LOGINบทที่9
สายฟ้า | ความรู้สึก NC
หลังจากจดทะเบียนสมรสเสร็จผมก็ขอขึ้นมาพักบนห้องแต่ที่นอนของผมมันมีกลิ่นแปลกปลอม กลิ่นตัวเธอมันติดหมอน ผ้าห่มจนทำให้ผมนอนไม่หลับ ผมลุกไปหยิบน้ำหอมมาฉีดก็ไม่มีประโยชน์เหมือนกลิ่นมันฝังอยู่ในโซนประสาท
ผมได้ยินเสียงหัวเราะร่าอยู่ชั้นล่างบ้านผมติดซีรีส์มากครับ แม่ผมท่านเป็นดาราเก่า ตอนนี้มีหุ้นส่วนกับป้าซินเปิดบริษัทปั้นดาราและดูแลนักแสดงกว่า10ชีวิต ค่ายเล็กๆที่ใครๆก็อยากเข้ามามีส่วนร่วมแต่ป้าผมท่านค่อนข้างเลือกไม่ใช่ใครก็จะเข้ามาง่ายๆ เดินลงมาชั้นล่างทุกคนอยู่กันครบเลย คุณย่า คุณแม่ ดาวเหนือ ลิลินไหนจะแม่บ้านอีก ผมเดินกลับขึ้นมาชั้นบนแล้วกลับลงไปใหม่จนน้องสาวผมเอ่ยปากถาม ผมจึงต้องเฉไฉว่าไม่สบาย
ยังดีที่ลิลินรู้จักหน้าที่รีบจัดการเอายากับน้ำแร่ขึ้นมาให้ผม แต่ผมไม่ได้ป่วยผมแค่รำคาญตัวเอง จึงให้เธอนวดแรงก็ไม่มี นวดทีไม่ได้รู้สึกอะไรเลย
"คุณสามีขาาาา พอยัง -_-"
"มันไม่หายปวดสงสัยต้องเหนื่อยอีกสักรอบแล้วล่ะ"
"อะ อะไรคะ?"
"ทำหน้าที่เมียไง-_-"
"อะไรนะคะ คุณจะมีเซ็กส์บ่อยแบบนี้ไม่ได้นะคะคุณหมอ ฉันอยากพักผ่อนบ้างเมื่อคืนก็ทั้งคืนแล้วนะ"
-_-"
ให้ตายเถอะผมไม่เคยรู้สึกเสียอาการแบบนี้มาก่อนเลย เป็นเมียผมก็ต้องทำหน้าที่ของตัวเองสิวะ
"อืม งั้นเธอไปเถอะฉันจะกินยานอนแล้ว"
"ค่ะ"
เฮ้ย! บ้าชะมัดเธอรีบวิ่งออกไปจากห้องไม่สนใจผมเลย เออดียังไงผมก็ต้องหย่ากับเธออยู่แล้วรอแค่เรื่องมันเงียบเท่านั้น ชิ!
2ชั่วโมงผ่านไป
ผมเผลอหลับไปตอนไหนไม่รู้ตื่นมาก็เห็นลิลินกำลังเตรียมชุดให้ผมไปอาบน้ำและข้างๆชุดผมมันคือชุดพยาบาลตัวจิ๋ว แค่เห็นก็ปวดไข่เลย
"ทำอะไร"
"ตื่นแล้วเหรอคะ กำลังเตรียมชุดนอนให้คุณสามีไงคะ ส่วนนี่ชุดนอนของฉัน คืนนี้ฉันจะรับบทเป็นพยาบาลที่ถูกคุณหมอทารุณ"
"หึ!" คงอยากโดนของจริงสินะ ผมลุกไปอาบน้ำเพื่อลงมาทานข้าวกับทุกคน ผมเป็นคนช่างสังเกตเห็นเดือนหนาวดูอารมณ์ตึงๆทานข้าวเสร็จผมเลยต้องเรียกมาคุยสักหน่อย
"เดือนหนาวมีอะไรจะคุยกับพี่ไหม" ที่ผมต้องเรียกมาคุยเพราะเดือนหนาวไว้ใจผมที่สุด มีอะไรจะคุยกับผมทุกเรื่องแม้แต่เรื่องแฟนที่เคยมีตอนสมัยเรียนมัธยม แต่ก็คบกันได้ไม่นาน เดือนหนาวไม่เหมือนคนอื่นเธอไม่ค่อยพูด ไม่ค่อยยิ้ม ไม่ค่อยออกไปไหน ชีวิตในวัยเรียนมีแค่บ้าน โรงเรียน พอทำงานก็มีโรงพยาบาลเพิ่มเข้ามา
