Share

บทที่ 2

Author: เป่ยโก่ว
“หานหาน ขอโทษนะ ผมใจร้อนไปหน่อย… ผมคิดว่าคุณจะดีใจเสียอีก”

เขายื่นมือมาหมายจะจับมือฉันด้วยขอบตาเริ่มแดงก่ำ “อย่าไปเลยนะ เรามาคุยกันดีๆได้ไหม?”

ถ้าเป็นเมื่อก่อน ฉันคงใจอ่อนจนแทบทำอะไรไม่ถูกไปแล้ว

แต่ตอนนี้ สิ่งเดียวที่ฉันนึกถึงคือประโยคในประวัติการคุยที่ว่า “หักแขนหักขาแล้วจับขังไว้”

ฉันถอยหลังไปครึ่งก้าว หลบมือของเขา

“ไม่ใช่ความผิดของคุณหรอก” ฉันได้ยินเสียงตัวเองพูดออกมาอย่างแผ่วเบา “เป็นฉันเองที่เบื่อแล้ว”

“เบื่อแล้ว…?” ขนตาของเขาสั่นไหวเล็กน้อยราวกับไม่เข้าใจคำคำนี้ “คุณไม่รักผมแล้วเหรอ?”

ภายใต้แสงไฟริมถนน แววตาและสีหน้าของเขาดูเศร้าสร้อยราวกับหัวใจแตกสลาย ฝีมือการแสดงสมจริงจนแทบคว้ารางวัลได้เลย

มีข้อความลอยผ่านสายตาฉันไปหนึ่งข้อความ

【พูดกันตามตรง ตลอดหลายปีที่ผ่านมา พระรองก็คงไม่ได้ดีกับเธอแบบเสแสร้งไปเสียทุกอย่างหรอกมั้ง… แอบเจ็บปวดอยู่นะ】

ประโยคนี้ทำให้ฉันฉุกคิดขึ้นมาได้ทันที

ฉันเงยหน้าขึ้น สบตาเขาอย่างจริงจัง

“เสิ่นซวี่ไป๋”

“ตลอดหกปีที่ผ่านมา คุณเคยมีสักวินาทีไหม… ที่รู้สึกมีความสุขจากใจจริง?”

รูม่านตาของเขาหดเล็กลงนิดหนึ่ง

เขาไม่ได้ตอบ

แต่ข้อความลอยกลับเดือดพล่านขึ้นมาแล้ว

【!!! เธอรู้ความจริงแล้วหรือเปล่า?!】

【เชี่ยๆๆ เตือนภัยฉากพีคกำลังมาแล้ว】

【พระรอง นายจะยืนอึ้งอยู่ทำไม! รีบแต่งเรื่องแก้ตัวสิ!!】

ลมหนาวจับใจ

ฉันลากกระเป๋าเดินทาง หันหลังเดินหายเข้าไปในความมืด

ไม่มีเสียงฝีเท้าไล่ตามมาจากด้านหลัง

มีเพียงตัวเลขนับถอยหลังในหัวที่ยังคงเดินต่อไปอย่างชัดเจน

9 วัน 23 ชั่วโมง 59 นาที

เกมยังไม่จบ

แต่ผู้เล่นอย่างฉัน ไม่อยากทำตามกติกาอีกต่อไปแล้ว

ฉันเรียกแท็กซี่แล้วเอนตัวพิงกระจกรถ ขณะที่มือสั่นเทาขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่

ไม่ใช่เพราะกลัว

แต่เป็นเพราะตื่นเต้น

ที่แท้การถอดหน้ากากที่สวมมานานหกปีออก มันให้ความรู้สึกแบบนี้เอง ราวกับในที่สุดก็ได้สูดอากาศหายใจอย่างเต็มปอดเสียที

ตัวเลขนับถอยหลังตรงหน้ากระพริบอย่างเย็นชา

9 วัน 23 ชั่วโมง 10 นาที

ฉันเหลือเวลาอีกไม่ถึงสิบวัน

เพียงเพราะคนคนหนึ่งที่ไม่มีวันรักฉัน

ช่างน่าขันสิ้นดี

“แม่หนู จะไปไหนเหรอ?” คนขับรถมองฉันผ่านกระจกมองหลัง

ฉันบอกที่อยู่ร้านกาแฟริมแม่น้ำแห่งหนึ่ง ซึ่งเคยเป็นร้านโปรดของฉัน

เสิ่นซวี่ไป๋บอกว่าที่นั่น “เสียงดังวุ่นวายเกินไป”

