Share

สวมบทรักหกปี ทั้งที่ค่าความชอบเป็นศูนย์
สวมบทรักหกปี ทั้งที่ค่าความชอบเป็นศูนย์
Author: เป่ยโก่ว

บทที่ 1

Author: เป่ยโก่ว
ข้อความลอยยังคงไหลผ่านอย่างต่อเนื่อง

【ซี๊ด สายตานางรองเปลี่ยนไปทันทีเลยเหรอ?】

【น่าจะตาสว่างตั้งนานแล้ว พระรองมีแต่นางเอกอยู่ในใจเท่านั้น】

【นั่งปูเสื่อรอความร้ายครอบงำจนสติแตกดีกว่า】

ความร้ายงั้นเหรอ?

ไม่ใช่

ฉันก็แค่นึกถึงรายละเอียดหลายๆอย่างขึ้นมาได้

เขาไม่ยอมให้ฉันไปพบใครตามลำพัง โดยอ้างว่า “กลัวฉันคบเพื่อนผิดคน”

ทุกครั้งที่ฉันพูดถึงเรื่องงาน เขามักจะพูดแทรกขึ้นมาอย่างอ่อนโยนว่า “ผมเลี้ยงคุณเองก็พอแล้ว”

ที่แท้นั่นไม่ใช่ความรักและการตามใจ แต่เป็นกรงขังต่างหาก

ฉันกลับมาถึงคฤหาสน์ด้วยสภาพเหม่อลอย ก่อนจะเก็บข้าวของใส่กระเป๋าเดินทางอย่างเรื่อยๆ

ตอนเดินผ่านห้องทำงาน ข้อความลอยก็เพิ่มจำนวนขึ้นอย่างรวดเร็ว

【รีบดูคอมพิวเตอร์เร็ว! พระรองยังไม่ได้ออกจากแชต!】

【แย่แล้วๆ ถ้าเธอเห็นประวัติการคุยเข้าล่ะก็…】

【อันตรายแล้ว!ปฏิบัติการปกป้องนางเอกเริ่มต้นขึ้นแล้ว!】

เสียงแจ้งเตือนข้อความดังใสกังวานมาจากห้องหนังสือ

ฉันผลักประตูเข้าไป

หน้าจอคอมพิวเตอร์ยังสว่างอยู่ เป็นหน้าต่างแชตระหว่างเสิ่นซวี่ไป๋กับกู้เหยียนเซิน พระเอกของเรื่อง

ข้อความล่าสุดเป็นข้อความที่เสิ่นซวี่ไป๋ส่งมา

“จู่ๆเธอก็ปฏิเสธคำขอแต่งงาน ช่วงสองสามวันนี้นายช่วยดูแลชิงหว่านให้ดี อย่าปล่อยให้เหยียนจือหานเข้าใกล้เธอ”

กู้เหยียนเซินตอบกลับอย่างรวดเร็ว “วางใจเถอะ หลายปีมานี้นายลำบากมามากแล้ว”

ฉันหัวเราะออกมา

ช่างน่าขันสิ้นดี

เพราะฉันแท้ๆคู่แข่งหัวใจสองคนที่เดิมทีไม่ถูกกันราวกับน้ำกับไฟ กลับร่วมมือเป็นพันธมิตรกันได้เสียอย่างนั้น

ฉันเลื่อนดูข้อความก่อนหน้านั้น

ประวัติการคุยเหล่านั้นเปรียบเสมือนมีดทื่อๆที่ค่อยๆกรีดเฉือนเนื้อหนังของฉันอย่างเชื่องช้า

กู้เหยียนเซิน “ฉันจำได้ว่าในนิยายต้นฉบับ เหยียนจือหานไม่เพียงทำลายใบหน้าของชิงหว่าน แต่ยังจ้างคนมาข่มขืนเธอด้วย”

“ต้องให้นายนอนร่วมเตียงกับผู้หญิงชั่วช้าแบบนี้ทุกวัน นายคงต้องอดทนอย่างมากเลยสินะ”

เสิ่นซวี่ไป๋ “ขอแค่ชิงหว่านปลอดภัย เรื่องพวกนี้ก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่”

“ดูเหมือนเธอจะรักนายมากขึ้นเรื่อยๆ ถ้ารู้ความจริงขึ้นมา จะยิ่งคลั่งกว่าเดิมไหม?”

