Flower of the Moon : บุปผาเคียงจันทร์

ในอดีตนานมาแล้วมีคนเคยเล่าว่าในโลกของเรามีประตูอยู่หนึ่งบานที่ถูกเก็บเป็นความลับ ประตูนั้นเป็นประตูที่เชื่อมโยงโลกอีกฝั่งที่เป็นคู่ตรงข้ามกับโลกของมนุษย์ ว่ากันว่าหลังบานประตูมีสิ่งลี้ลับมากมาย ทั้งเทพ มังกร ภูติ และปีศาจอาศัยอยู่ ซึ่งประตูนั้นเป็นประตูที่เหล่าปีศาจและเทพที่มีพลังมากเท่านั้นที่สามารถเปิดใช้เพื่อเดินทางเข้าออกระหว่างทั้งสองโลกได้ มนุษย์ธรรมดา หรือ อมนุษย์ที่ไม่ได้มีพลังมากมายถึงจะเคยพบเห็นประตูบานนั้นก็จะเห็นเป็นแค่ประตูสำหรับตกแต่งผนังธรรมดาที่ไม่สามารถเปิดออกได้ และที่สำคัญประตูบานนี้จะเคลื่อนย้ายไปที่ต่างๆตามกาลเวลาซึ่งไม่มีใครรู้ว่ามันจะวนกลับมาที่เดิมเมื่อไหร่ รู้ก็เพียงแค่ไม่ว่ายังไงประตูก็จะวนกลับมาในที่มันเคยอยู่มาแล้วราวกับว่ารอเวลาให้ผู้ที่เหมาะสมมาเปิดมันออก ลียง ประเทศฝรั่งเศส เวลา 7.30น.“ฮ้าววววว” เสียงคนตัวเล็กหาววอดๆ อยู่หน้ามหาลัยคาทอลิค ชื่อดังของเมืองในเขต Place Bellecour เพราะตื่นเต้นกับการที่จะได้เข้าเรียนมหาลัยที่ใฝ่ฝันถึงขนาดดรอปเรียนมาตั้งสองปีหลังจากที่เรียนจบมัธยมมาเพื่อให้ได้มาเรียนที่นี่โดยเฉพาะ เพราะว่าเป็นสถานที่ที่สำคัญที่ทำให้พ่อกับแ

และในระหว่างที่เธอคิดนั้นร่างสูงตรงหน้าก็ได้ตอบเธอว่า “จริงๆ มันก็คือมหาลัยเซนต์คาทอลิคเนี่ยแหละแต่มันเป็นชื่อที่มนุษย์เรียกกันน่ะ แต่สำหรับฝั่งนี้มันคือมหาลัยเซนต์เดม่อน ต้องขอบอกไว้ก่อนว่ามันก็ไม่ใช่ที่เดียวกันซะทีเดียวหรอกนะ เรียกว่าอยู่คนละฝั่งมากกว่า” เมื่อคนตัวเล็กได้ฟังก็เริ่มรู้สึกร้อนๆหนาวๆ กับสิ่งที่ได้ยิน และรู้สึกสับสนไปหมดกับคำว่าคนละฝั่ง ‘หมายถึงอะไร?ถ้าเซนต์คาทอลิคเป็นชื่อที่มนุษย์เรียก แล้วเซนต์เดม่อนล่ะอย่าบอกนะว่าเป็นชื่อที่...’ พลางกลืนน้ำลายอึกใหญ่ลงคอไปอย่างยากลำบาก “ใช่ เป็นอย่างที่เธอคิดนั่นแหละ โลกฝั่งนี้คือโลกคู่ขนานกันกับโลกมนุษย์ และเป็นที่อยู่ของปีศาจและสิ่งลี้ลับ แต่...” ออทัสพูดยังไม่ทันจบก็สังเกตได้ว่าคนตัวเล็กค่อยๆ เดินถอยหลังกลับไปตรงประตูที่พึ่งเปิดเข้ามาและพยายามเอื้อมมือไปเปิดประตูนั้นอีกครั้งนึง และเมื่อเธอเปิดออกไปก็พบว่าด้านนอกห้องดูเปลี่ยนไปจากเดิม ทางเดินที่เป็นแบบร่วมสมัยในตอนแรก กลับกลายเป็นโถงบันไดทอดยาว วนลงไปด้านล่าง เธอเบิกตากว้างขึ้นตกใจกับสิ่งที่เห็นตรงหน้าว่ามันเกิดขึ้นได้อย่างไร แล้วเธอควรจะทำอย่างไรต่อไปดี และพอคิดเท่าไหร่ก็ค

ก๊อก ก๊อก ออทัสเคาะประตูหน้าห้องพัก และบอกให้คนตัวเล็กยืนรออยู่เงียบๆข้างๆเขา จนซักพักก็มีคนเปิดประตูออกมา แอ๊ด~ ร่างที่ปรากฎออกมาหลังจากประตูบานนั้นทำเอาฟีโลน่าถึงกับอึ้ง เขามีผิวขาวซีด หน้าตาจัดได้ว่าหล่อราวเทพบุตร ผมสีเทาหม่นยาวระคอ ถูกเซตอย่างลวกๆ เหมือนคนพึ่งตื่นนอน ดวงตาสีเงินวาววับ แต่แฝงไปด้วยความเย็นชาและความดื้อรั้น คิ้วที่ดูขมวดเข้าหากันเล็กน้อยมองมายังออทัสก่อนที่จะเลื่อนสายตามาหยุดมองหน้าของคนตัวเล็กที่ยืนอยู่ข้างๆ ร่างเล็กที่เห็นว่าคนที่ออกมาเป็นผู้ชายแทนที่จะเป็นหญิงสาวเหมือนตนเองก็มุ่ยหน้าแสดงความไม่พอใจออกมาอย่างชัดเจน และหันไปสะกิดออทัสเพื่อเป็นการถามกลายๆ ว่าตกลงคือมันยังไงกันแน่ แต่ร่างสูงกับไม่สนใจเธอเลย มัวแต่ทำลอยหน้าลอยตาแสดงที่ท่าพอใจกริยาที่สาวน้อยแสดงออกมา“มาถึงที่นี่มีธุระอะไร ท่านออทัส ปกติท่านไม่เห็นเคยจะแวะมาที่นี่ด้วยตัวเองเลยนี่”ชายหนุ่มเจ้าของห้องเอ่ยถาม “ฉันมีบางอย่างอยากให้นายกับแฟรงค์ช่วยหน่อย”น้ำเสียงของออทัสที่พูดกับคนตรงหน้าดูเรียบคล้ายกับจะบอกว่า ไม่ได้ขอร้องแต่ว่าบังคับว่าต้องทำ ทำเอาชายหนุ่มตรงหน้าเดาะลิ้นขึ้นอย่างไม่ค่อยพอใจนัก กับป

