บทที่ 1...ผลพวงจากความคึกคะนอง 1.6

คิดอะไรไม่ออกก็เล่นมันแผนนี้แหละ และมันได้ผลดีเยี่ยมเพราะคุณเธอไม่ได้ทำหน้านิ่งแต่เปลี่ยนเป็นทำหน้างงแทน

“คือเท่าที่จำได้ ฉันว่าฉันยืนอยู่เฉยๆ นะคะ ส่วนคุณเดินมาชนแบบจงใจเลยต่างหาก”

‘เสียฟอร์มแต่ไม่ยอมเสียเชิง ผู้หญิงอะไรตาดีชะมัด รู้ด้วยว่าเราเดินดุ่มๆ เข้ามาแบบจงใจ แต่ที่เข้ามาไม่ได้ตั้งใจจะชน ถ้าไอ้บ้าที่เดินข้างหลังมันไม่ชนเขาจนเซมาหาเธอน่ะนะ ที่สำคัญหล่อนมองไม่เห็นคนข้างหลัง ซวยฉิบ!’

“คุณคิดว่าผมหลงเสน่ห์คุณหรือไงครับ...คุณหมอคนสวย”

คุณหมอคนสวยหรี่ตามองผู้ชายหล่อเหลาตรงหน้าแล้วพยายามนึกไปด้วยว่าเธอเคยเห็นเขาที่ไหน หน้าคุ้นๆ ดูหลงตัวเอง ก่อนจะกวาดตามองไปทั่วตั้งแต่ปลายเท้าขึ้นมาถึงใบหน้า

ใช่สิ! เขาคือแมทเทียส เกรอม็อง เจ้าของโรงพยาบาลที่เธอทำงานอยู่นี้ เธอเคยเห็นเขาแวบๆ หลายครั้ง ส่วนใหญ่จะมาเพื่อตรวจร่างกายโดยมีคนคอยพยุง เป็นอย่างนั้นทุกครั้งที่บังเอิญเจอ

แต่ทว่าวันนี้มีบางอย่างที่ไม่เหมือนเดิม นั่นก็คือ...เขาเดินได้แล้ว

“ว่าไงครับ”

เขาทำให้เธอหลุดออกจากภวังค์ ก่อนที่คุณหมอคนสวยจะยกมุมปากขึ้นมาเล็กน้อย เหมือนว่าจะยิ้มแต่ก็ไม่ยิ้ม และดูไม่ค่อยจริงใจเท่าไร

“ไม่ได้คิดว่าหลงเสน่ห์ค่ะ แต่คิดว่าคงหลงทาง ถ้าจะมาจีบสาวรบกวนเชิญด้านนอกนะคะ ที่นี่โรงพยาบาลไม่ใช่ลานหาความสุข”

คุณหมอคนสวยผายมือเชิญอย่างมีน้ำใจ ก่อนเตรียมจะหมุนตัวเพื่อเดินไปอีกทางแต่ประโยคเด็ดกวนใจจากคนตัวสูงทำให้ต้องเปลี่ยนใจ

“ปากดี!”

“ไม่ทราบว่าคุณชมอะไรฉันคะ”

‘เธอยังมีแก่ใจมาต่อปากต่อคำแถมส่งยิ้มหวานอย่างที่ต้องการให้มาอีก ผู้หญิงอะไรยิ่งยิ้มยิ่งสวย บ้าสิ! เรากำลังโกรธเธออยู่ ท่องไว้ว่าโกรธ ไม่พอใจ คนอะไรปากอย่างกับกรรไกรผ่าตัด’

“สงสัยคุณคงฟังผิด เพราะผมไม่ได้ชมคุณ”

แมทเทียสอยากจะเข้าไปกระชากต้นแขนของคุณหมอปากเก่งแล้วจับเขย่าเอาให้หัวสั่นหัวคลอน หล่อนจำไม่ได้หรือสมองเสื่อมชั่วคราวถึงไม่รู้ว่ายืนคุยอยู่กับใคร

“ทราบค่ะว่าไม่ได้ชม”

‘ยายผู้หญิงคนนี้น่าจับมาฟาดก้นชะมัด รู้ว่าถูกด่ายังยิ้มหน้าระรื่น สงสัยตรวจคนไข้มาเยอะจนสมองเบลอ ติดว่าสวยหรอกนะ ไม่งั้นพ่อจะสั่งย้ายแล้วก็ย้ายไปไกลๆ เลย’

มาเฟียหนุ่มได้แต่ยืนท่องเลขไปในใจเพื่อระงับโทสะที่กำลังแผดเผา อย่างน้อยคนตรงหน้าก็จัดว่าเป็นผู้หญิง ต้องให้เกียรติและไม่ควรรังแก แต่ทว่าพอหญิงสาวทำท่าจะเดินหนี คนที่บอกว่าไม่คิดรังแกก็อยากจะกลืนน้ำลายตัวเอง มือใหญ่ยื่นไปฉวยข้อมือเล็กไว้ฉับไว ก่อนจะกระชากร่างบางให้หันกลับมาพร้อมกับทำตาดุใส่