หลังจากนั้น เขาก็ไม่ยอมให้ฉันไปอีกเลย

ข้อความลอยผ่านสายตาฉันไปอีกครั้ง

【เธอจะไปไหนน่ะ? ทำไมไม่รีบหนีไปล่ะ?】

【สายตาสุดท้ายของเสิ่นซวี่ไป๋น่ากลัวชะมัด…】

【มีแค่ฉันคนเดียวหรือเปล่าที่คิดว่าตอนเธอใส่ชุดแดงสวยระเบิดไปเลย?】

นอกหน้าต่างรถ แสงไฟนีออนของเมืองใหญ่ถอยร่นไปข้างหลังอย่างรวดเร็ว

ตลอดหกปีที่ผ่านมา ฉันเหมือนใช้ชีวิตอยู่ในครอบแก้ว ไม่ว่าจะมองอะไรก็ล้วนเป็นภาพที่ผ่านการคัดกรองจากเสิ่นซวี่ไป๋มาแล้วทั้งนั้น

ตอนนี้ครอบแก้วแตกสลายแล้ว

สายลมพัดเข้ามา หอบเอากลิ่นอายชีวิตชีวาจากร้านปิ้งย่างริมทาง สายลมชื้นๆจากแม่น้ำ รวมถึงเสียงพูดคุยหัวเราะของคนแปลกหน้ามาด้วย

ทุกอย่างช่างเป็นความจริงเสียจนทำให้ฉันอยากร้องไห้

ร้านกาแฟยังคงตั้งอยู่ที่เดิม

ตอนผลักประตูเข้าไป กระดิ่งลมก็ส่งเสียงกรุ๊งกริ๊ง

เจ้าของร้านเป็นชายวัยกลางคนที่มีเคราขาวแซมดำ พอเห็นฉัน เขาก็ชะงักไปเล็กน้อย “เสี่ยวเหยียน?”

“ลุงเฉิน ไม่ได้เจอกันนานเลยนะคะ”

“เป็นเธอจริงๆด้วย!” เขาเช็ดมือไปมา

แล้วเดินออกมาจากหลังเคาน์เตอร์ “เราไม่ได้เจอกันห้าหกปีแล้วใช่ไหม? เมื่อก่อนเธอชอบนั่งตรงที่ติดหน้าต่างที่สุดเลย ลาเต้แก้วเดียวก็นั่งทำการบ้านได้ทั้งบ่าย…”

ฉันเพิ่งนึกขึ้นได้ว่า ก่อนจะรู้จักเสิ่นซวี่ไป๋ ฉันมักมานั่งเขียนวิทยานิพนธ์ที่นี่เป็นประจำ

ตอนนั้นฉันยังเป็นนักศึกษาคณะภาพยนตร์ มีความฝันว่าจะคว้ารางวัลนักแสดงนำหญิงยอดเยี่ยม และเขียนจดบันทึกเต็มพื้นที่ว่างบนบทละคร

แล้วหลังจากนั้นล่ะ?

หลังจากนั้น เสิ่นซวี่ไป๋ก็บอกว่า “การแสดงมันเหนื่อยเกินไป ผมจะเลี้ยงดูคุณเอง”

เขาพูดว่า “วงการบันเทิงมันวุ่นวาย ไม่เหมาะกับคุณหรอก”

เขาพูดว่า “หานหาน แค่มีผมก็พอแล้ว”

แล้วฉันก็เชื่อเขาจริงๆ

ฉันเลิกไปออดิชัน ปฏิเสธสัญญาที่ได้รับและเก็บความฝันไว้ในลิ้นชัก แล้วยื่นลูกกุญแจให้ไว้ในมือเขา

“เอาเหมือนเดิมไหม?” ลุงเฉินถาม

“ค่ะ” ฉันชะงักไปครู่หนึ่ง “ขอทีรามิสุเพิ่มอีกชิ้นด้วยค่ะ”

เมื่อก่อนฉันไม่กล้ากิน เพราะเสิ่นซวี่ไป๋บอกว่าฉัน “อ้วนง่าย ถ่ายออกมาแล้วไม่สวย”

แต่ตอนนี้ฉันเหลือเวลาอีกแค่สิบวัน จะอ้วนหรือไม่อ้วนแล้วมันจะยังไง?