เสิ่นซวี่ไป๋ “เธอไม่มีทางรู้หรอก”

“แต่ถ้าเธอรู้ความจริงขึ้นมาจริงๆ แล้วกล้าแตะต้องชิงหว่านละก็”

“ฉันจะหักแขนหักขาเธอ แล้วส่งเข้าโรงพยาบาลจิตเวช ขังเธอไว้ตลอดชีวิต!”

ประโยคสุดท้ายนี้ เขาใส่เครื่องหมายอัศเจรีย์ไว้ด้วย

ฉันจ้องหน้าจอ ปลายนิ้วเย็นเฉียบ

ข้อความหลั่งไหลเข้ามา

【“ทุกอย่างล้วนคุ้มค่า”…พระรองรักมากเหลือเกิน! ส่วนรักใครนั้น ฉันไม่พูดหรอก!】

【มีแค่ฉันคนเดียวหรือเปล่าที่คิดว่าบทสนทนานี้พอยิ่งคิดก็ยิ่งน่ากลัว? เพื่อปกป้องนางเอก สามารถวางแผนหลอกใช้คนอื่นได้นานถึงหกปีอย่างไม่รู้สึกผิดเลยเหรอ?】

【ข้อความก่อนหน้า นั่นมันนางรองตัวฉกาจนะ! พระรองกำลังช่วยกำจัดคนชั่วเพื่อส่วนรวม แถมยังปกป้องรักแท้ไปด้วย นี่ได้ประโยชน์ทั้งสองทางเลยนะ!】

【รีบดูสีหน้าของนางรองเร็ว…เธอกำลังจะโชว์ความร้ายแล้วใช่ไหม?】

【นางรอง เลิกก่อเรื่องได้แล้ว รีบหนีไปเถอะ!】

หนีงั้นเหรอ?

ฉันก้มลงมองข้อมือเรียวเล็กของตัวเอง

ใช่ ฉันต้องหนี

ตอนลากกระเป๋าเดินทางออกจากบ้าน ท้องฟ้าก็มืดสนิทแล้ว

ฉันยืนอยู่ริมถนน ไม่รู้ว่าควรไปที่ไหนดีในเวลานี้

ข้อความลอยพากันร้อนใจแทนฉัน

【เธอจะไปจริงๆเหรอ?】

【รีบไปเลย! อย่ามาขัดขวางฉากหวานๆของพระรองกับนางเอกของพวกเรา!】

【เดี๋ยวก่อน…รถคันที่อยู่ไกลๆ นั่นใช่รถของพระรองหรือเปล่า?!】

แสงไฟหน้ารถสาดทะลุความมืด รถเก๋งสีดำที่คุ้นเคยเบรกกะทันหันจอดลงข้างตัวฉัน

เสิ่นซวี่ไป๋ลงจากรถแล้ววิ่งตรงมาหาฉัน เสื้อเชิ้ตของเขายุ่งเล็กน้อย ขณะที่ลมหายใจหอบถี่ บนใบหน้าปรากฏความร้อนรนและความเสียใจที่ดูพอเหมาะอย่างพอดี

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • สวมบทรักหกปี ทั้งที่ค่าความชอบเป็นศูนย์   บทที่ 13

    “ดังนั้น ต่อให้วันนี้ฉันต้องตายจริงๆ ฉันก็ไม่มีอะไรต้องเสียใจแล้ว”เขาคว้ามือฉันไว้ทันที“คุณไม่ตายหรอก! ผมติดต่อหมอที่ดีที่สุดไว้แล้ว เราไปหาพวกเขากัน ต้องมีทางแก้แน่นอน…”“เสิ่นซวี่ไป๋” ฉันดึงมือกลับเบาๆ “มันไม่มีประโยชน์หรอก”“นี่คือบทลงโทษของเกมพิชิตใจ กฎของเกมนี้ไม่มีใครเปลี่ยนแปลงได้ ไม่ว่าจะเป็นคุณหรือฉัน”เขานิ่งอึ้งไป “เกมพิชิตใจเหรอ? อะไร…”ฉันยิ้ม “คุณไม่จำเป็นต้องรู้หรอก”“คุณแค่ต้องรู้ว่า สำหรับฉันแล้ว หกปีที่ผ่านมาเป็นเพียงความฝัน”“และตอนนี้ ก็ถึงเวลาตื่นจากฝันแล้ว”เขามองฉันอย่างเหม่อลอย ราวกับไม่เข้าใจว่าฉันกำลังพูดอะไรข้อความลอยเริ่มนับถอยหลัง10987……ฉันลุกขึ้นยืน เดินไปหยุดอยู่ข้างราวระเบียงสายลมทะเลพัดเส้นผมของฉันปลิวไสวขอบฟ้าเริ่มสว่างเป็นสีขาวนวลพระอาทิตย์กำลังจะขึ้นแล้ว“เสิ่นซวี่ไป๋” ฉันหันหลังให้เขา “รับปากฉันเรื่องหนึ่งได้ไหม”“ว่ามาสิ”“ถ้าฉันตาย อย่าจัดงานศพให้ฉัน”“เอาเถ้ากระดูกของฉันไปโปรยลงในทะเล”“ฉันอยาก…ไปที่ไหนก็ได้อย่างอิสระ”เสียงของเขาสั่นเครือ “หานหาน…”“รับปากฉันสิ”“…ผมรับปาก”ฉันยิ้ม “ขอบคุณนะ”ตัวเลขการนับ

