ทวงแค้น - 12

แต่บัดนี้ คนตรงหน้าคือฟ่างเซียนเซียนผู้นั้นแน่นอน เหตุใดสายตานางกลับเปลี่ยนไปราวคนละคน ไร้ความขลาด มีแต่แววตาเรียบนิ่งเหมือนซ่อนบางสิ่งบางอย่างเอาไว้ มองแล้วทำให้เขารู้สึกอยากค้นหาสิ่งที่นางผู้นี้ซ่อนไว้ในนั้นจนมิอาจละสายตาจากนางได้

ไป๋เจิ้นหยางสังเกตเห็นสหายเอาแต่มองแม่นางฟ่างนานสองนานเลยส่งเสียงเรียกสติ

"มีใครอยากรู้หรือไม่ว่าในกล่องไม้นั้นมีสิ่งใดอยู่"

ไป๋เจิ้นหยางหนุ่มเจ้าสำราญช่างยุรีบพูดเรียกพรรคพวก

อี้เฟยเพิ่งรู้ตัวว่าจ้องสตรีตรงหน้านานเกินไปจึงเอ่ยถาม

"ข้าเปิดได้?"

"ของสิ่งนี้เป็นของท่านแล้ว เชิญเพคะ"

กล่าวจบย่อตัวเล็กน้อยเพื่อลากลับมานั่งที่เดิม

อี้เฟยค่อย ๆ เลื่อนกล่องไม้นั้นออกข้า ๆ เพื่อดูว่าปีนี้เป็นถุงหอมลายอันใดอีก ทว่าสิ่งที่เห็นทำให้เขาตกใจระคนแปลกใจเล็กน้อยที่ปีนี้ของขวัญเขาแปลกเกินคาดเดากว่าทุกปีมาก

"จดหมายสารภาพความในใจหรือไร เหตุใดศิษย์น้องข้าถึงได้ดูตะลึงขนาดนั้น"

สิ่งที่เจิ้นหยางเย้าแหย่สหายสนิทเรียกความฮือฮาของคนในงานเป็นอย่างมาก รวมถึงแม่ทัพใหญ่ฟ่างที่มองหน้าบุตรสาวคล้ายไม่เชื่อว่านางจะทำเช่นนั้นจริง

"เจ้าก็พูดเรื่อยเปื่อย จี้หยกนี้สวยงามยิ่งนัก"

สิ่งที่อี้เฟยเฉลยทำเอาอาถังตกใจ เหตุใดของในกล่องนั้นถึงกลายเป็นจี้หยกได้ หากแต่คนที่ตกใจมิใช่มีแค่อาถังคนเดียว อี้เฟยที่เห็นอักษรสลักอยู่บนจี้นั้นคำว่า 阴谋 หยินเม่า[1] ตกใจยิ่งกว่าผู้ใด หากแต่เขาไม่สามารถพูดหรือซักถามเกี่ยวกับคำนี้ออกมาตอนนี้ได้เพราะเกรงจะทำให้ทั้งค่ายแตกตื่น

"หม่อมฉันดีใจที่พระองค์ชอบเพคะ"

อี้เฟยจ้องสตรีตรงหน้าราวกับอยากมองให้ทะลุถึงความคิดนาง หรือว่าการฟื้นขึ้นมาอีกครั้งของฟ่างเซียนเซียนนางนี้จะทำให้นิสัยใจคอเปลี่ยนไปงั้นหรือ

เคยเห็นในตำรานิทานว่าไว้ ผู้ที่ฟื้นจากความตายมาได้ หากไม่วิกลจริตทางสมองก็กลายเป็นเยี่ยงศพเดินได้ แล้วฟ่างเซียนเซียนผู้นี้จะเปลี่ยนไปอย่างที่นิทานเขาเล่ามาหรือไม่

"ข้าจะเก็บมันติดตัวไว้เป็นอย่างดี"

"ขอบพระทัยองค์ชายที่ให้เกียรติเพคะ"

หลังงานเลี้ยงเลิกเขาคงต้องหาเวลาแอบนัดพบนางเพื่อถามไถ่เกี่ยวกับจี้หยกนี้เสียแล้ว

วันต่อมา...

กระโจมสี่เสาขนาดพอจุคนได้สามสี่คนถูกตั้งไว้เกือบติดชายป่า เป็นจุดชมวิวที่สวยที่สุดของเขตค่ายทหารแห่งนี้ เพราะเดินไปไม่กี่สิบก้าวก็เป็นแม่น้ำสายหนึ่งที่ไม่ใหญ่มาก น้ำไม่เชี่ยวแต่ก็ลึกเกินจะเดินข้ามด้วยเท้าเปล่า

มองเลยไปไกลจะเป็นทุ่งหญ้าเรียบเตียนมองเห็นเชิงเขาได้ชัดถนัดตา เสียงนกนานาชนิดต่างร้องขับขานให้คนมานั่งพักเคลิ้มหลับได้เป็นอย่างดี

"อาถังข้าอยากได้สุรารสเลิศสักไห"

"คุณหนูจะเอามาทำอะไรเจ้าคะ"

"อีกประเดี๋ยวจะมีแขกมาเยือน เจ้าไปเตรียมมาไว้ให้ข้าเถิด"

อาถังอยากเอ่ยถามต่อทว่าเฟิงซูเหยากลับมัวแต่สนใจงานไม้แกะสลักตรงหน้าทำเอาสาวรับใช้ไม่กล้ากวนใจ

"เจ้าค่ะ อาถังจะรีบไปรีบกลับ"

"เอากับแกล้มติดมาด้วยสักสองสามอย่างละ"

