บทที่ 2

“เฮ้ย! กลับมาตั้งแต่เมื่อไหร่” ภูเมฆเอ่ยทักน้องชายคนเล็กอย่างตกใจและประหลาดใจพอสมควร นั่นเพราะไม่คิดว่าภูภูมิจะมาหาถึงที่เชียงใหม่แถมยังไม่บอกไม่กล่าวอะไรกันล่วงหน้าอีกด้วย  

“เมื่อสองสามวันก่อน ไปนอนกอดคุณแม่ให้หายคิดถึงก็บินขึ้นมาหาพี่ที่นี่” เอ่ยจบก็หย่อนตัวลงนั่งบนเก้าอี้ในห้องทำงานพี่ชาย พร้อมกับไล้สายตามองว่าที่เจ้าบ่าวที่ดูมีความสุขจนปิดไว้ไม่อยู่ 

“เซอร์ไพรส์นะเนี่ย”

“พี่สองคนก็ดันมาอยู่กันคนล่ะภาค กว่าจะตัดสินใจได้ว่าจะมาหาใครก่อนก็ต้องจับไม้สั้นไม้ยาวอยู่นาน” 

“จับไม้สั้นไม้ยาวเลยเหรอ” คำพูดของน้องชายคนเล็กทำให้คนฟังยิ้มแล้วหัวเราะออกมาเล็กนน้อย วิธีหาข้อสรุปของภูภูมิยังคงอยู่เหนือการคาดเดาเสมอๆ 

“ครับ”

“นี่แสดงว่าเบสยังไม่รู้ใช่ไหมว่านายกลับมาเมืองไทยแล้ว”

“ยังครับ จะอยู่กับพี่สองสามวันแล้วค่อยบินลงไปหาพี่เบสที่ใต้ ไปด้วยกันไหมพี่”

“อยากไปแต่ช่วงนี้ยุ่งๆ” ว่าที่เจ้าบ่าวปฏิเสธ นอกจากงานแล้วเขาก็ยังต้องจัดการเรื่องรายละเอียดของงานแต่งงานอีกด้วย

“อ้อ…ลืมไปพี่กำลังเตรียมงานแต่งงาน”

“อืม…ต่อให้ยังพอมีเวลาอีกหลายเดือน แต่ฉันกับว่าที่พี่สะใภ้นายก็อยากเตรียมทุกอย่างไว้เสียแต่เนิ่นๆ ไม่อยากให้มันฉุกละหุกจนพากันเครียด ไม่มีความสุข”

“ดีแล้ว ว่าแต่คุณขิมไม่อยู่เหรอครับ” เอ่ยจบภูภูมิก็ชะเง้อชะแง้มองหาว่าที่พี่สะใภ้ แม้ก่อนหน้านี้จะยังไม่มีโอกาสได้เจอหน้า แต่ก็เคยเห็นและพูดคุยกันผ่านการวิดีโอคอลมาแล้ว สำหรับเขาพี่รักคนไหนเขาก็รักด้วย

“ไม่อยู่ บินไปดูชุดเจ้าสาวที่ปารีส”

“ว้าว!”

“ขิมไม่อยากไปหรอกพี่คะยั้นคะยอให้เธอไปเอง” ภูเมฆยิ้มอย่างมีความสุขเมื่อเอ่ยถึงคนรักซึ่งภูภูมิก็สัมผัสถึงความสุขที่แผ่ออกมานั่นได้เช่นเดียวกัน เพราะทั้งแววตา น้ำเสียง คำพูด ทุกอย่างสื่อออกมาอย่างชัดเจน

“พี่ชายของผมนี่ช่างเข้าใจผู้หญิงดีจริงๆ อิจฉา” คำชมกึ่งแซวดังมาจากภูภูมิ โตมาด้วยกันอยู่ด้วยกันทุกช่วงเวลา ห่างกันก็ตอนทำงาน เผลอแป๊บเดียวพี่ชายคนโตก็กำลังเป็นฝั่งเป็นฝา ส่วนคนกลางก็กำลังปลูกต้นรัก สามพี่น้องจึงเหลือเพียงเขาคนเดียวสินะที่ยังโสด 

“นายเองก็เหมือนจะเข้าใจ”

“ไม่เลย ไม่อยากเข้าใจสักนิด เข้าใจมากก็ปวดหัว” นั่นเพราะประสบการณ์ความรักของภูภูมิที่ผ่านมามักจะจบไม่สวยทุกครั้ง 

“เป็นงั้นไป ว่าแต่รอบนี้กลับไทยกี่วัน”

“น่าจะหนึ่งหรือไม่ก็สองเดือนครับ มีมารับคนด้วย เฮ้อ! พักนี้ที่เหมืองมีปัญหาไม่เว้นวัน” เอ่ยจบภูภูมิก็ถอนหายใจออกมาหนักๆ ปัญหาที่ว่ามีทั้งเรื่องเล็กไปจนถึงเรื่องใหญ่ แต่ที่หงุดหงิดคือเรื่องเล็กๆ น้อยๆ ของผู้ชายที่บานปลายมากกกว่า

“มีแต่ผู้ชายก็แบบนี้”

“ก็งานที่นั่นมันไม่เหมาะกับผู้หญิงเท่าไหร่นี่พี่ ขืนพาไปอันตรายเปล่าๆ”

“นายก็ประกาศหาผู้หญิงที่ดูแลตัวเองได้สิ เช่นนักมวย นักกีฬายิงปืน ทหาร ตำรวจ นาวิก การ์ด ผู้หญิงที่ทำอาชีพแบบนี้ออกจะเยอะแยะ เผื่อมีคนสนใจ” ภูเมฆให้คำแนะนำ เพราะงานบางอย่างผู้หญิงทำได้ดีกว่าผู้ชาย มีสกิลการพูดการโน้มน้าวในแบบที่ผู้ชายยังเลียนแบบไม่ได้ก็มี เผื่อที่เหมืองมีผู้หญิงบรรยากาศตึงๆ จะได้จางลงไปได้  

“กลัวว่าจะไม่มีน่ะสิพี่”

“ลองประกาศรับสมัครดูก่อน ให้เอเจนซี่บริษัทฉันดูให้เอาไหม” ภูเมฆแนะนำเพราะเขามีบริษัทเอเจนซี่สรรหาคนอยู่แล้ว คุณสมบัติเหล่านี้แม้จะยากแต่ก็ใช่ว่าจะไม่มี ให้ค่าตอบแทนสูงๆ เพิ่มสวัสดิการอีกนิดหน่อย ไม่กี่วันก็ได้คน 

“งั้นผมฝากพี่หน่อยแล้วกัน”

“นายส่งรายละเอียดพวกเงินเดือนกับสวัสดิการคุณสมบัติที่อยากได้มาหน่อย ฉันจะได้ส่งให้เลขาจัดการต่อ”

“ครับ” ภูภูมิเอ่ยรับแล้วจัดการส่งข้อมูลเหล่านั้นให้พี่ชาย หวังว่าจะได้คนตรงตามที่ต้องการเพราะเขาอยากได้ผู้ช่วยไม่ได้อยากได้ภาระเพิ่ม 

เพราะไม่ได้เจอกันนาน เย็นวันนั้นสองพี่น้องจึงนั่งดื่มนั่งสังสรรค์กันอย่างสนุก แอลกอฮอล์อุ่นๆ ช่วยดับความหนาวของอากาศที่กำลังต่ำยามค่ำคืนได้เป็นอย่างดี กระทั่งเภตราโทรมาภูเมฆทั้งคู่คุยกันอยู่พักใหญ่ก่อนที่เธอจะมีโอกาสได้คุยกับน้องชายของคนรักเช่นกัน