  • สวมบทรักหกปี ทั้งที่ค่าความชอบเป็นศูนย์   บทที่ 12

    จากนั้นก็ค่อยๆลดมือลงแสงไฟค่อยๆหรี่ลงเสียงดนตรีหยุดลงม่านเวทีปิดลงทุกอย่างตกอยู่ในความเงียบงันจากนั้น เสียงปรบมือก็ดังกึกก้องไปทั่วฉันนอนอยู่บนเวที หอบหายใจอย่างหนักหัวใจเต้นแรงราวกับกำลังจะทะลุออกมาจากอกตัวเลขนับถอยหลังในหัวกระพริบอย่างบ้าคลั่ง2 วัน 00 ชั่วโมง 00 นาทีเหลือเวลาอีกแค่สองวันสุดท้ายศาสตราจารย์เฉินรีบวิ่งขึ้นมาบนเวที พยุงฉันขึ้นพร้อมกับน้ำตาที่ไหลออกมา“จือหาน เธอแสดงได้ดีมาก…ดีมากจริงๆ…”ฉันกอดเธอไว้ แล้วพูดเบาๆว่า “อาจารย์คะ ขอบคุณนะคะ”“นี่คือ…การแสดงครั้งสุดท้ายของหนูค่ะ”ตอนออกจากโรงละคร ฟ้าก็มืดแล้วเสิ่นซวี่ไป๋ยืนรอฉันอยู่ที่หน้าประตูเขาถอดหน้ากากอนามัยออก บนใบหน้ามีคราบน้ำตาเปรอะเปื้อน “หานหาน” เสียงของเขาแหบพร่า “การแสดงครั้งนั้น…”“ฉันแสดงให้คุณดู” ฉันตอบอย่างสงบนิ่ง “และแสดงให้ตัวเองดูด้วย”“ตอนนี้ พวกเราก็ควรลงจากเวทีได้แล้ว”เขาก้าวเข้ามาหนึ่งก้าว อยากคว้ามือฉันไว้ แต่กลับชะงักค้างอยู่กลางอากาศ“ถ้าหาก…ถ้าผมเข้าใจเร็วกว่านี้…”“ไม่มีคำว่าถ้าหากหรอก เสิ่นซวี่ไป๋” ฉันพูดขัดขึ้น “ชีวิตไม่ใช่ละครเวที ไม่มีการซ้อมล่วงหน้าและไม่มี