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • สวมบทรักหกปี ทั้งที่ค่าความชอบเป็นศูนย์   บทที่ 13

    “ดังนั้น ต่อให้วันนี้ฉันต้องตายจริงๆ ฉันก็ไม่มีอะไรต้องเสียใจแล้ว”เขาคว้ามือฉันไว้ทันที“คุณไม่ตายหรอก! ผมติดต่อหมอที่ดีที่สุดไว้แล้ว เราไปหาพวกเขากัน ต้องมีทางแก้แน่นอน…”“เสิ่นซวี่ไป๋” ฉันดึงมือกลับเบาๆ “มันไม่มีประโยชน์หรอก”“นี่คือบทลงโทษของเกมพิชิตใจ กฎของเกมนี้ไม่มีใครเปลี่ยนแปลงได้ ไม่ว่าจะเป็นคุณหรือฉัน”เขานิ่งอึ้งไป “เกมพิชิตใจเหรอ? อะไร…”ฉันยิ้ม “คุณไม่จำเป็นต้องรู้หรอก”“คุณแค่ต้องรู้ว่า สำหรับฉันแล้ว หกปีที่ผ่านมาเป็นเพียงความฝัน”“และตอนนี้ ก็ถึงเวลาตื่นจากฝันแล้ว”เขามองฉันอย่างเหม่อลอย ราวกับไม่เข้าใจว่าฉันกำลังพูดอะไรข้อความลอยเริ่มนับถอยหลัง10987……ฉันลุกขึ้นยืน เดินไปหยุดอยู่ข้างราวระเบียงสายลมทะเลพัดเส้นผมของฉันปลิวไสวขอบฟ้าเริ่มสว่างเป็นสีขาวนวลพระอาทิตย์กำลังจะขึ้นแล้ว“เสิ่นซวี่ไป๋” ฉันหันหลังให้เขา “รับปากฉันเรื่องหนึ่งได้ไหม”“ว่ามาสิ”“ถ้าฉันตาย อย่าจัดงานศพให้ฉัน”“เอาเถ้ากระดูกของฉันไปโปรยลงในทะเล”“ฉันอยาก…ไปที่ไหนก็ได้อย่างอิสระ”เสียงของเขาสั่นเครือ “หานหาน…”“รับปากฉันสิ”“…ผมรับปาก”ฉันยิ้ม “ขอบคุณนะ”ตัวเลขการนับ

  • สวมบทรักหกปี ทั้งที่ค่าความชอบเป็นศูนย์   บทที่ 12

    จากนั้นก็ค่อยๆลดมือลงแสงไฟค่อยๆหรี่ลงเสียงดนตรีหยุดลงม่านเวทีปิดลงทุกอย่างตกอยู่ในความเงียบงันจากนั้น เสียงปรบมือก็ดังกึกก้องไปทั่วฉันนอนอยู่บนเวที หอบหายใจอย่างหนักหัวใจเต้นแรงราวกับกำลังจะทะลุออกมาจากอกตัวเลขนับถอยหลังในหัวกระพริบอย่างบ้าคลั่ง2 วัน 00 ชั่วโมง 00 นาทีเหลือเวลาอีกแค่สองวันสุดท้ายศาสตราจารย์เฉินรีบวิ่งขึ้นมาบนเวที พยุงฉันขึ้นพร้อมกับน้ำตาที่ไหลออกมา“จือหาน เธอแสดงได้ดีมาก…ดีมากจริงๆ…”ฉันกอดเธอไว้ แล้วพูดเบาๆว่า “อาจารย์คะ ขอบคุณนะคะ”“นี่คือ…การแสดงครั้งสุดท้ายของหนูค่ะ”ตอนออกจากโรงละคร ฟ้าก็มืดแล้วเสิ่นซวี่ไป๋ยืนรอฉันอยู่ที่หน้าประตูเขาถอดหน้ากากอนามัยออก บนใบหน้ามีคราบน้ำตาเปรอะเปื้อน “หานหาน” เสียงของเขาแหบพร่า “การแสดงครั้งนั้น…”“ฉันแสดงให้คุณดู” ฉันตอบอย่างสงบนิ่ง “และแสดงให้ตัวเองดูด้วย”“ตอนนี้ พวกเราก็ควรลงจากเวทีได้แล้ว”เขาก้าวเข้ามาหนึ่งก้าว อยากคว้ามือฉันไว้ แต่กลับชะงักค้างอยู่กลางอากาศ“ถ้าหาก…ถ้าผมเข้าใจเร็วกว่านี้…”“ไม่มีคำว่าถ้าหากหรอก เสิ่นซวี่ไป๋” ฉันพูดขัดขึ้น “ชีวิตไม่ใช่ละครเวที ไม่มีการซ้อมล่วงหน้าและไม่มี