"พี่สายฟ้านาวินมันเป็นคนยังไงเหรอ"
"เหี้ย เลว ระยำ"
"ทำไมพี่ยังคบกันอะ-_-"
"มันไม่เคยเหี้ยกับพี่ ทำไมเหรอมันตามจีบเราหรือไง"
"ใช่"
"เวร! พี่อุตส่าห์บอกไปแล้วว่าห้ามยุ่งกับน้องพี่ทั้งสองคนแท้ๆ เดี๋ยวพี่คุยกับมันเอง"
"พี่.... เมื่อวันงานแต่งพี่เพื่อนพี่ที่เป็นหมอ หมออาร์เขามาทักหนูด้วย พอวันนี้เขาไม่กล้ามองหน้าหนูเลย หนูคิดว่านาวินคงทำอะไรพี่เขาแน่ หนูรู้สึกไม่ดีที่เป็นต้นเหตุของเรื่องนี้"
"อืม อาร์มันชอบเรามาตั้งนานแล้วแต่ไม่กล้าเพราะเกรงใจพี่ เดี๋ยวพี่จัดการมันสองคนเอง ถ้าให้พี่เลือกพี่บอกเลยว่าคบกับไอ้อาร์ไม่ต้องมาปวดหัวเหมือนไอ้นาวิน"
"หนูอยากทำงาน อยากทุ่มเวลาให้งานเดือนหน้าหนูจะไปจิตอาสากับโรงพยาบาลพี่ไปไหม"
"พี่คงไม่ว่างเราไปเถอะไอ้อาร์ก็ไป"
"พี่ติดเมียหรือเปล่าเนี่ย"
"บ้าหรือไง พี่บอกแล้วพี่ไม่ได้คิดอะไรกับลิลิน ที่อยู่ก็เพราะคุณย่า"
"จะรอดูแล้วกัน หนูไปก่อนนะพรุ่งนี้ต้องเจอศึกหนักอีก"
"โอเค ฝันดีน้องรัก"
กลับขึ้นมาบนห้องสิ่งแรกที่ผมมองหาก็คือชุดพยาบาลไม่รู้ลิลินใส่หรือยังแต่พอเห็นความว่างเปล่าผมก็รีบล็อกกลอนประตูจนประตูห้องน้ำเปิดออก ขาเล็กๆค่อยๆก้าวออกมา อืมม อันนี้ให้ผ่าน
"ได้ข่าวว่าคุณหมอป่วยต้องการพยาบาลดูแลไหมคะ"
"ไม่ แต่ถ้าอยากดูแลก็เรื่องของเธอ -_-"
"แหม.... อยากให้ลิลินดูแลก็บอกมาเถอะคุณสามี"
ผมมองลีลาการเดินเข้าหาผมแล้วพาให้อารมณ์ผมขึ้น มือเล็กๆโอบแก้มทั้งสองข้างลูบไล้ลงมาถึงคอเลื่อนมาที่แผงอกจนนิ้วชี้เกี่ยวอยู่ตรงขอบกางเกง
"รู้ไหมทำแบบนี้เธอจะโดนอะไร"
"โดนอะไรคะคุณสามีขา"
"โดนเย็ตจนเช้าไงล่ะ" ผมมองแววตาซุกซนของเธอแล้วนึกมันเขี้ยว เธอยั่วเก่งมาก
"แต่คุณสามีไม่สบายอยู่นะคะ เดี๋ยวคืนนี้พยาบาลลิลินจะดูแลเองโอเคไหมคะ"
หัวใจผมแทบหยุดเต้นตอนนี้เธอลงไปนั่งคุกเข่าสายตามองผมอย่างเจ้าเล่ห์ ให้ตายเถอะเธอกำลังเล่นกับลูกชายผมผ่านผ้าบางๆ
"คนไข้มีอาการอะไรบ้างคะ ^^"
"อ่า~ เธอนี่มันจริงๆเลย"
"คนไข้อย่าดื้อสิคะ พยาบาลขอซักประวัติก่อน"
"อ่า~ ลิลิน~~"
"พูดสิคะ คนไข้เป็นอะไร มีอาการอะไรบ้าง ^^"
ผมก้มมองเธอเล่นกับลูกชายผม เธอดูดตรงหัว ดูดปล่อย ดูดปล่อย สายตาก็ยั่วยวนชวนให้ผมอยากกระแทกเธอเหลือเกิน
"ละ ลิลิน~ ฉันเสียว ~ อืออ~"
"แล้วคนไข้ชอบไหมคะ"
"พอเถอะฉันอยากเย็ตพยาบาลลิลินจะแย่อยู่แล้ว อ่าา~"
_