  • สวมบทรักหกปี ทั้งที่ค่าความชอบเป็นศูนย์   บทที่ 11

    เขาหันหน้ามามองฉัน“หานหาน คำพูดประโยคนั้นเป็นความจริง”“อย่างน้อยในวินาทีที่ผมพูดออกไป มันก็เป็นความจริง”ฉันมองดวงตาแดงก่ำของเขา แล้วจู่ๆก็รู้สึกว่ามันช่างน่าขัน“เสิ่นซวี่ไป๋ คุณรู้ไหมว่าการรักใครสักคนควรทำอย่างไร?”เขาไม่ตอบ“การรักใครสักคนคือการหวังให้เธอเป็นอิสระ มองดูเธอโบยบินไปได้สูงขึ้น ต่อให้วันหนึ่งเธอไม่รักคุณแล้ว คุณก็ยังเคารพการตัดสินใจของเธอ”“ไม่ใช่จับเธอขังไว้ในกรง ตัดปีกของเธอทิ้งแล้วพูดว่า ‘เห็นไหม นอกจากผมแล้ว ก็ไม่มีใครต้องการคุณหรอก’”“นั่นไม่ใช่ความรัก”“แต่มันคือความต้องการครอบครอง”“และคุณก็ไม่เคยรักฉันเลย”“คุณแค่ต้องการใครสักคนมาพิสูจน์ว่าตัวเองเป็นคนที่มีคนรัก และเป็นคนที่คนอื่นขาดไม่ได้”“คนคนนั้นอาจเป็นฉัน เป็นหลินชิงหว่าน หรือใครก็ตามที่ยอมร่วมแสดงละครไปกับคุณ”ใบหน้าของเสิ่นซวี่ไป๋ค่อยๆซีดขาวลงทีละน้อยเขาอ้าปากเหมือนอยากโต้แย้ง แต่กลับหาคำพูดไม่เจอเพราะสิ่งที่ฉันพูดล้วนเป็นความจริงข้อความลอยผ่านไป【เธอมองเขาออกหมดแล้ว】【สิ่งที่เสิ่นซวี่ไป๋รักมาตลอดไม่ใช่ตัวบุคคล แต่เป็นความรู้สึกที่ว่าตัวเองเป็นคนที่คนอื่นต้องการ】【เพราะอย่างนี้เขาถ

  • สวมบทรักหกปี ทั้งที่ค่าความชอบเป็นศูนย์   บทที่ 10

    “สิ่งที่ฉันเสียใจที่สุด ไม่ใช่การรักคุณ ไม่ใช่การทิ้งอาชีพของตัวเองและไม่ใช่การเชื่อคำโกหกของคุณ”“สิ่งที่ฉันเสียใจที่สุดคือ วันแรกที่รู้ความจริง ฉันน่าจะตบหน้าตัวเองสักฉาด แล้วหันหลังเดินจากไปโดยไม่เหลียวกลับมาอีก”ฉันเลิกผ้าห่ม ลุกจากเตียงแล้วเดินไปที่หน้าต่าง“คุณไปเถอะ”“ห้าวันต่อจากนี้ ฉันไม่อยากเห็นหน้าคุณ”“อีกห้าวันข้างหน้า ถ้าฉันยังมีชีวิตอยู่”ฉันหันกลับไปมองเขาแล้วยิ้มเล็กน้อย“เจอกันที่ศาล”“ข้อหาทำร้ายร่างกายโดยเจตนา น่าจะติดคุกได้หลายปีอยู่ใช่ไหม?”ใบหน้าของเสิ่นซวี่ไป๋ซีดเผือดลงอย่างสิ้นเชิงเขาเซถอยหลังไปหนึ่งก้าว ต้องยกมือพยุงกำแพงไว้ถึงจะยืนได้มั่นคง“หานหาน...” เขาเรียกชื่อฉันด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ “เราต้องมาถึงจุดนี้กันจริงๆ เหรอ?”“คุณต่างหากที่เป็นคนทำให้ทุกอย่างมาถึงจุดนี้” ฉันพูด “ตั้งแต่วินาทีที่คุณเอามีดจ่อข้อมือฉัน เราก็ไม่มีทางกลับไปเป็นเหมือนเดิมได้อีกแล้ว”เขาหลับตาลง สูดหายใจเข้าลึกๆเมื่อเขาลืมตาขึ้นอีกครั้ง ก็มีบางอย่างในแววตาแตกสลายลง“ได้” เขาพูด “ผมไปก็ได้”“แต่ผมจะไม่ยอมแพ้เรื่องของเรา”“ผมจะใช้เวลาที่เหลือทั้งชีวิตชดเชยให้คุณ”ฉันห

