่เงียบฟังมาตั้งแต่ต้นหัวเราะในลำคออย่างถูกใจกับท่าทางที่ไม่ปกติของเพื่อน

“….” เขตครามเลิกคิ้วใส่กวินเป็นเชิงว่าหัวเราะทำไม

“เปล่า ไม่มีอะไร” กวินยกยิ้มชอบใจ ดูเหมือนเจ้าชายภูเขาน้ำแข็งของเราจะละลายก็เร็วๆนี้

“ไร้สาระ” มีหรือเขตครามจะอ่านสายตาของเพื่อนที่คบกันมานานไม่ออก

“กูถามน้องกูให้แล้วนะ เย็นนี้น้องๆจะมา” ไทม์แทนตัวของแฟนสาวว่าน้องด้วยความเอ็นดู

“เห็นมั้ย ไม่ต้องเครียดนะเพื่อนมึงยังเป็นที่หนึ่งเสมอ” ภูตบไหล่เขตครามอย่างปลอบใจ

“เครียดพ่องง หน้ากูเหมือนคนเครียด?” ภู ไทม์ กวินพร้อมใจกันพยักหน้าราวกับนัดกันมา “กูสบายใจที่ไม่มีเสียงยัยตัวป่วนมากวนมากกว่า พวกมึงมองกันยังไง” เขตครามพูดขึ้น เพื่อนแสนเย็นชามันดูพูดมากกว่าปกติหากเป็นเรื่องของน้องพริมโรสคนสวยจริงๆ อย่างที่พวกเขาสงสัย

แบบนี้ต้องทดสอบ

“นั้น! น้องพริมมา!” ภูชี้ไปด้านหลังของเขตครามแล้วพูดด้วยท่าทางตื่นเต้น เขตครามที่ได้ยินแบบนั้นหลังตรงอัตโนมัติอย่างไม่รู้ตัว

“!!!!” เขตคราม

“อ่าวๆ กูมองผิดว่ะ โทษที” ภูริชทำท่าขอโทษขอโพย ก่อนจะโดนเตะหน้าแข้งไปหนึ่งทีจากเจ้าชายภูเขาน้ำแข็งหน้าตายหน้านิ่งอย่างเขตคราม “เจ็บๆๆ”

“กวนตีน” เขตครามด่าหน้านิ่ง แต่แววตาที่มองภูริชนั้นทำเอาชายหนุ่มหนาวๆร้อนๆ

“เย็นนี้น้องๆ มีซ้อมกับเราเป็นวันแรก” กวินนึกได้ก็พูดเสริม

“มึงบันเทิงแน่งานนี้” ภูริชยิ้มกว้าง เขาลืมไปแล้วว่าก่อนหน้านี้พึ่งเจ็บตัวเพราะแซวแรงไปหน่อย

“พวกมึง…” เขตครามส่ายหน้าอย่างไม่รู้จะพูดคำไหน ก่อนจะยื่นคำขาด

“ไม่ต้องแซว กูไม่ได้ชอบพริมโรส” เขตครามพูดเสียงจริงจัง

“พวกกูจะรอดู” กวิน

“สงสัยต้องโดนอะไรง้างปาก” ภูริชฟันไปกระซิบไทม์

“อะไร?” ไทม์สงสัยว่าอะไรจะง้างปากไอ้คนเย็นชาคนนี้ได้

“น้องพริมมีผัวใหม่ไง!”

ตึงงง!! เสียงวางของดังตึงจากฝั่งตรงข้ามทำเอาสองหนุ่มสะดุ้งต้วโยน

“….” เมื่อเงยหน้าขึ้นก็พบกับสายตาฆ่าคนได้ของเขตคราม?

เอออ มึงไม่ชอบน้องแน่นอนเพื่อน พวกกูเชื่อ!!

….