  • สวมบทรักหกปี ทั้งที่ค่าความชอบเป็นศูนย์   บทที่ 11

    เขาหันหน้ามามองฉัน“หานหาน คำพูดประโยคนั้นเป็นความจริง”“อย่างน้อยในวินาทีที่ผมพูดออกไป มันก็เป็นความจริง”ฉันมองดวงตาแดงก่ำของเขา แล้วจู่ๆก็รู้สึกว่ามันช่างน่าขัน“เสิ่นซวี่ไป๋ คุณรู้ไหมว่าการรักใครสักคนควรทำอย่างไร?”เขาไม่ตอบ“การรักใครสักคนคือการหวังให้เธอเป็นอิสระ มองดูเธอโบยบินไปได้สูงขึ้น ต่อให้วันหนึ่งเธอไม่รักคุณแล้ว คุณก็ยังเคารพการตัดสินใจของเธอ”“ไม่ใช่จับเธอขังไว้ในกรง ตัดปีกของเธอทิ้งแล้วพูดว่า ‘เห็นไหม นอกจากผมแล้ว ก็ไม่มีใครต้องการคุณหรอก’”“นั่นไม่ใช่ความรัก”“แต่มันคือความต้องการครอบครอง”“และคุณก็ไม่เคยรักฉันเลย”“คุณแค่ต้องการใครสักคนมาพิสูจน์ว่าตัวเองเป็นคนที่มีคนรัก และเป็นคนที่คนอื่นขาดไม่ได้”“คนคนนั้นอาจเป็นฉัน เป็นหลินชิงหว่าน หรือใครก็ตามที่ยอมร่วมแสดงละครไปกับคุณ”ใบหน้าของเสิ่นซวี่ไป๋ค่อยๆซีดขาวลงทีละน้อยเขาอ้าปากเหมือนอยากโต้แย้ง แต่กลับหาคำพูดไม่เจอเพราะสิ่งที่ฉันพูดล้วนเป็นความจริงข้อความลอยผ่านไป【เธอมองเขาออกหมดแล้ว】【สิ่งที่เสิ่นซวี่ไป๋รักมาตลอดไม่ใช่ตัวบุคคล แต่เป็นความรู้สึกที่ว่าตัวเองเป็นคนที่คนอื่นต้องการ】【เพราะอย่างนี้เขาถ

  • สวมบทรักหกปี ทั้งที่ค่าความชอบเป็นศูนย์   บทที่ 10

    “สิ่งที่ฉันเสียใจที่สุด ไม่ใช่การรักคุณ ไม่ใช่การทิ้งอาชีพของตัวเองและไม่ใช่การเชื่อคำโกหกของคุณ”“สิ่งที่ฉันเสียใจที่สุดคือ วันแรกที่รู้ความจริง ฉันน่าจะตบหน้าตัวเองสักฉาด แล้วหันหลังเดินจากไปโดยไม่เหลียวกลับมาอีก”ฉันเลิกผ้าห่ม ลุกจากเตียงแล้วเดินไปที่หน้าต่าง“คุณไปเถอะ”“ห้าวันต่อจากนี้ ฉันไม่อยากเห็นหน้าคุณ”“อีกห้าวันข้างหน้า ถ้าฉันยังมีชีวิตอยู่”ฉันหันกลับไปมองเขาแล้วยิ้มเล็กน้อย“เจอกันที่ศาล”“ข้อหาทำร้ายร่างกายโดยเจตนา น่าจะติดคุกได้หลายปีอยู่ใช่ไหม?”ใบหน้าของเสิ่นซวี่ไป๋ซีดเผือดลงอย่างสิ้นเชิงเขาเซถอยหลังไปหนึ่งก้าว ต้องยกมือพยุงกำแพงไว้ถึงจะยืนได้มั่นคง“หานหาน...” เขาเรียกชื่อฉันด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ “เราต้องมาถึงจุดนี้กันจริงๆ เหรอ?”“คุณต่างหากที่เป็นคนทำให้ทุกอย่างมาถึงจุดนี้” ฉันพูด “ตั้งแต่วินาทีที่คุณเอามีดจ่อข้อมือฉัน เราก็ไม่มีทางกลับไปเป็นเหมือนเดิมได้อีกแล้ว”เขาหลับตาลง สูดหายใจเข้าลึกๆเมื่อเขาลืมตาขึ้นอีกครั้ง ก็มีบางอย่างในแววตาแตกสลายลง“ได้” เขาพูด “ผมไปก็ได้”“แต่ผมจะไม่ยอมแพ้เรื่องของเรา”“ผมจะใช้เวลาที่เหลือทั้งชีวิตชดเชยให้คุณ”ฉันห

