MasukShare
5.กำราบชายาจอมพยศ (1)
Terakhir Diperbarui:
2025-02-27 01:33:11ไม่คิดเลยว่าสวรรค์จะมีส่วนอาบน้ำเป็นบ่อที่มิดชิดประดับประดาสวยงามเช่นนี้
ซีหรูคิดในใจขณะที่เกาถิงเข้ามาพร้อมนางกำนัลที่มานำทางให้ไปยังพื้นที่อาบน้ำซึ่งเชื่อมต่อด้านหลังตำหนัก
“ข้านึกว่าชาวสวรรค์เช่นพวกเจ้า จะมีกายทิพย์หอมสะอาด ไม่จำเป็นต้องชำระล้างร่างกายเสียอีก”
นางกำนัลสองคนต่างยิ้มกับคำพูดของพระชายาก่อนหนึ่งในนั้นจะเอ่ย
“บ่อน้ำนี้เป็นน้ำแร่สวรรค์เพคะ แช่แล้วจะช่วยให้ผ่อนคลายแล้วก็สมานบาดแผลภายนอกกับรักษาอาการบาดเจ็บภายในได้ดีเพคะ”
“หมายความว่าก็ไม่ได้อาบน้ำกันทุกวัน”
“เพคะ แต่ไท่จื่อมักแช่น้ำแร่ทุกครั้งเมื่อกลับจากราชกิจเพคะ”
ซีหรูมองหน้าผู้ตอบนิ่งชั่วอึดใจก่อนจะยิ้มบาง
“พวกเจ้ารู้ลึกรู้จริงเช่นนี้ ข้าถามคนไม่ผิดจริงๆ”
นางกำลังคนที่บอกหน้าซีดแล้วรีบคุกเข่าลงพร้อมเพื่อนของนางเองก็เช่นกัน
“พระชายาโปรดอภัย ข้าน้อยเพียงต้องการให้พระชายาทราบถึงกิจวัตรของไท่จื่อเพคะ”
“ใช่เพคะ ทุกครั้งที่ไท่จื่อแช่น้ำแร่จะมีเพียงหวังหย่งกับจางหย่งปรนนิบัติเพคะ พวกเราเหล่านางกำนัลไม่ได้รับอนุญาตให้เข้าตำหนักหลี่คุณในเวลานี้เพคะ”
นางกำนัลอีกนางรีบช่วยสหายตน
ผู้เป็นพระชายาอดนึกแปลกใจกับคำบอกไม่ได้จึงถามต่อ
“แล้วเข้าได้เวลาไหน ไท่จื่อมีแค่ผู้ชายสองคนดูแลเช่นนั้นหรือ”
“ทำความสะอาดในเวลาไท่จื่อไม่อยู่”
นางกำนัลตอบเสียงเบา
เกาถิงที่ฟังเรื่องราวทั้งหมดแล้วก็หลุดถามขึ้น
“ไท่จื่อไม่มีสาวงามปรนนิบัติหรือ”
นางกำนัลสองคนต่างก็ใบหน้ามีสีระเรื่อหากก็สั่นหน้าเล็กน้อยก่อนจะก้มลงอย่างขัดเขิน
ซีหรูเองก็ยังไม่อยากเชื่อนัก แม้ยังไม่เคยสัมผัสกับความสัมพันธ์หนุ่มสาวด้วยตัวเอง แต่คิดว่าไท่จื่อสวรรค์หรือจะอยู่มาอย่างเดียวดายหลายแสนปี แม้ไม่มีชายาคู่กายก็น่าจะมีสตรีปรนนิบัติที่ถูกใจบ้าง
“จะเป็นไปได้อย่างไร พวกเจ้าแค่ต้องการให้ข้าสบายใจเท่านั้นกระมัง ไม่ต้องเกรงมากไป ข้าไม่ติดใจเรื่องนี้”
นางบอกอย่างไม่คิดมากนัก
“ข้าน้อยพูดจริงเพคะ”
“เอาเถิด ข้าอยากอาบน้ำเต็มทน อาถิง...”