เมื่อเรออนพูดจบร่างของเจ้าหมาตัวโตก็ค่อยแปลเปลี่ยนเป็นผู้ชายผิวสีแทน ขนที่เป็นสีน้ำตาลไหม้อันเป็นเอกลักษณ์ก็เปลี่ยนเป็นผมยาวประบ่า มัดเป็นจุกแบบลวกๆ แต่แฝงไปด้วยความมีสเน่ห์ ชายคนนี้มีดวงตาสีทองอร่ามแลดูเจ้าเล่ห์และทะเล้นนิดๆ เหมือนกับพวกคาสโนว่าล่าสาวก็ไม่ปานต่างกลับเรออนที่มีสายตาคมกริบดูเย็นชา “ฮ่าๆๆๆ สวัสดียัยตัวเล็ก เธอที่มันกลิ่นน่ากินชะมัดเลยรู้ตัวรึเปล่า ว่าแต่เธอเป็นใครมาจากไหนกันล่ะ ทำไมถึงมาอยู่ที่นี่ได้ ” แฟรงค์พูดพลางโน้มตัวเข้าไปใกล้ฟีโลน่าและใช้ปลายจมูกค่อยๆ สูดดมกลิ่นหวานตรงซอกคอขาวๆ ของคนตัวเล็กพลางเลียดลิ้นเลียริมฝีปากของตัวเอง จนทำให้ร่างบางช็อกจนตัวแข็งทื่อกับการกระทำของผู้ชายตรงหน้าไปซะแล้ว ยิ่งไม่มีภูมิคุ้มกันพวกผู้ชายอยู่ด้วย เรออนที่เห็นอย่างนั้นก็ลากเจ้าเพื่อนตัวดีให้ออกห่างจากฟีโลน่า เพื่อที่จะอธิบายเรื่องทั้งหมดให้เจ้าหมาป่าคนสนิทฟังว่า ยัยคนตัวเล็กตรงหน้าเป็นใคร มาจากไหน ก่อนที่เพื่อนของเขาจะทำอะไรเกินเลยไปมากกว่านี้ เพราะเขาเองก็ต้องคุมสติของตัวเองอย่างยากลำบากเหมือนกันในตอนที่พบฟีโลน่าครั้งแรก เด็กบ้าอะไรก็ไม่รู้ หอมชะมัด ส่วนบุรุษหมาป่าที่ได้รู้เรื่อ

“ฮ้าวววว อื้อ~ นี่กี่โมงแล้วเนี่ย ทำไมถึงหลับสบายแบบนี้นะ” ฟีโลน่าหันไปดูนาฬิกาข้างหัวเตียงก็เห็นว่าบ่ายโมงแล้ว ก็ลุกออกจากเตียงและเดินออกมานอกห้อง เพื่อจะไปหาอะไรกินในห้องครัวซะหน่อย หิวจัง จะมีอะไรให้กินบ้างนะ“เอ…ว่าแต่มีอะไรพอจะทำอาหารได้บ้างไหมเนี่ย” ร่างบางพูดพร้อมเปิดดูของในตู้เย็นก็พบว่ามีพวกซอสกับเส้นสปาเก็ตตี้“งั้นทำสปาเก็ตตี้กินดีกว่า ง่ายดีด้วย ไม่รู้ว่าพวกนั้นจะทานอะไรหรือยังนะ อือ~ พวกเค้าจะกินอาหารแบบมนุษย์หรือเปล่านะ”ระหว่างที่ร่างบางทำอาหารอยู่ เรออนก็เดินเข้ามาในห้องครัวและยืนพิงขอบประตูมองร่างบางที่กำลังทำอาหารไปปากก็พูดถึงชายหนุ่มไป พลางยิ้มเอ็นดูกับคนตรงหน้า ที่นึกถึงคนอื่นว่ากินข้าวหรือยัง “ปกติฉันก็ทานได้นะอาหารธรรมดาน่ะ” ฟีโลน่าได้ยินที่ชายหนุ่มตอบก็เลยถามกลับไปว่า“แล้วนายจะกินด้วยไหมล่ะ จะได้ทำเผื่อ”“ไม่ต้องหรอก ตอนนี้ฉันอิ่มแล้ว” ชายหนุ่มตอบพลางยกแก้วเครื่องดื่มที่มีของเหลวสีแดงสดในแก้วให้ร่างบางดู “หลังจากนี้เรามีเรื่องต้องคุยกันนะ กินเสร็จแล้วมาที่ห้องนั่งเล่นด้วยล่ะ” เรออนบอกร่างบางก่อนเดินออกไปนั่งรอที่ห้องนั่งเล่นเมื่อฟีโลน่ากินข้าวเสร็จก็เดินเ