LOGINซวี่หยางตวัดสายตามองก้อนเงินเหล่านั้นด้วยความเย็นชา “ข้ามิจำเป็นต้องให้สุนัขรับใช้ราชสำนักม
ซวี่หยางรับยาเม็ดนั้นมาโยนเข้าปาก เคี้ยวกลืนอย่างไม่ลังเลแม้แต่น้อย ก่อนจะแสร้งทำตาโตแล้วอุ้มร่างเล็กของบุตรีขึ้นมาหมุนกลางอากาศ“โอ้โห! ยาของลูกพ่อช่างวิเศษนัก พ่อรู้สึกเหมือนมีพละกำลังเหาะเหินเดินอากาศได้เลยทีเดียว!”ครอบครัวใหญ่หัวเราะประสานเสียงกันอย่างเบิกบาน ภาพความอบอุ่นนี้คือผลลัพธ์ของการเสียสละและฟันฝ่าอุปสรรคนานัปการยามโหย่ว ตะวันรอนทอแสงสีชาดสาดส่องผืนน้ำทะเลตงไห่ให้แปรเปลี่ยนเป็นสีทองอำพันระยิบระยับงานเลี้ยงเล็ก ๆ ภายในครอบครัวจบลงด้วยความอิ่มหนำ ซวี่หยางและซีซิงปลีกตัวจากความวุ่นวาย ปล่อยให้ปู่ย่าตายายและท่านลุงรับหน้าที่เล่านิทานกล่อมก้อนแป้งทั้งสองเข้านอน สองสามีภรรยาจับจูงมือกันก้าวเดินลัดเลาะไปตามเส้นทางหินหยก มุ่งหน้าสู่ผาวั้งไห่ สถานที่ซึ่งอดีตเคยเป็นลานประลองความเป็นความตาย ทว่ายามนี้กลายเป็นพยานรักอันเป็นนิรันดร์สายลมเย็นเยือกจากมหาสมุทรพัดมากระทบกาย ทว่ากลับไม่อาจแทรกซึมผ่านไออุ่นจากฝ่ามือหนาที่กอบกุมมือเล็กไว้แน่น ซวี่หยางถอดเสื้อคลุมกันลมตัวนอกของตนออกคลุมทับลาดไหล่บอบบางของฮูหยินอย่างระแวดระวัง“หนาวหรือไม่อาซิง?” เขากระซิบถาม สอดวงแขนโอบรัดเอวคอดบาง ดึงร่า
กาลเวลาเปรียบดั่งสายวารีแห่งแม่น้ำแยงซีที่รินไหลมิเคยหวนกลับ เจ็ดวสันตฤดูผันผ่านไปอย่างเงียบเชียบและงดงามเหนือเกาะเซียนเผิงไหล รอยแผลเป็นจากไฟสงครามและกลิ่นคาวโลหิตแห่งการแย่งชิงบัลลังก์ถูกชะล้างด้วยเกลียวคลื่นและสายลมบูรพาจนมลายสิ้น เหลือทิ้งไว้เพียงตำนานที่เล่าขานกันในหมู่ชนราษฎร์ม่านหมอกยามเช้าสีมุกอ้อยอิ่งอยู่เหนือยอดเขาหลิงซาน แสงอรุณรุ่งสีทองอำพันสาดลอดผ่านบานหน้าต่างไม้หอมหวงฮวาหลีที่ฉลุลายเมฆามงคล ภายในห้องนอนอันแสนวิจิตรทว่าเรียบง่าย ซวี่หยางสวมเพียงชุดลำลองเนื้อผ้าฝ้ายสีขาวสะอาดนั่งซ้อนอยู่เบื้องหลังฮูหยินรักบนตั่งไม้ ฝ่ามือหยาบกร้านที่เคยกรำศึกถือหวีไม้สลักสางเรือนผมสีหมึกที่ยาวสยายของซีซิงอย่างเชื่องช้าและทะนุถนอม“สามี ท่านสางผมให้ข้าเช่นนี้มาเจ็ดปีเต็ม ไม่รู้สึกเบื่อหน่ายบ้างหรือเพคะ?”น้ำเสียงกังวานใสเอื้อนเอ่ย ซีซิงในวัยที่งดงามสะพรั่งเอี้ยวใบหน้ากลับมาสบตากับบุรุษ นัยน์ตาทอประกายหยอกเย้า ทว่ากลับเปี่ยมล้นไปด้วยความรักที่ลึกล้ำสุดหยั่งซวี่หยางคลี่ยิ้มบางเบา รอยยิ้มที่มอบให้สตรีผู้นี้เพียงผู้เดียว รอยหยักลึกรอบดวงตาตามกาลเวลาหาได้ลดทอนความหล่อเหลาคมคายของมังกรหนุ่มลงไ