ตัดบทแล้วก็เรียกคนของตนอย่างเคยชิน อาถิงรีบเข้ามาทำหน้าที่ของตน ขณะสองสาวนางกำนัลวางเครื่องหอมและผ้าจัดเตรียมปรนนิบัติพระชายา
“เจ้าทั้งสองไปเตรียมชุดใหม่กับอาหารให้ข้าได้เลย ในนี้แค่เกาถิงก็พอ”
ซีหรูไม่ชินกับการปรนนิบัติจากคนมากมาย สำหรับนางมีเพียงเกาถิงรับใช้ใกล้ชิดมาตั้งแต่อายุยังน้อย ส่วนสาวใช้คนอื่นก็ดูแลเรื่องทั่วไป
เมื่อนางกำนัลทั้งสองคนไปแล้วเกาถิงก็เอ่ยเสียงเบา
“หากไท่จื่อไม่มีหญิงใดจริง นับเรื่องว่าเป็นเรื่องดีต่อพระชายามากนะเพคะ”
“เจ้าพูดแบบนี้ข้ารู้สึกแปลกๆ”
ใบหน้างดงามงอเล็กน้อย ขณะก้าวลงไปยังบ่อน้ำ
“เดี๋ยวก็ชินเพคะ ว่าแต่เหตุใดตัวพระชายาถึงได้เต็มไปด้วยกลิ่นเหล้ากับ เอ่อ...”
“อาเจียนน่ะเหรอ คิก...”
เมื่อคนสนิทสีหน้ากระอักกระอ่วนซีหรูก็หัวเราะอย่างสนุกสนาน
“แค่ทำให้ไท่จื่อไม่กล้าเข้าใกล้น่ะ”
“โธ่...พระชายา สามีภรรยาเป็นเหมือนคนคนเดียวกัน ท่านทำเช่นนี้ในคืนอภิเษก ไท่จื่ออาจขัดเคืองใจได้นะเพคะ”
เกาถิงเตือนเพราะหวังดีกับนายตน
“จะอย่างไรไท่จื่อก็ยังเป็นคนอื่นสำหรับข้า”
ซีหรูยังไม่เชื่อคนสนิท และนางก็มีแผนต่อไปในใจแล้วด้วย
สามวันผ่านไปแล้ว ซีหรูมาอยู่ในตำหนักฟางหรูซึ่งติดกับตำหนักหลี่คุณของไท่จื่อ และก็ได้รับรู้ว่าไท่จื่อมีราชกิจไม่ได้กลับมายังตำหนักเลยนับจากวันแต่งงาน
‘ไท่จื่อมีราชกิจมากมาย ไม่ค่อยพักที่ตำหนักนานนักเพคะ’
หนึ่งในนางกำนัลบอกมาเช่นนั้น หากก็นับว่าน่าโล่งใจสำหรับซีหรู เพราะอยู่คนละตำหนักทั้งไท่จื่อยังมีงานล้นมือให้ต้องจัดการ ทว่านางกลับเริ่มเบื่อ เมื่อวันๆ ได้แต่นั่งๆ นอนๆ เดินไปมาในตำหนัก
“เจ้าว่าเราควรจะไปเดินท่องสวรรค์ดีหรือไม่อาถิง”
“จะดีหรือเพคะ ที่นี่ไม่เหมือนเผ่าปีศาจเรา ข้าไม่รู้กฎเกณฑ์สวรรค์เลย”
เกาถิงกังวลแทนนายตน
“คงไม่มีปัญหา ไท่จื่อบอกว่าอยากไปที่ใดก็บอกนางกำนัล หมายความว่าข้าย่อมเดินดูที่ต่างๆ ได้”
บอกแล้วก็ลุกขึ้นเดินนำไปก่อน เกาถิงจึงจำต้องเดินตาม
ซีหรูไม่รู้ว่าบนสวรรค์มีสิ่งใดบ้าง จึงให้นางกำนัลพาตนค่อยๆ เดินดูส่วนต่างๆ ใกล้วังไท่จื่อก่อน ยังไม่ต้องไปไกลมากนัก
“ตรงนั้นเหตุใดเงียบเหงานัก สวรรค์มีที่ที่ให้ความรู้สึกหดหู่เช่นนี้ด้วยหรือ”
