ลารักคนใจร้าย

วันที่กำลังจะไปออกทริปฉลองเรียนจบที่ทิเบต อยู่ดี ๆ แฟนสาวของผมก็ขาดการติดต่อ ขณะผมกำลังรออยู่ที่สนามบินด้วยความร้อนใจ รูมเมตก็ส่งข้อความที่มีความหมายแฝงบางอย่างมาให้ "หลินโจว นายใจเย็น ๆ ก่อนนะเว้ย รับรองว่ามีเซอร์ไพรส์ชุดใหญ่แน่" ผมถอนหายใจด้วยความโล่งอก คิดว่าเหตุผลที่จี้โหรวมาสาย คงเพราะกำลังแต่งตัวจัดเต็มอยู่แน่ ๆ เพราะเธอเคยบอกไว้ว่า เรียนจบเมื่อไหร่เธอจะสวมชุดเจ้าสาวแต่งงานกับผม จนกระทั่งหัวหน้าห้องส่งรูปภาพการ์ดแต่งงานพร้อมข้อความที่เขียนอยู่บนนั้นเข้ามาในกรุ๊ปไลน์ @ทุกคน : "ขอขอบคุณอาจารย์และเพื่อน ๆ ทุกท่านที่มาร่วมเป็นสักขีพยานในงานหมั้นของจี้โหรวกับฉู่เสวียนนะครับ! รักมาราธอนสามปี ในที่สุดก็ถึงฝั่งฝันสักที!" มีคนระดมกดไลก์รูปการ์ดแต่งงานใบนั้นอย่างรวดเร็ว เพื่อนร่วมชั้นต่างพากันส่งข้อความอวยพร แต่แล้วก็มีใครบางคนนึกขึ้นได้ จึงส่งข้อความมาว่า "เชี่ยแล้ว หัวหน้าห้อง นี่ลืมเตะหลินโจวออกจากกรุ๊ปปะเนี่ย?" ทั้งกรุ๊ปไลน์ตกอยู่ในความเงียบงันชั่วขณะ วินาทีต่อมา ทุกคนก็เริ่มแท็กหาผม "หลินโจว นายห้ามมาอาละวาดที่งานเด็ดขาด พวกเขาอุตส่าห์แอบคบกันมาตั้งสามปี กว่าจะเดินมาถึงวันนี้ได้มันไม่ง่ายเลยนะเพื่อน" "ปกตินายชอบทำตัวเป็นเจ้าข้าวเจ้าของจะตาย ฉู่เสวียนต้องทนหลบ ๆ ซ่อน ๆ ไม่กล้าแม้แต่จะโผล่หน้ามาตั้งสามปี น่าสงสารออก" กระทั่งอาจารย์ที่ปรึกษาก็ยังทักมาเตือนผม "ถือว่าเห็นแก่หน้าอาจารย์เถอะนะ เธอเป็นลูกผู้ชาย ทำตัวให้ใจกว้างหน่อย อย่าไปอาละวาดเลย ยังไงก็ไว้หน้าบ่าวสาวเขาบ้าง" ท่ามกลางถ้อยคำที่บีบคั้นจากทุกคน ผมอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก ไม่มีแรงแม้แต่จะเอ่ยปากถาม ปรากฏว่า ไม่ใช่แค่คำสัญญาที่ว่าจะรักกันจากวัยเรียนสู่การแต่งงานที่เป็นเรื่องโกหก แต่ทุกเรื่องราวที่เกี่ยวข้องกับผมตลอดสี่ปีนี้ มันก็เป็นแค่เรื่องหลอกลวงเหมือนกัน