ห้ามรู้สึก

จากัวร์...

"งั้นกูกลับก่อนนะ"

"จะรีบกลับไปไหนวะมึงอ่ะอยู่ทานข้าวด้วยกันก่อนดิ"

"ไม่อ่ะกูจะรีบกลับ"

"อ่อลืมไปมึงมีคู่หมั้นรออยู่ที่บ้านนี่หว่า คงจะอยากกลับไปดูแลสินะมึงอ่ะ อิจฉาว่ะ"

"มึงจะอิจฉากูทำไมไอ้โน่"

"อ่าวก็อิจฉาคนมีคู่ไง"

"กูกับยัยนั่นหมั้นกันเพราะผู้ใหญ่บังคับไม่ได้หมั้นเพราะรักกัน" ผมบอกแค่ว่าผมหมั้นกับพรีมแต่ไม่ได้บอกรายละเอียดว่าหมั้นเพราะอะไรกลัวโดนมันถามโน่นนั่นนี่ขี้เกียจตอบมัน

"พี่จากัวร์จะกลับแล้วเหรอคะ" น้องไอ้โน่มันถามผมเมื่อเห็นผมเดินลงมากับไอ้โน่

"ครับ"

"ไว้มาเที่ยวใหม่นะคะโนล่าอยากเจอหน้าพี่จากัวร์ทุกวันเลย^^"

"น้อยๆ หน่อยโนล่าอย่าแก่แดดให้มากไม่งั้นพี่จะฟ้องแม่"

"แก่แดดอะไรคะโนล่าแค่ชวนเพื่อนพี่มาเที่ยวที่บ้านเราอีกมันเป็นมารยาทหรือเปล่า"

"แล้วอะไรคืออยากเจอหน้าทุกวัน"

"ก็พี่จากัวร์หน้าเหมือนแบคฮยอนของโนล่านี่นา><"

ผมอดยิ้มไม่ได้กับท่าทางของโนล่าเธอทำปากจู๋แก้มป่องมองค้อนพี่ชายตัวเองอย่างน่ารักน่าชัง

"อย่าทำท่าน่ารักแถวนี้นะโนล่า" ไอ้ซีโน่เดินไปยีผมน้องสาวตัวเองด้วยความหมั่นไส้ก่อนจะกอดรัดฟัดเหวี่ยงแกล้งน้องตัวเองตามประสาพี่น้อง

"55555555พี่โน่อย่าแกล้งโนล่านะ"

"ก็เรามันแก่แดดไงต้องทำโทษซะให้เข็ด นี่แน่ะ นี่แนะ"

"55555พี่โน่อย่าจี๋เอวโนล่าสิ พี่จากัวร์ช่วยโนล่าด้วยค่ะ5555โนล่าโดนแกล้ง"

พรีม...

"พรีมทานยาแล้วเหรอครับแม่"

"จ๊ะเพิ่งทานไปก่อนหน้าลูกจะหลับมานี่เอง"

"แล้วพรีมทานข้าวได้เยอะมั้ยครับ"

"ไม่ค่อยเยอะเท่าไหร่แต่ก็ทานไปหลายคำอยู่ งั้นจากัวร์ก็ดูแลน้องพรีมไปก่อนนะแม่ขอลงไปข้างล่างก่อน"

"ครับแม่" พอเสียงประตูห้องปิดลงเธอก็รู้สึกได้ถึงแรงยวบของเตียงสักพักมือของจากัวร์ก็แตะลงมาที่หน้าผากของเธออย่างแผ่วเบา

"อืมตัวเริ่มเย็นลงแล้ว" จุ๊บ เธอถึงกับสะดุ้งที่จู่ๆ จากัวร์ก็จูบเธอที่หน้าผากเธอรีบหลับตาแน่นเพราะกลัวเขารู้ว่าเธอยังไม่นอน

ตี๊ดดดดดดด ตี๊ดดดดดดดดด เสียงมือถือของจากัวร์ดีงขึ้นเขารีบลุกออกจากเตียงแล้วไปนั่งที่โซฟา

"ฮะ..."