สายตาคู่งามมองไปยังสถานที่หนึ่งติดท้ายวังไท่จื่อด้านหลังอุทยาน
“ตรงนั้นเป็นตำหนักปิดเพคะ ห้ามผู้ใดเข้าใกล้ ข้าน้อยเคยได้ยินมาว่าเป็นตำหนักชายาของไท่จื่อองค์ก่อนที่ทำผิดร้ายแรงต่อพระชายาเอกเพคะ”
“นางถูกสังหารหรือ”
ซีหรูพึมพำ รู้สึกขนลุกหากก็เศร้าใจระคนกัน สวรรค์ก็มีเรื่องไม่ดีเกิดขึ้นเช่นกันสินะ
“ข้าน้อยไม่ทราบได้เพคะ เป็นเรื่องที่ไม่ค่อยมีคนพูดนักเพคะ ทั้งเรื่องยังนานมากแล้ว ผู้คนในตำหนักของไท่จื่อจิ่นลี่กับไท่จื่อองค์ก่อนเป็นคนละส่วนกันเพคะ”
ซีหรูพยักหน้ารับรู้ นางเคยได้ยินมาว่าไท่จื่อองค์ก่อนถูกเฮยตงลอบโจมตีแล้วหายสาบสูญ นายไม่อยู่แล้วบ่าวก็คงถูกโยกย้ายสังกัด
มาคิดดูแล้วการใช้ชีวิตบนสวรรค์คงยุ่งยากไม่น้อย แม้เป็นพระชายาทำผิดโทษก็มหันต์ เมื่อนายหมดอำนาจบ่าวก็ได้รับผลกระทบไปด้วย จะว่าไปหากไท่จื่อไม่มีสตรีคนอื่นจริงก็เป็นผลดีกับตนเช่นที่เกาถิงบอก เพราะคงไม่มีผู้ใดคอยแก่งแย่งใส่ร้ายป้ายสีให้นางต้องเดือดร้อน
ได้แต่หวังว่าจะเป็นเช่นนี้ตลอดไป
“ไท่จื่อกลับมาแล้วเพคะ”
นางกำนัลรีบเข้ามารายงานในวันต่อมาด้วยสีหน้ายินดี ขณะที่ซีหรูนอนเอนหลังเล่นพร้อมเด็ดองุ่นกินด้วยความเบื่อหน่าย
“แล้วยังไง เขาก็อยู่ตำหนักเขา ข้าก็อยู่ตำหนักข้า”
ผู้เป็นพระชายาเอ่ยเสียงเอื่อยอย่างไม่ใส่ใจ นางกำนัลถึงกับงุนงง เกาถิงจึงขยับเข้ามาแตะขาเบาๆ
“พระชายา ไท่จื่อกลับมาจากราชกิจ ท่านควรดูแลปรนนิบัตินะเพคะ”
“ปรนนิบัติอะไร ข้าทำกับข้าว ทำขนมไม่เป็น หรือจะให้อาบน้ำให้เขา”
พูดไปแล้วก็ทำท่าขนลุกส่ายหน้า
“ไท่จื่อมีคนดูแลอยู่ไม่ใช่หรือ ปกติก็ไม่ให้นางกำนัลเข้าไปวุ่นวาย ข้าไปยุ่งเขาอาจไม่ชอบใจ”
“หากเป็นพระชายา ไท่จื่อย่อมพอใจเพคะ”
นางกำนัลรีบสนับสนุน
ซีหรูส่ายหน้าไม่เอาด้วย นางไม่ได้อยากปรนนิบัติเขา แล้วเกิดมาก็ไม่เคยต้องปรนนิบัติผู้ใด
เกาถิงกับนางกำนัลได้แต่แอบสบตากันอย่างไม่รู้จะทำอย่างไรดี
ทั้งที่คิดว่าตนจะอยู่ในตำหนักได้อย่างสบายไม่มีปัญหากลับต้องวิตกเมื่ออยู่ๆ นางกำนัลก็เข้ามาบอกว่าไท่จื่อจะมาร่วมมื้ออาหารที่ตำหนักของนาง
“เทพเซียนไม่ได้อิ่มทิพย์อยู่แล้วหรือ”
นางคิดว่าพวกเขาร่วมดื่มกินในวันแต่งงานของนางพอเป็นพิธีเพื่อร่วมฉลองงานมงคลเพียงเท่านั้น คงไม่กินอาหารจริงจังครบทุกมื้อ
