บทที่ 1...ผลพวงจากความคึกคะนอง 1.5

โรงพยาบาลเกรอม็อง คือจุดหมายปลายทางของแมทเทียส ชายหนุ่มก้าวลงจากรถหรูแล้วเงยหน้ามองตึกสูงระฟ้าด้วยความรู้สึกหดหู่อยู่ลึกๆ ปกติเขามาที่โรงพยาบาลทุกเดือนเพื่อร่วมประชุมใหญ่กับเหล่าแพทย์ผู้ทรงคุณวุฒิ และบรรดานักบริหารของทีมมารดา

แต่หลังจากที่ประสบอุบัติเหตุก็แทบไม่ได้ก้าวมาเหยียบที่นี่เลย ล่าสุดก็เมื่อสามเดือนก่อนที่ต้องมาเพื่อตรวจสภาพร่างกาย ดีหน่อยที่มาครั้งนี้ไม่ต้องอาศัยรถเข็นให้น่าเวทนา

แมทเทียสกวาดตามองไปโดยรอบ ทุกอย่างยังคงเหมือนเดิม มีการเปลี่ยนแปลงบ้างก็แค่ดอกไม้หน้าโรงพยาบาลที่มักเปลี่ยนให้สดใสตลอดอยู่แล้วทุกเดือนตามนโยบายของผู้เป็นมารดา ที่เน้นความสดใสและใส่ใจสุขภาพจิตของคนที่มารับบริการเสมอ

สภาพแวดล้อมต้องดีเยี่ยม ตึกต้องไม่โทรมจนดูหดหู่และเก่าคร่ำคร่า ชายหนุ่มเดินตัวตรงเข้าไปภายในตัวอาคาร ประตูกระจกเลื่อนเปิดออกกว้างพร้อมกับที่พนักงานต้อนรับโค้งตัวทำความเคารพจนศีรษะแทบจะติดพื้น

หลายคนค่อนข้างแปลกใจและตื่นเต้นที่วันนี้เจ้านายของพวกเขามาในหมาดหนุ่มหล่ออย่างเช่นที่เคยเห็นจนชินตา ไม่มีไม้เท้าคอยพยุง ไม่มีรถเข็นคอยเป็นเท้าให้ และไม่มีใครต้องคอยมาประกบซ้ายขวา

และแค่ชายหนุ่มดึงแว่นตากันแดดอกมาคล้องที่คอเสื้อยืดธรรมดาสีขาว ก็แทบจะทำเอาสาวๆ ประชาสัมพันธ์เป็นลมล้มพับอยู่ตรงหน้าเคาน์เตอร์ ความมั่นใจไหลบ่าเข้ามาท่วมท้น แมทเทียสรู้สึกถึงความมีพลังในตัวเองขึ้นมาอย่างฉับพลัน

ในระหว่างนั้นหลุยส์ก็เข้ามากระซิบบอกเรื่องการนัดพบหมอก่อนที่บอดี้การ์ดหนุ่มจะเดินไปทางประชาสัมพันธ์ที่ยืนฉีกยิ้มกว้าง และเพราะสายตายั่วยวนของแม่บรรดาสาวๆ พวกนั้นทำให้           แมทเทียสอยากจะทดสอบเสน่ห์ของตนเองว่ายังมีเหลือเฟือหรือไม่ ชายหนุ่มกวาดตามองไปโดยรอบ

‘นั่นไงเป้าหมาย! ใครกันไม่เคยเห็นมาก่อน สวย น่ารัก ดูเหมือนจะเป็นหมอของทางโรงพยาบาล’

ชายหนุ่มสังเกตจากเสื้อคลุมสีขาวที่เธอสวมอยู่ซึ่งปักสัญลักษณ์ของโรงพยาบาลเกรอม็อง ส่วนอกซ้ายนั่นก็น่าจะเป็นชื่อและนามสกุลหากแต่เขาไม่สนใจจะอ่านมันให้เสียเวลา

ความอยากรู้บวกกับความสนใจ ชายหนุ่มจึงไม่รอช้าเดินหน้าเต็มกำลังเพื่อพิสูจน์เสน่ห์ที่แสนจะภาคภูมิใจของตัวเองทันที สมองคิดวางแผนเสร็จสรรพว่าคุณหมอคนสวยต้องหันมายิ้มหวานพร้อมทำตาหยาดเยิ้มให้ เธอไม่มีทางจะปฏิเสธเขาด้วยการเดินหนี

มาเฟียหนุ่มทำทีเป็นเดินตรงไปแล้วเหลียวมองซ้ายขวาประหนึ่งว่าไม่ทันได้มอง ทว่าเมื่อจวนจะถึงร่างบางที่ยืนก้มหน้ามองกระดานบอร์ดอยู่นั้น จู่ๆ แผ่นหลังของแมทเทียสก็ถูกดันจากของมีน้ำหนัก พอหันไปมองก็พบว่ามีผู้ชายสูงวัยร่างท้วมยิ้มให้อย่างลุแก่โทษ แต่ทว่ายังไม่ทันได้ได้เอ่ยอะไรคนที่เดินชนกลับเผ่นหายเข้ากลีบเมฆ ทิ้งให้เขาต้องเผชิญกับปัญหาตรงหน้าเพียงลำพัง

ตาสบตาพร้อมกับอาการใบ้กิน แมทเทียสถึงกับทำอะไรไม่ถูกเพราะมันผิดจากแผนที่วางไว้อย่างสิ้นเชิง แต่ครั้นจะให้เป็นคนผิดนั้นบอกเลยว่ายาก

‘เอาแล้วไง หน้าไม่ยิ้มไม่ว่าแต่ตานี่มองอย่างกับเราเป็นตัวประหลาด ให้ตายเถอะ เกิดมาไม่เคยถูกผู้หญิงมองแบบนี้มาก่อน’

“คุณเดินชนผม จะไม่เอ่ยปากขอโทษสักคำเหรอครับ”