“ตกลงคุณจะขอโทษผมไหม”

หญิงสาวไม่ได้ตกใจกับการกระทำของอีกฝ่าย เธอก้มมองไปที่ข้อมือตัวเองซึ่งถูกพันธนาการด้วยอุ้งมือแข็งแกร่งของชายหนุ่มผู้มีอารมณ์ร้าย ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมาสบกับดวงตาสีอำพันดุดันของเขา ยิ้มหวานหยดชนิดที่ว่าแมทเทียสยังนิ่งงัน แต่เพราะประโยคถัดมาของคุณหมอคนสวยทำเอาหนุ่มนักรักถึงกับควันออกหู

“คนไข้เอาแต่ใจแบบนี้มีเยอะค่ะ เป็นธรรมดาเพราะว่าคนป่วยน่ะนะ เอาเป็นว่าฉันไม่ขอโทษแล้วกัน เพราะฉันไม่ผิดค่ะ”

“เธอ!”

“ยังไงขอตัวก่อนนะคะ เชิญคุณไปหาคุณหมอตามนัดได้เลยค่ะ รู้สึกว่าคุณหมอจิตเวชอยู่ที่ชั้นห้านะคะ” คุณหมอคนสวยปลดมือหนาออกไปจากข้อมือของเธอแล้วหมุนตัวเดินจากไปอย่างสบายอารมณ์

แมทเทียสถึงกับยืนนิ่งราวกับถูกสาป คิดอะไรไม่ออกในตอนนั้นกว่าจะรู้ตัวว่าโดนด่าก็เมื่อแผ่นหลังบอบบางของคุณหมอสาวลับหายไปจากมุมตึก มือใหญ่กำเข้าหากันแน่น โกรธจนตัวสั่นอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน เขาไม่เคยแสดงพฤติกรรมแบบนี้ออกมา นับว่าเธอคือคนแรกที่เก่งมาก ยั่วยุอารมณ์ได้ถึงพริกถึงขิงจริงๆ

“ยายคุณหมอปากดีหาว่าเราบ้า”

“สวยนะครับ”

หลุยส์ที่ยืนแอบมองอยู่พักใหญ่ขยับก้าวเข้ามาหาผู้เป็นนายแล้วเอ่ยยิ้มๆ นั่นเพราะไม่อยากให้อีกฝ่ายรู้สึกเสียฟอร์ม เพราะคนอย่างแมทเทียสไม่เคยถูกผู้หญิงปฏิเสธมาก่อน ที่สำคัญนี่ไม่ใช่แค่การปฏิเสธแต่แถมด้วยคำด่าที่ฟังแล้วแสบๆ คันๆ จนต้องยืนเต้นอยู่นี่ไง

“สวยแต่ปากร้าย หมอคนนี้ดูแลด้านไหนวะ ฉันจะได้ไม่ไปใช้บริการกลัวแม่คุณเอากรรไกรยัดใส่ท้องแล้วเย็บปิด”

ดูเหมือนว่าแมทเทียสจะไม่ยอมความง่ายๆ และเขาเป็นประเภทที่ต้องสืบให้รู้ลึก รู้จริง รู้ไปถึงเส้นอณูขุมขน

หลุยส์แอบถอนหายใจเบาๆ เขาไม่ต้องการให้ผู้เป็นนายเสียเวลากับเรื่องเล็กน้อย เพราะคิดว่าคุณหมอคนสวยกับเจ้านายก็คงไม่ได้พบกันอีก หรือถ้าโลกมันจะกลมขนาดนั้นก็ถือเสียว่าฟ้าลิขิตไว้แล้ว แต่เรื่องที่สำคัญที่สุดตอนนี้คือการรักษาอาการป่วยของมาเฟียหนุ่ม

“ผมว่าคุณแมทเทียสไปที่แผนกฟื้นฟูดีไหมครับ คุณหมอน่าจะรอคุณแมทเทียสอยู่”

“นั่นสิ”

มาเฟียหนุ่มพยักหน้าเห็นด้วย ส่วนเรื่องคุณหมอปากดีนั่นเอาไว้ก่อน และในระหว่างที่เดินไปนั้นแมทเทียสก็ได้รับรู้จาก         บอดี้การ์ดคนสนิทว่าหมอที่เก่งทางด้านเวชศาสตร์ฟื้นฟูมีทั้งชายและหญิง ซึ่งส่วนใหญ่จะเป็นหมอต่างชาติ และมีคนหนึ่งที่เป็นคนไทยชื่อว่าแพทย์หญิงปราณชล