ไม่นานเหล่านางกำนัลก็นำอาหารมาจัดวางเต็มโต๊ะ เกาถิงอยากให้นางเปลี่ยนเสื้อผ้าชุดใหม่ ทว่าซีหรูไม่เปลี่ยน ได้แต่เดินไปมาอย่างกระวนกระวายแล้วก็นึกถึงแผนการของตนคือจะทำให้ไท่จื่อไม่อยากเข้าใกล้ไปเรื่อยๆ ขึ้นมา
“เจ้ารีบเอาเหล้ามาให้ข้าโดยเร็ว”
=========
ครั้งนี้ซีหรูจะป่วนไท่จื่อสำเร็จไหมนะ? ^-^
เรื่องนี้ให้อารมณ์แตกต่างจาก ‘สวรรค์ไร้ใจ ข้าขอไร้วาสนา’ อยากให้ออกมาเป็นดราม่าหวานซึ้งอบอุ่นใจ รักหวานเคล้าน้ำตา ตอนนี้อาจจะยังเขียนไม่ได้เยอะ แต่จะพยายามอัปเรื่อยๆ นะคะ
Bab terbaru
สวรรค์เย็นชา ข้าคือชายาปีศาจ 30.เคียงข้างตราบนิรันดร์ (2)
ร่างอรชรเดินเข้ามายังส่วนอาบน้ำแล้วก็ต้องหยุดชะงัก เมื่อเห็นแผ่นหลังเปลือยอยู่ในน้ำ ใจกระตุกสั่นไหวจึงหันไปทางอื่น ทั้งยังลังเลไม่กล้าขยับเท้าต่อ“ซีซี”เสียงเข้มแม้จะทุ้มนุ่มหากก็ทำเอาคนได้ยินหน้าเจื่อน ไม่รู้จะทำอย่างไรแต่สุดท้ายก็ยอมเดินไปใกล้“ไท่จื่อให้หวังหย่งจางหย่งมาปรนนิบัติไม่ดีกว่าหรือเพคะ”ซีซวนถามเสียงเบาทั้งที่เข้ามาแล้ว เมื่อขึ้นมาอยู่บนสวรรค์ ไท่จื่อก็บอกว่านางต้องปรนนิบัติทั้งเวลาอาบน้ำและเปลี่ยนเสื้อผ้า แน่นอนว่านางลำบากใจด้วยความขัดเขินแม้จะแนบชิดร่างกายกันมาหลายครั้งหลายครา“ไม่ปรนนิบัติก็ได้”พร้อมกับพูดร่างสูงใหญ่ก็ลุกขึ้นทำเอาผู้ที่ยืนชิดริมสระสะดุ้ง ทว่ายังไม่ทันถอยก็ถูกฉุดให้หล่นเข้าไปอยู่อ้อมอกแกร่งด้วยมัดกล้ามกำยำน่าอิงแอบ“อุ๊ย ไท่จื่อ”“มาอาบด้วยกันดีกว่า”ไม่เพียงพูดมือหนายังเคลื่อนไหวทั่วตัวต้องการถอดชุดของนางไปด้วย“เอ่อ อาถิงรออยู่ข้างนอกเพคะ นางคงได้ยินเสียงเป็นแน่”ซีซวนอุบอิบบอกพลางส่ายหน้า รู้ว่าอาบด้วยกันของไท่จื่อมีความหมายมากกว่านั้นนางขอกับบิดาให้เกาถิงมาอยู่ด้วยตั้งแต่วันที่พบท่านหลังพิธีอภิเษก ซึ่งบิดาก็ไม่ได้ขัดแต่อย่างใด เพราะเกาถิงเองก็คง
สวรรค์เย็นชา ข้าคือชายาปีศาจ 30.เคียงข้างตราบนิรันดร์ (1)