มารดาของซีซิงในชุดลำลองสีอ่อนกำลังนั่งดวลหมากล้อมอยู่กับอดีตไท่ซ่างหวงท่ามกลางร่มเงาของต้นเถาฮวาที่กำลังผลัดดอก รอยยิ้มของอดีตประมุขหอซิงหลัวและอดีตจักรพรรดิช่างเบิกบานและผ่อนคลาย ปราศจากความกังวลใดในบั้นปลายชีวิต“ท่านแพ้ข้าอีกแล้วนะ ตาเฒ่าซวี่!” เสิ่นอวี้หรงวางหมากสีดำลงบนกระดาน หัวเราะชอบใจเมื่อเห็นบิดาสามีของบุตรสาวทำหน้ามุ่ย“ใครว่าข้าแพ้ ข้าเพียงออมมือให้สตรีต่างหากเล่า!” ซวี่เทียนเถียงข้าง ๆ คู ๆ ก่อนจะหันไปทางลานหญ้ากว้าง “พวกเจ้าดูหลานข้าสิ เติบโตขึ้นทุกวัน ช่างน่าภาคภูมิใจนัก!”ณ ลานหญ้าสีเขียวขจีอวิ๋นเช่อในวัยสี่ขวบสวมชุดหม่ากว้าสีน้ำเงินเข้มกำลังร่ายรำเพลงกระบี่ไม้ไผ่คู่กับซวี่หมิง ผู้เป็นอา ท่วงท่าของเด็กชายแฝงไปด้วยความแข็งแกร่งของปราณมังกรม่วง ทว่ากลับพลิ้วไหวส่วนซินเยวี่ย ดรุณีน้อยผู้งดงามสวมชุดสีชมพูอ่อนกำลังนั่งอยู่กลางดงดอกไม้กับเหยาหลิง มือเล็กจิ๋วบรรจงเด็ดกลีบไป๋หลานคัดแยกสมุนไพรอย่างคล่องแคล่ว สัญลักษณ์กู่ทองคำบนหน้าผากเปล่งประกายจาง ๆ ดึงดูดผีเสื้อนับร้อยให้มาบินวนรอบกาย“ซินเยวี่ย เจ้าแยกแยะหวงฉีกับกานเฉ่าได้แม่นยำยิ่งนัก”ซีซิงก้าวเดินเข้ามาหาบุตรี ย่อตัวลงล
ลมราตรีแห่งเมืองหลิงโจวพัดหอบเอาความเย็นเยือกจากร่างของราชครูแผ่ซ่านไปทั่วลานประลองกลางมหรสพ ไอเย็นเกาะกุมจนแผ่นกระดานไม้บนเวทีเริ่มปรากฏเกล็ดน้ำแข็งบางเบา ทว่าท่ามกลางความตระหนกของฝูงชน ซีซิงกลับนิ่งสงบ นัยน์ตาทอประกายเฉียบขาด มือเรียวบางดึงเข็มเงินออกจากสาบเสื้อ ปักสกัดจุดชีพจรของชายชราอย่างแม่นยำ“สามี อุ้มลูกถอยออกไปก่อนเพคะ พิษเย็นแทรกกระดูกชนิดนี้รุนแรงนัก หากสูดดมเข้าไปจะทำให้เส้นชีพจรเยือกแข็ง” ซีซิงหันไปสั่งการเสียงเด็ดขาดซวี่หยางมิได้อิดออด ชายหนุ่มกระเตงอวิ๋นเช่อและซินเยวี่ยก้าวถอยร่นไปยืนคุมเชิงอยู่เบื้องหลัง แผ่ลมปราณขั้วหยางออกเป็นเกราะคุ้มกันบาง ๆ ปกป้องครอบครัวและฝูงชนที่มุงดู นัยน์ตาสีรัตติกาลจดจ้องฮูหยินรักด้วยความเชื่อมั่นสุดหัวใจซีซิงแบมือออกรับบัวหิมะพันปีจากโฆษกประจำเวทีที่รีบนำมาประเคนให้ด้วยความหวาดกลัว นางใช้พละกำลังจากกู่ทองคำขยี้กลีบบัวหิมะจนแหลกละเอียดเป็นหยาดน้ำค้างสีมุก ก่อนจะกรอกลงสู่ริมฝีปากที่เขียวคล้ำของราชครูเฒ่า พริบตาเดียว ไอความร้อนบริสุทธิ์ก็แผ่ซ่านชะล้างความหนาวเหน็บจนหมดสิ้น ราชครูกระอักลิ่มเลือดสีดำออกมาอีกครา ก่อนที่ใบหน้าเหี่ยวย่นจะเริ่มมี