อาถังคิ้วขมวดอีกครั้งแต่ก็น้อมรับคำสั่ง เดินออกมาจากกระโจมตรงนั้นทันที

"คุณหนูฟื้นมาครั้งนี้แปลกพิกล แกะสลักไม้ได้ด้วย"

"เจ้าพึมพำอันใดสาวน้อย"

"คุณชายไป๋"

อาถังตกใจแทบหัวใจไปอยู่ตาตุ่มเมื่อจู่ ๆ ไป๋เจิ้นหยางก็ใช้วิชาตัวเบากระโดดลงมาจากต้นไม้ที่นางกำลังเดินผ่าน

"ข้าทำเจ้าตกใจรึ"

"เปล่าเจ้าค่ะ"

"เมื่อกี้เจ้าบอกว่าใครแปลกไปนะ"

นอกจากจะชอบใส่ใจรอบข้างแล้ว ไป๋เจิ้นหยางผู้นี้ยังหูดียิ่งกว่าผู้ใด อาถังบ่นกับตัวเองแต่เขาที่อยู่สูงกว่ากลับได้ยินชัดทุกคำ

"อาถังไม่ได้นินทาคุณหนูนะเจ้าคะ"

"ใจเย็น ๆ ข้าไม่จับเจ้าให้แม่ทัพใหญ่หรอก แต่ถ้ามีอะไรเด็ด ๆ มาเล่าให้ข้าฟังได้นะ ข้าเก็บความลับเก่ง"

อาถังอ้ำ ๆ อึ้ง ๆ นางไม่กล้าเอ่ยปากออกไปว่าการกลับมาครั้งนี้ของคุณหนูแปลกไปราวคนละคน ทั้งขี่ม้าเป็น กล้าตีฝีปากกับฮูหยินรอง แถมยังพูดจาฉะฉาน เล่นมีด แกะสลักไม้ ทุกอย่างที่ฟ่างเซียนเซียนก่อนตายแล้วฟื้นไม่เคยทำ บัดนี้กลับทำได้หมดชนิดที่เรียกว่าชำนาญเลยด้วยซ้ำ

"เจ้าขู่เข็ญอะไรสาวใช้จวนฟ่างอีกล่ะ"

"องค์ชายสาม"

"ตามสบาย"

อี้เฟยเดินมาเจอสองคนนี้กำลังพูดคุยกันพอดี เห็นสีหน้าอาถังกลืนไม่เข้าคายไม่ออกจึงช่วยให้สถานการณ์เบาลง

"เจ้านี่นะชอบมาตอนที่ข้ากำลังเกี้ยวสตรีทุกที"

"แต่ที่ข้าเห็นเจ้ากำลังข่มขู่นางหลอกถามความลับมากกว่า"

ไป๋เจิ้นหยางจิ๊ปากเมื่อถูกจับได้

"เจ้าอยู่นี่ แล้วคุณหนูเจ้าล่ะ"

"แย่แล้ว หม่อมฉันลืมไปเลยว่าคุณหนูสั่งให้เตรียมสุรากับอาหารไว้ บอกเดี๋ยวจะมีแขกมาเยือนเพคะ"

"แขกมาเยือน? วันนี้มีใครจะเดินทางมาที่ค่ายทหารนี้หรือ"

ไป๋เจิ้นหยางหันมองหน้าอี้เฟย

"ข้าไม่รู้"

"ถ้าขนาดองค์ชายอี้เฟยไม่ทรงทราบ เกรงว่าทั้งค่ายคงไม่มีผู้ใดรู้แล้ว"

ไป๋เจิ้นหยางประชดสหายสนิท

"ข้าควรเป็นคนพูดประโยคนั้นแก่เจ้า"

เจิ้นหยางถึงกับเถียงต่อไม่ออก

"หูตาสับปะรดมากด้วยเล่ห์เช่นเจ้าไม่รู้ ผู้ใดจะรู้อีก"

"ขอบคุณศิษย์น้องที่ชม"

อี้เฟยถึงกับส่ายหน้าให้กับคนหน้าหนาอย่างเจิ้นหยางที่มิรู้ร้อนรู้หนาวแม้จะเหน็บแหนมต่อหน้าต่อหน้าก็ไม่สะเทือน

"คุณหนูเจ้าอยู่ที่ใด"

อี้เฟยเลิกสนใจเพื่อนจอมกะล่อน หันมาถามอาถังถึงเฟิงซูเหยา

"คุณหนูตั้งกะโจมอยู่ด้านนั้นเจ้าค่ะ"

"อืม"

อี้เฟยเตรียมเดินไปยังทิศทางที่อาถังบอก ทว่าเห็นทางหางตาว่ามีอีกคนจะตามมา

"สุราที่นี่มีแต่ไหใหญ่เกรงว่าเจ้าคงยกมาลำบาก ถ้าเช่นนั้นให้องค์ชายไป๋ไปช่วยเจ้าอีกแรงดีกว่า"

"หม่อมฉันมิกล้าใช้แรงงานคุณชายไป๋เพคะ"

"ใช้แรงงานที่ใดกัน ศิษย์พี่ข้าน้ำใจงาม งานแค่นี้ไม่เหนือบ่ากว่าแรงสักนิด จริงหรือไม่ศิษย์พี่"

พูดขนาดนี้ใครจะปฏิเสธได้

อี้เฟยนะอี้เฟย ฉลาดแสนรู้เกินไปแล้ว คงเห็นว่าเมื่อสักครู่เจิ้นหยางจะตามไปด้วยจึงได้หาเรื่องกีดกันเขาออกห่าง

แต่ก็ช่างเถอะ ปล่อยให้ทั้งสองอยู่ด้วยกันลำพังดีแล้วเผื่อต้นรักในใจของศิษย์น้องผู้นี้จะตื่นขึ้นมาบ้าง

[1] หยินเหม่า = แผนร้าย