เรือนร่างไร้อาภรณ์สองร่างกอดก่ายแนบชิด ก่อนจิ่นลี่จะยกร่างเล็กกว่าขึ้นมานั่งคร่อมตักตน ซีซวนดูลำบากใจหากเขาก็กอดเอวบางแล้วลูบไล้ฝ่ามือตนบนผิวนุ่มของร่างสาวจนไม่หลงเหลือสัดส่วนใดที่ไม่ได้แตะต้อง อกอวบสวยยิ่งเคล้นคลึงก็ยิ่งชวนให้อยากลงน้ำหนักมือมากขึ้น ทั้งยังน่าซุกซบกว่าอกหนาของเขาเสียอีก จิ่นลี่มั่นใจว่าตนสามารถนอนซุกอกอวบได้ทั้งคืนไม่เพียงแค่คิดเขาก้มลงดูดดื่มยอดทรวงสีหวานให้เต็มที่เท่าที่ต้องการ ใบหน้าคมคายฝังปรนเปรอสองปทุมกลมกลึงเนิ่นนาน หากมือก็ไม่ลืมปลุกปั่นกายสาวสุดบอบบาง ดอกไม้แสนพิสุทธิ์พร้อมพรักเพื่อเขาแล้ว หากจิ่นลี่ยังใจเย็นไม่รีบหักหาญ ซีซวนต้องการมากเท่าไรนางจะยิ่งรู้สึกดีเมื่อเป็นของกันและกันซีซวนรู้สึกเหมือนตนหอบจนเหนื่อยอ่อน มือเกาะบ่าหนาราวหาที่ยึดด้วยไม่กล้านั่งลงเต็มสะโพก แต่ก็ฝืนเกร็งไม่ได้นานเพราะร่างกายปวกเปียกไร้กระดูกจากการรุมเร้าฉกาจฉกรรจ์“ไท่จื่อ ได้โปรด”นางเอ่ยขึ้นโดยไม่รู้ตัวว่าร้องขอสิ่งใด รู้เพียงร่างกายตนต้องการบางอย่างและแล้วจิ่นลี่ก็พาร่างงามลงไปนอนระทดระทวยใต้ร่างตน มอบจูบอันร้อนแรงครู่หนึ่งพร้อมกับค่อยๆ หลอมรวมเป็นหนึ่งเดียว แม้อีกฝ่ายจะเริ่มดิ้
สวรรค์เย็นชา ข้าคือชายาปีศาจ 29.พระชายาจากเผ่าบุปผา (2)
“เจ้าทำเช่นนี้ข้าชักกลัวแล้วว่าเจ้าอยากกลับสวรรค์กับข้าหรือไม่ กลัวเจ้าจะอยากกลับเผ่าปีศาจมากกว่า”“ข้ากลัวว่าจะไม่ได้กอดท่านพ่ออีกแล้ว”เมื่อชายาตนทำเสียงงอแงนิดๆ ผู้เป็นไท่จื่อก็ใจอ่อน“เอาเถิด ข้าจะพาเจ้าไปเผ่าปีศาจในทุกครั้งที่เจ้าต้องการ อย่างน้อยก็...”เขาหยุดไปชั่วอึดใจก่อนจะบอกต่อ“เอาดอกไป่เหอไปให้เจ้าในทุกปี”หัวใจของซีซวนกระตุกวูบหนึ่งกับคำพูดนี้ ราวตอบรับความรู้สึกที่ไท่จื่อมีต่อซีหรู“ข้ายังอยากทำเหมือนเดิม ร่างของเจ้าอยู่ที่นั่น แม้แต่งกับเจ้าที่เป็นเซียนแล้ว ข้าก็ไม่อาจลืมเจ้าที่เป็นปีศาจครึ่งมนุษย์ได้”ซีซวนไม่ได้ขุ่นเคืองใจ นางรู้สึกดีใจด้วยซ้ำที่ไท่จื่อยังผูกพันกับตนในชาติก่อนอยู่ และยิ้มกว้างให้กับสวามีของตนด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความสุข“ข้าขอถามเจ้าปีศาจเรื่องนึงได้หรือไม่”ไท่จื่อมีโอกาสเอ่ยถึงสิ่งที่ตนสงสัย“ท่านรู้ว่าซีหรูมาเกิดใหม่ยังเผ่าบุปผา แล้วเหตุใดจึงไม่เคยบอกข้า”“ในตอนแรกข้าเพียงหวังจึงให้จางฉวนนำแหวนมาที่นี่ ไม่ได้มั่นใจแต่อย่างใด และเมื่อได้รู้ว่าในแหวนมังกรมีดวงจิตวิญญาณอยู่ อดีตเทพธิดาสามารถสร้างชีวิตใหม่ให้ซีหรูได้ ข้าก็ดีใจนัก ไม่ได้คิดว่านางจะเหม