ซีซิงรับยาเม็ดนั้นมาดมดู ก่อนจะหลุดหัวเราะเสียงใส “นี่มันขนมพุทราปั้นผสมน้ำผึ้งชัด ๆ ท่านพ่อตา ท่านปล่อยให้ซวี่หมิงหลอกขายขนมเด็กเล่นให้ชาวบ้านว่าเป็นยาวิเศษงั้นหรือเพคะ?”ซวี่เทียนหัวเราะร่วน ลูบเคราสีดอกเลา“สนุกดีออกซิงเอ๋อร์ แผ่นดินไร้กบฏแล้ว ให้ตาแก่อย่างข้าได้มาหาความสำราญประสาชาวบ้านบ้างเถิด ว่าแต่พวกเจ้าลงมาถึงนี่แล้วก็อย่าเพิ่งรีบกลับขึ้นเขาเลย คืนนี้งานป่ายอวี้มีการประลองหมอเทวดาครั้งใหญ่ที่เวทีกลางด้วยนะ”ซวี่หยางถอนหายใจเฮือกใหญ่ ปล่อยมือจากใบหูของน้องชาย เปลี่ยนเป็นยกนิ้วขึ้นนวดขมับตนเองแทน อดีตแม่ทัพใหญ่ผู้สยบแคว้นทั้งสี่กลับต้องพ่ายแพ้ให้กับความวุ่นวายของครอบครัว“เช่นนั้นก็เก็บแผงลอยนี่เสีย ซวี่หมิง เจ้าเป็นคนหอบของทั้งหมด ส่วนท่านพ่อช่วยกรุณาเดินตามข้ามาเงียบ ๆ คืนนี้ข้าจะเป็นคนดูแลความปลอดภัยให้พวกท่านเอง”การเดินเที่ยวชมงานมหรสพเริ่มต้นขึ้นอย่างทุลักทุเล ซวี่หยางกลายเป็นบุรุษผู้แบกสัมภาระเต็มตัว มือซ้ายถือไม้ถังหูลู่สามไม้ มือขวาอุ้มอวิ๋นเช่อที่เอาแต่ชี้ชวนดูระบำสิงโต ส่วนซีซิงเดินเคียงข้างอย่างสง่างามคอยอุ้มซินเยวี่ยและพูดคุยกับพ่อค้าแม่ขายสมุนไพรอย่างออกรสออกชาติ
วิชาตัวเบาขั้นสุดยอดของอดีตเทพสงครามหาได้ถูกนำมาใช้เพื่อลอบสังหารข้าศึกในยามวิกาลไม่ ทว่ายามนี้ซวี่หยางกำลังทะยานร่างพุ่งทะลุม่านหมอกของยอดเขาเผิงไหลลงสู่เบื้องล่างด้วยความเร็วที่แม้แต่เงายังทอดตามไม่ทันแผ่นหลังกว้างแบกห่อสัมภาระใบย่อม มือหนาข้างหนึ่งโอบรัดเอวคอดบางของฮูหยินรักไว้แนบอก ใบหน้าคมคายหล่อเหลาถมึงทึง“ไอ้น้องเวรตะไล บังอาจนักนะ ลักพาตัวหลานหนีลงเขาไปเที่ยวงานมหรสพ หากอวิ๋นเช่อและซินเยวี่ยผมร่วงแม้แต่เส้นเดียว ข้าจะจับมันถลกหนังทำกลองศึก!”ซวี่หยางเข่นเขี้ยวเคี้ยวฟัน เสียงทุ้มดุดันก้องกังวานไปทั่วหุบเขา เส้นเลือดบริเวณขมับปูดโปน ชายหนุ่มสวมเพียงชุดเสื้อคลุมสีครามเข้มเรียบง่าย ทว่ารังสีอำมหิตที่แผ่กระจายออกมารอบกายกลับทำให้ฝูงวิหคบนคบไม้แตกรังบินหนีกันจ้าละหวั่นซีซิงที่ถูกโอบอุ้มอยู่ในอ้อมแขนแกร่งสวมชุดกระโปรงสีฟ้าเนื้อเบาสบาย นางยกพัดขึ้นบดบังริมฝีปากที่กำลังกลั้นหัวเราะจนไหล่สั่น“สามี ท่านก็ลดเพลิงโทสะลงเสียบ้างเถิดเพคะ ซวี่หมิงมิได้ไปลำพัง ยังมีท่านพ่อของท่านไปด้วยทั้งคน คงไม่ยอมให้หลานเป็นอันตรายหรอก”“มีท่านพ่อไปด้วยยิ่งน่าเป็นห่วง ตาเฒ่านั่นเคยตามใจพวกเขาจนเกือบเผาโ







