04.เก็บอาการเก่ง(2)

บ้านเกมส์&แก้ม

เมื่อมาส่งถึงบ้าน พี่นายก็ขับรถออกไปทันทีโดยไม่ได้ลงมาส่งฉันหรือพูดคุยอะไรกับพี่เกมส์

“ไง ไปไหนกันมา” พี่เกมส์เอ่ยถามทันทีที่เห็นฉันเดินเข้าบ้าน

“เราไม่ได้ไปทำอะไรไม่ดีหรอกน่า พี่นายพาหนูไปนั่งเล่นที่ใต้สะพานริมแม่น้ำมา”

“อืม พี่ก็ไม่ได้จะว่าอะไร แล้วนี่มันมาส่งแล้วไปเลยเหรอ”

“ใช่ค่ะ คงจะมีธุระมั้ง”

“อย่างไอ้นายเนี่ยนะมีธุระ มันคงจะไปหาสาวคู่นอนน่ะสิ”

“คงจะงั้นมั้ง แต่นั่นมันก็เรื่องของพี่เขานิ จะไปไหนก็ช่างสิ”

ก็มีเจ็บจี๊ดที่ใจแหละ แต่ทำไงได้เรามันได้สถานะแค่แอบชอบ แถมพี่นายเขาก็เป็นแบบนี้อยู่แล้วฉันรู้อยู่แก่ใจไม่ใช่ไม่รู้ จะไปสั่งห้ามได้ที่ไหน

“ถ้าไม่โอเคก็บอกกับมันไปสิ” อยู่ๆ พี่เกมส์ก็พูดขึ้น

“บะ...บอกอะไรอะ หนูงง?”

“ไม่ต้องมางงเลย เรื่องของแก้มกับไอ้นายพี่รู้พี่เห็นนะไม่ใช่ไม่รู้ และเมื่อตอนเช้ามืดไอ้นายมันเดินออกมาจากห้องของแก้มพี่ก็เห็น”

ดะ...เดี๋ยว!

นี่พี่เกมส์รู้เรื่องฉันกับพี่นายเหรอเนี่ย

“พี่ไม่ได้จะว่าอะไรหรอก นี่มันชีวิตและหัวใจของแก้ม ถ้าแก้มคิดว่าจะคบกับไอ้นายก็ได้นะ พี่โอเคไม่ติดอะไร แต่อยู่ที่ว่าแก้มจะรับมือกับผู้ชายแบบมันได้หรือเปล่า”

“หนูกับพี่นายไม่ได้จะคบกันหรอก เพราะพี่เขาเองก็ไม่เห็นจะอะไรกับหนูมากมายนัก”

“แน่ใจเหรอ”

“อื้อ”

“พี่เป็นผู้ชายด้วยกันมองออกนะ ว่าไอ้นายเองก็สนใจแก้มอยู่ แต่ไอ้ห่านี่แม่งชอบเก็บอาการแก้มก็รู้ ปากไม่ค่อยตรงกับใจ แต่เวลามันเมานี่นะปากหวานสุดๆ หวานชนิดที่ว่ามดยังอาย”

จริง...พี่เกมส์พูดถูกมาก เวลาเมานี่ปากหวานจริง

“เอาไว้ให้ผู้ชายเค้ามาพูดเองดีกว่าค่ะ เรื่องคบไม่คบมันต้องยินยอมกันทั้งสองฝ่ายด้วย”

“อื้มๆ ตอนนี้แก้มขึ้นไปพักผ่อนเถอะ ดึกมากแล้วด้วย ฝันดีนะน้องรัก”

“พี่เกมส์เองก็ฝันดีนะ จุ๊บๆ”

พูดคุยกับพี่เกมส์จบ ฉันก็เดินขึ้นมายังห้องของตัวเอง

ภายในห้องนอน

00 : 00 น.

เวลาเที่ยงคืนตรงแล้ว ตายังคงสว่างอยู่ มันนอนไม่หลับกระสับกระส่าย หัวใจว้าวุ่นครุ่นคิดถึงแต่หน้าเธอ เฮ้อ...

ในเมื่อคนมันนอนไม่หลับก็ต้องหาอะไรทำ และอะไรที่ว่านั่นคือดูซีรีส์วนไปค่ะ

Rrrr.

เสียงโทรศัพท์ดัง

กำลังดูแบบเพลินๆ ก็ถูกขัดจังหวะด้วยสายเรียกเข้าสายหนึ่ง เป็นเบอร์แปลกที่ไม่รู้จัก

“ใครกันนะ” ชั่งใจอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะตัดสินใจกดรับสายนั้น

“ฮัลโหลค่ะ”

(กว่าจะกดรับได้)

เสียงทางปลายสายเป็นผู้ชาย

“.....” ฉันนิ่งเงียบ

(จำเสียงผัวไม่ได้เหรอคะ)

ไอ้บ้านี่มันเป็นใครกันนะ ถึงได้มาถามฉันว่าจำเสียงผัวตัวเองไม่ได้หรือไง โรคจิตโทร.มาก่อกวนแน่ๆ

“คุณเป็นใครคะ เป็นโรคจิตรึเปล่า อยู่ๆ ก็โทร.มาแล้วพูดจาไม่น่าฟังแบบนี้”

(นี่ด่าผัวตัวเองโรคจิตเลยเหรอฮะน้องแก้ม)

นี่มันรู้จักชื่อฉันด้วยงั้นเรอะ

“.....”

(เงียบอีกละ นี่พี่เอง พี่นายไงจำเสียงไม่ได้หรือไง)

“โถ่...แก้มจะกดวางอยู่ละเนี่ย นึกว่าโรคจิตที่ไหนโทร.มาก่อกวนกันเสียอีก”

(โรคจิตอะไรจะหล่อขนาดนี้ฮะ)

“ค่า อันนี้แก้มไม่ขอเถียง ว่าแต่พี่นายไปเอาเบอร์แก้มมาจากไหนเหรอคะ?”

(จากไอ้เกมส์)

“อ๋อ แล้วโทร.มาดึกดื่นแบบนี้มีเรื่องด่วนหรือว่าธุระอะไร?”

(ไม่มี)

“อ้าว แล้วโทร.มาทำไมคะ”

(ไม่รู้สิ รู้แค่ว่าอยากโทร.)

“เหรอคะ ก็นึกว่าจะคิดถึงกันอะไรแบบเนี้ย” แกล้งถามเขาไปอย่างนั้นแหละ

(ไม่รู้สิ)

ชิ! ไอ้เราก็นึกว่าจะตอบว่าคิดถึงกัน

“ถ้าอย่างนั้นแก้มวางแล้วนะคะ”

(เดี๋ยวก่อน!)

“ทำไมคะ มีอะไรอีก”

(ลงมาหาหน่อย พี่อยู่หน้าบ้าน นั่งรออยู่ในรถ)

“นี่มันดึกแล้วนะพี่นาย อีกอย่างแก้มก็ไม่สะดวกที่จะลงไปด้วยค่ะ”

(ถ้าไม่ลงพี่จะตะโกนให้ดังทั่วซอยเลยว่าคืนก่อนเราสองคนทำอะไรกัน พี่ไม่อาย จะลองดูก็ได้)

หน็อย เจ้าเล่ห์จริงๆ เอาเรื่องแบบนี้มาขู่กันได้

ฉันก็ต้องยอมน่ะสิเพราะหนังหน้าบางยังมียางอายอยู่ *-*