สวรรค์เย็นชา ข้าคือชายาปีศาจ 29.พระชายาจากเผ่าบุปผา (1)
หลังไท่จื่อเอ่ยปากขอซีซวนแต่งงานแล้วแจ้งความนี้กับอดีตเทพธิดาบุปผาเพียงวันเดียว ขบวนสู่ขอจากสวรรค์กับของกำนัลก็มาถึงยังเผ่าบุปผา“ข้าให้หวังหย่งกับจางหย่งจัดเตรียมทุกอย่างไว้พร้อมสรรพแล้ว รอเพียงซีซวนตอบรับ”ไท่จื่อเอ่ยเมื่อหลิงเซียวมองของกำนัลมากมายที่นำเข้ามาในตำหนักด้วยความประหลาดใจ“ส่วนฤกษ์ยามนั้น พระมารดารอคำตอบจากเทพชะตา และพระบิดากับพระมารดายินดีให้จัดงานที่เผ่าบุปผา ทั้งสองพระองค์จะมารับชายาข้ากลับสวรรค์พร้อมกับข้า”จิ่นลี่ไม่ได้กลับสวรรค์ก็จริง ทว่าส่งสารขอราชโองการกับบิดาตนนับแต่บอกกับอดีตเทพธิดาไปว่าจะทำให้ถูกต้องทุกประการ บิดากับมารดาตนยินดีรับซีซวนเป็นสะใภ้สวรรค์โดยไม่ติดใจในข้อใด ด้วยสถานะของนางเป็นธิดาของอดีตเทพธิดาเซียนขั้นสูงสุดในเผ่าบุปผาซีซวนจะได้รับตำแหน่งพระชายาเอกไม่ต่างจากซีหรู“องค์จักรพรรดิกับฮองเฮาเมตตาซีซวนยิ่งนัก”หลิงเซียวทำได้เพียงตอบรับ รู้สึกใจหายไม่น้อยเมื่อบุตรสาวกำลังจะห่างไปจากอกตน นางไม่เคยคิดถึงเรื่องนี้มาก่อน“ซีซวนไม่เคยต้องอยู่ห่างจากข้า ได้แต่หวังว่าเมื่อไปอยู่สวรรค์ชั้นฟ้าไท่จื่อจะเอ็นดูนาง”“ท่านก็ทราบดีว่าข้ารักซีซีมากเพียงใด นางคือชายาเพ
สวรรค์เย็นชา ข้าคือชายาปีศาจ 28.สัมผัสแสนคิดถึง (2)
“เจ้าพร้อมปลอบข้าแล้วใช่หรือไม่”ไม่เพียงถามร่างกายเต็มไปด้วยมัดกล้ามยังบดเบียดให้รับรู้ได้ถึงความกร้าวร้อนที่น่าเกรงกราม ซีซวนหลบสายตาคม หน้าท้องร้อนวูบทว่าจิตใจกลับเฝ้ารอให้ไท่จื่อแตะต้อง คาดหวังพร้อมกับหัวใจที่เต้นแรงกระทบหน้าอกข้างซ้าย“ร่างกายที่ยังไม่หายดีของเจ้าอาจยังรับไม่ไหว ข้าจะเบามืออย่างที่สุด”ในชั่วอึดใจร่างของทั้งสองก็เปลือยเปล่าด้วยฝีมือจิ่นลี่ ร่างอรชรสั่นเบาๆ อยู่ตลอดเวลาทำให้เขาอยากปลอบ แม้ซีซวนจะจำเมื่อครั้งเป็นซีหรูได้แล้วแต่ความจริงข้อหนึ่งก็คือนางยังผุดผ่องด้วยวัยแรกแย้ม อย่างไรก็ไม่อาจรับเขาได้โดยง่าย ทั้งหัวใจที่บาดเจ็บหนักยังไม่แข็งแรงดีทำให้จิ่นลี่เลือกไม่เอาแต่ใจหลังจูบอย่างดูดดื่มแล้วร่างสูงใหญ่ก็เคลื่อนลงพร้อมนาบปากตนฝากรอยร้อนรุ่มผ่านลำคอ กลางอกอวบ ระเรื่อยลงมายังหน้าท้องแบนราบจูบเม้มผิวอ่อนบางทุกจุดที่ผ่านซีซวนขยับกายอย่างไม่เป็นสุข ทรวงอกสะท้อนสูงตามลมหายใจที่รุนแรงด้วยอารมณ์หวาม ไฟปรารถนาลุกพรึ่บในร่างจากที่ค่อยๆ ถูกจุดให้ระอุก่อนหน้านี้ ยิ่งมือหนาลูบไล้ต้นขากับสะโพกซีซวนก็ยิ่งร้อนรน ทั้งลมหายใจร้อนกับปากอุ่นจัดยังเลื่อนต่ำลงอีก บดจูบแผดเผาร่างสาวด
สวรรค์เย็นชา ข้าคือชายาปีศาจ 28.สัมผัสแสนคิดถึง (1)
“เจ้าทิ้งข้าไปนานนัก แต่ไม่ว่านานแค่ไหนข้าก็ไม่เคยลืมเจ้าไปจากใจ”ซีซวนร้องไห้หนักขึ้นจนตัวสั่นเทา นางเองไม่ได้รับรู้สิ่งใด มีความสุขกับชีวิตใหม่ของตน ทว่าผู้ที่อยู่กับการจากลาอันแสนเศร้านั้นต้องจมอยู่กับความทุกข์ทนนานนัก รู้ซึ้งถึงหัวอกไท่จื่อที่พยายามไขว่คว้าพระชายาที่สูญเสียไปกลับคืนมา หากเป็นนางเอง แม้มีเวลาอยู่ด้วยกันเพิ่มอีกเพียงวันเดียวนางก็จะทำทุกอย่างให้กลับไปอยู่เคียงข้างไท่จื่อเช่นเดิม ในเมื่อซีหรูจากมาโดยไร้คำร่ำลาจิ่นลี่จับมือบางสองข้างที่ประคองแก้มตนไปจูบด้วยความดีใจและแสนคิดถึง ก่อนจะเคลื่อนใบหน้าประชิด แตะปากได้รูปประทับจูบซับน้ำตาบนแก้มนวลให้ซีซวนหลับตาลงให้สัมผัสอ่อนโยนและอบอุ่นจากริมฝีปากไท่จื่อปลอบประโลม ก่อนจะรู้สึกได้ถึงแรงแนบชิดเหนือกลีบปากตน นางจึงขยับตอบรับจุมพิตด้วยความเต็มใจเมื่อหัวใจสองดวงที่ต่างผูกพันรักใคร่กลับมาใกล้ชิดความโหยหาจึงก่อเกิด จูบผะผ่าวแผ่วเบาจึงค่อยเพิ่มความดูดดื่มขึ้น ปลายลิ้นอุ่นรุกไล่ซีซวนก็ยินดีเปิดรับเกี่ยวกระหวัดลิ้นตนกับอีกฝ่ายตามสัญชาตญาณและความรู้สึกส่วนลึกในหัวใจ ใจดวงน้อยเต้นเร่า เนื้อตัวร้อนวูบวาบทว่าใจกลับต้องการแนบกายบดเบียด
Anda juga akan menyukai
ไข่มุกหมื่นปรารถนา
เพลงมีนา4.5K Dibacaเมื่อฉันติดอยู่ในเกมฮาเร็มที่ไม่ตรงปก
ฝากรักไว้ที่ปลายฟ้า1.0K Dibacaพี่สาวครับ ไหนบอกว่าจะรับผิดชอบไง
ฝากรักไว้ที่ปลายฟ้า1.3K Dibacaเกิดใหม่เป็นเมียยักษ์ในวรรณคดี
Madam Hangover3.5K Dibacaเดอะ เนฟีลิม The Nephilim
นักเขียนบ้านนา750 Dibacaย้อนเวลาไปเป็นหมอดู
จันทร์ส่องแสง722 Dibacaซวยแล้ว ฉันดันเผลอมีลูกกับตัวร้าย
ฝากรักไว้ที่ปลายฟ้า1.9K Dibacaพันธะสัญญาของผู้กลืนกิน
Abyssgloom943 Dibaca