  • สวมบทรักหกปี ทั้งที่ค่าความชอบเป็นศูนย์   บทที่ 9

    วันนี้ฉันเปิดไลฟ์สดเพื่อเล่าเรื่องราวเรื่องหนึ่งค่ะข้อความลอยเลื่อนผ่านอย่างรวดเร็ว มีทั้งคนเห็นใจ คนตั้งคำถาม และคนที่เข้ามาดูเรื่องสนุกฉันหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วเปิดรูปภาพรูปหนึ่งในรูปคือฉันเมื่อหกปีก่อน กำลังยืนอยู่บนเวทีการแสดงของคณะภาพยนตร์ สวมชุดแสดง ดวงตาเปล่งประกาย“นี่คือรูปถ่ายของฉันในวันเรียนจบมหาวิทยาลัยค่ะ วันนั้นฉันรับบทเป็นผู้หญิงที่ถูกกักขังและในตอนท้ายเธอจุดไฟเผาทุกสิ่งทุกอย่างจนมอดไหม้" “อาจารย์บอกว่าฉันมีพรสวรรค์ มีโปรดิวเซอร์อยากเซ็นสัญญากับฉันด้วยค่ะ”“แต่ฉันกลับยอมทิ้งโอกาสนั้นไป”ฉันเลื่อนไปเปิดรูปอีกใบเป็นรูปในวันที่เสิ่นซวี่ไป๋ขอฉันแต่งงาน ฉันพยักหน้าทั้งน้ำตา ส่วนเขาก็สวมแหวนให้ฉัน“เพราะคนที่ฉันรักบอกว่า เขาจะเลี้ยงดูฉันไปตลอดชีวิต”“เขาบอกว่าวงการบันเทิงวุ่นวายเกินไป ไม่เหมาะกับฉัน”“เขาบอกว่าแค่มีเขาก็พอแล้ว”น้ำเสียงของฉันสงบนิ่ง ไม่มีแม้แต่เสียงสะอื้นแต่กลับทรงพลังยิ่งกว่าการร้องไห้“ฉันเชื่อเขา”“ตลอดหกปีที่ผ่านมา ฉันปฏิเสธงานทุกอย่าง ตัดขาดการติดต่อกับเพื่อนทุกคน ใช้ชีวิตอยู่ในบ้านกระจกที่เขาสร้างขึ้นเพื่อฉัน”“จนกระทั่งสิบวันก่อน ตอน

  • สวมบทรักหกปี ทั้งที่ค่าความชอบเป็นศูนย์   บทที่ 8

    หลินชิงหว่านพุ่งเข้ามา ใบหน้าซีดขาว ดวงตาแดงก่ำเธอไม่แม้แต่จะมองฉันด้วยซ้ำ แต่รีบโผเข้าไปซบอกเสิ่นซวี่ไป๋ทันที“ซวี่ไป๋! ในที่สุดฉันก็หาคุณเจอแล้ว! พยาบาลบอกว่าคุณอยู่ที่นี่...”เธอเงยหน้าขึ้น น้ำตาไหลลงมาได้อย่างพอเหมาะพอดี“คุณมาเยี่ยมคุณเหยียนเหรอคะ? ขอโทษนะคะ เป็นความผิดของฉันเอง... ถ้าฉันไม่ถูกลักพาตัว คุณก็คงไม่เข้าใจเธอผิดแบบนี้...”เธอหันมาทางฉันแล้วก้มศีรษะขอโทษอย่างสุดซึ้ง“คุณเหยียนคะ ขอโทษจริงๆ! ฉันไม่รู้เลยว่าซวี่ไป๋จะทำกับคุณแบบนั้น... ถ้าฉันรู้ ฉันจะไม่มีทาง...”“จะไม่มีทางอะไร?” ฉันพูดขัดขึ้น “จะไม่มีวันทำให้ตัวเองเข้าไปอยู่ในโรงงานร้าง? จะไม่มีวันร้องไห้เสียงน่าสงสารขนาดนั้นในโทรศัพท์? หรือจะไม่มีวันจูบเขาทันทีที่ได้รับการช่วยเหลือ?”หลินชิงหว่านชะงักค้างเสิ่นซวี่ไป๋ขมวดคิ้วเช่นกัน “หานหาน ชิงหว่านเป็นผู้เสียหายนะ คุณพูดแบบนี้ได้ยังไง...”“ผู้เสียหายงั้นเหรอ?” ฉันหัวเราะออกมา “เสิ่นซวี่ไป๋ คุณตรวจสอบคนพวกนั้นแล้วหรือยัง? ก่อนหน้านี้พวกเขาทำอะไรกัน? ทำไมถึงต้องลักพาตัวหลินชิงหว่าน? เรียกค่าไถ่ไปเท่าไหร่? แล้วสลิปโอนเงินล่ะ?”“ผม...” เสิ่นซวี่ไป๋นิ่งอึ้งไป

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status