"โนล่า?? "

"เอ่อพี่เพิ่งถึงบ้านน่ะ"

"ไม่รู้เหมือนกัน ว่าแต่เราเอาเบอร์พี่มาจากไอ้โน่เหรอ"

"แล้วโทรมามีอะไรหรือเปล่า"

"งั้นพี่ขอวางสายก่อนนะ"

"โนล่าอย่าดื้อ"

"โอเค โอเค ไว้ค่ำๆ ค่อยโทรมาหาพี่ใหม่ก็ได้ แค่นี้นะ"

ใครคือโนล่า แล้วทำไมจากัวร์ถึงต้องพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนแบบนั้นกับคนในสายหรือจะเป็นคนรักของเขากัน หึทีคนรักของตัวเองพูดเสียงอ่อนเสียงหวานทีคุยกับเธอที่เป็นคู่หมั้นคุยแต่ละทีเหมือนจะกินเลือดกินเนื้อชอบข่มขู่สารพัด น่าโมโหจริงๆ แล้วทำไมเธอต้องรู้สึกไม่พอใจด้วยล่ะ ไม่ ไม่ ไม่ เธอต้องห้ามดมโหห้ามรู้สึกอะไรเธอต้องรักเดียวใจเดียวต่อพี่ลีโอแม้จะรู้ว่ามันเป็นไปไม่ได้ก็ตาม

"เป็นอะไรฉันเห็นเธอนอนดิ้นไปดิ้นมาอยู่สักพักแล้ว" ไม่รู้จากัวร์เดินมาขึ้นเตียงเธอตอนไหนและตอนนี้เขาก็ลงมานอนกอดเธอไว้อย่างหลวมๆ

"อ๊ะ!! เอามือนายออกไปเลยนะไอ้จากัวร์" เธอหันไปตะคอกใส่คนที่กอดเธอด้านหลังพร้อมกับดึงมือจออกอย่างแรงแต่เขาก็ไม่สะทกสะท้าน

"พอหายไข้ละก็ออกฤทธิ์เลยนะ ทีเมื่อคืนนี้อ้อนฉันทั้งคืน"

"อ้อนบ้าอ้อนบออะไรอย่ามาพูดมั่วๆ นะ"

"กอดพรีมหน่อย กล่อมพรีมหน่อย กอดแน่นๆ "

"ไม่จริงนายโกหก"

"ไม่เชื่อก็ตามใจ"

"โอเคฉันเชื่อก็ได้ฉันอาจจะคิดว่าตัวเองยังอยู่บ้านเพราะปกติถ้าไม่สบายแม่จะคอยดูแลฉันฉันอาจจะคิดว่านายคือแม่ก็ได้ แต่ตอนนี้ฉันหายดีแล้วไม่เป็นไข้แล้วนายก็กลับห้องนายได้แล้ว"

"ยังไม่อยากกลับอยากอยู่ดูแลเมีย"

"ไอ้บ้าจากัวร์ ฉันบอกนายไปกี่ร้อยครั้งพันหนแล้วว่าไม่ชอบให้นายเรียกฉันแบบนี้"

"ถ้าเธอไม่ให้ฉันเรียกเธอว่าเมีย วันนึงฉันไปเรียกคนอื่นว่าเมียเธออย่ามาร้องไห้ขี้มูกโป่งล่ะ"

"เชิญเลยเชิญตามสบายฉันจะแถมข้าวให้อีก100กระสอบ"

"โหรวยเนอะแถมให้ตั้งร้อยกระสอบ5555"

"นายจะไปมีเมียกี่สิบเมียก็เรื่องของนายฉันไม่สนใจแต่นายต้องถอนหมั้นกับฉันก่อน"

"ไม่อ่ะ ทำไมต้องถอนหมั้น พ่อแม่ฉันให้สินสอดเธอไปตั้งกี่ล้านฉันต้องเอาเธอให้คุ้มก่อนสิ"

"ไอ้จากัวร์!!! นายมัน อื้ออออ"