  • สวมบทรักหกปี ทั้งที่ค่าความชอบเป็นศูนย์   บทที่ 9

    วันนี้ฉันเปิดไลฟ์สดเพื่อเล่าเรื่องราวเรื่องหนึ่งค่ะข้อความลอยเลื่อนผ่านอย่างรวดเร็ว มีทั้งคนเห็นใจ คนตั้งคำถาม และคนที่เข้ามาดูเรื่องสนุกฉันหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วเปิดรูปภาพรูปหนึ่งในรูปคือฉันเมื่อหกปีก่อน กำลังยืนอยู่บนเวทีการแสดงของคณะภาพยนตร์ สวมชุดแสดง ดวงตาเปล่งประกาย“นี่คือรูปถ่ายของฉันในวันเรียนจบมหาวิทยาลัยค่ะ วันนั้นฉันรับบทเป็นผู้หญิงที่ถูกกักขังและในตอนท้ายเธอจุดไฟเผาทุกสิ่งทุกอย่างจนมอดไหม้" “อาจารย์บอกว่าฉันมีพรสวรรค์ มีโปรดิวเซอร์อยากเซ็นสัญญากับฉันด้วยค่ะ”“แต่ฉันกลับยอมทิ้งโอกาสนั้นไป”ฉันเลื่อนไปเปิดรูปอีกใบเป็นรูปในวันที่เสิ่นซวี่ไป๋ขอฉันแต่งงาน ฉันพยักหน้าทั้งน้ำตา ส่วนเขาก็สวมแหวนให้ฉัน“เพราะคนที่ฉันรักบอกว่า เขาจะเลี้ยงดูฉันไปตลอดชีวิต”“เขาบอกว่าวงการบันเทิงวุ่นวายเกินไป ไม่เหมาะกับฉัน”“เขาบอกว่าแค่มีเขาก็พอแล้ว”น้ำเสียงของฉันสงบนิ่ง ไม่มีแม้แต่เสียงสะอื้นแต่กลับทรงพลังยิ่งกว่าการร้องไห้“ฉันเชื่อเขา”“ตลอดหกปีที่ผ่านมา ฉันปฏิเสธงานทุกอย่าง ตัดขาดการติดต่อกับเพื่อนทุกคน ใช้ชีวิตอยู่ในบ้านกระจกที่เขาสร้างขึ้นเพื่อฉัน”“จนกระทั่งสิบวันก่อน ตอน

  • สวมบทรักหกปี ทั้งที่ค่าความชอบเป็นศูนย์   บทที่ 8

    หลินชิงหว่านพุ่งเข้ามา ใบหน้าซีดขาว ดวงตาแดงก่ำเธอไม่แม้แต่จะมองฉันด้วยซ้ำ แต่รีบโผเข้าไปซบอกเสิ่นซวี่ไป๋ทันที“ซวี่ไป๋! ในที่สุดฉันก็หาคุณเจอแล้ว! พยาบาลบอกว่าคุณอยู่ที่นี่...”เธอเงยหน้าขึ้น น้ำตาไหลลงมาได้อย่างพอเหมาะพอดี“คุณมาเยี่ยมคุณเหยียนเหรอคะ? ขอโทษนะคะ เป็นความผิดของฉันเอง... ถ้าฉันไม่ถูกลักพาตัว คุณก็คงไม่เข้าใจเธอผิดแบบนี้...”เธอหันมาทางฉันแล้วก้มศีรษะขอโทษอย่างสุดซึ้ง“คุณเหยียนคะ ขอโทษจริงๆ! ฉันไม่รู้เลยว่าซวี่ไป๋จะทำกับคุณแบบนั้น... ถ้าฉันรู้ ฉันจะไม่มีทาง...”“จะไม่มีทางอะไร?” ฉันพูดขัดขึ้น “จะไม่มีวันทำให้ตัวเองเข้าไปอยู่ในโรงงานร้าง? จะไม่มีวันร้องไห้เสียงน่าสงสารขนาดนั้นในโทรศัพท์? หรือจะไม่มีวันจูบเขาทันทีที่ได้รับการช่วยเหลือ?”หลินชิงหว่านชะงักค้างเสิ่นซวี่ไป๋ขมวดคิ้วเช่นกัน “หานหาน ชิงหว่านเป็นผู้เสียหายนะ คุณพูดแบบนี้ได้ยังไง...”“ผู้เสียหายงั้นเหรอ?” ฉันหัวเราะออกมา “เสิ่นซวี่ไป๋ คุณตรวจสอบคนพวกนั้นแล้วหรือยัง? ก่อนหน้านี้พวกเขาทำอะไรกัน? ทำไมถึงต้องลักพาตัวหลินชิงหว่าน? เรียกค่าไถ่ไปเท่าไหร่? แล้วสลิปโอนเงินล่ะ?”“ผม...” เสิ่นซวี่ไป๋นิ่งอึ้งไป

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status