บทที่35 สารภาพผิดSai fa....บ้านปิติภัทรไพศาล ผมนั่งดูเวลาที่ข้อมือจนรถสปอร์ตหรูสองคันขับเข้ามา พ่อกับแม่ผมท่านรีบลงมารอตามด้วยคุณย่าและคุณปู่ของผมด้วย "คุณสามีใจเย็นๆนะคะยังไงทั้งสองคนก็โตแล้ว" "แจ่มเอาไม้เรียวมา!" ผมหันไปสั่งแม่บ้านทุกคนตกใจมากโดยเฉพาะลิลิน "ถึงกับจะตีกันเลยเหรอคะ!!" ลิลินรีบขยับมาขวางแต่ด้วยสภาพขาของเธอทำให้เธอต้องลงไปนั่งเหมือนเดิม ทั้งสี่คนเดินเข้ามาหมออาร์กับนาวินก็รีบดันทั้งสองสาวไปหลบด้านหลัง สายฟ้ายิ่งเลือดขึ้นหน้าเมื่อเห็นสภาพน้องสาวมีแต่รอยแดงตามลำคอ สองหนุ่มเดินมายืนตรงหน้าครอบครัวของฝ่ายหญิงไม่พอยังยกมือไหว้ขอโทษผู้ใหญ่ทุกคน แต่สายฟ้ากับง้างไม้เรียวรอ "เฮ้ยๆ ไอ้เวร!" นาวินรีบขยับถอยหลังตามด้วยหมออาร์ "คุณสามี! พอแล้วค่ะไม่ทำแบบนี้สิคะ!!!" "เงียบไปเลยลิลิน!" "สายฟ้าใจเย็นๆครับ คุณหมอห้ามลูกสิคะ" พ่อผมไม่ห้ามแถมยังมองหน้าผมเหมือนเข้าใจความรู้สึก ผมมองหน้าน้องสาวเธอสำนึกในความผิดแล้วสองขาค่อยๆก้าวเดินออกมา "รู้ไหมว่าตัวเองทำอะไรผิดบ้าง" ผมถามมือที่ถือไม้เรียวสั่นระริก "เดือนหนาวเราเป็นพี่พูดมา!" "โกหกที่บ้าน มีแฟนไม่บอก ชิงสุกก่อนห่ามค่ะ" "ดา
บทที่34เดือนหนาวกับทาสรักอย่างนาวินNC เดือนหนาว....เป็นการมาเที่ยวเพื่อชดเชยเวลา ที่ผ่านมาฉันกับพี่ชายต้องสลับกันดูแลลิลินตั้งแต่เธอป่วย ฉันกับนาวินเลยไม่ได้เจอหน้ากัน ตอนนี้มีเวลาว่างตรงกันฉันจึงนัดกันมาเที่ยวโดยที่เขาให้ฉันขับรถไปจอดไว้ที่คอนโด สุดท้ายก็ความแตกจนได้ลิลินไลน์มาบอกว่าพี่ชายฉันรู้เรื่องแล้ว ไหนๆก็รู้เรื่องแล้วฉันจึงหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาถ่ายเซลฟี่โดยมีมืออุ่นๆโอบไหล่ของฉันอยู่ นาวินติดสกิลชิปมาก ต้องจับ ต้องจูบ ต้องคลอเคลียอยู่ตลอดเวลา "ไอ้สายฟ้าโทรมาแป๊บนึงนะคะที่รัก" ก่อนจะลุกยังหอมแก้มซ้ายขวาสลับกันจนสายเกือบหลุดไป "ฮัลโหล เปิดกล้องทำไมกูไม่ได้อยากเห็นหน้ามึง-_-" (ตั้งแต่เมื่อไหร่-_-)"มึงต้องให้กูอธิบายท่าด้วยไหม" (ไอ้เหี้ยกูบอกแล้วว่ากูขอล่ะ น้องกูต้องได้เจอคนดีๆไม่ใช่มึง)"แล้วกูไม่ดีตรงไหน กูเป็นผู้บริหารโรงแรม ไหนจะบริหารบริษัทเครื่องสำอาง เป็นหุ้นส่วนกับบริษัทขนส่งมีหุ้นแบรนด์วาริส เป็นสปอนเซอร์หลักให้ค่ายนักแสดงของแม่มึง กูมีผับ มีธุรกิจที่ทำร่วมกับไอ้ไทก้ามึงก็รู้ว่ามันมหาศาลแค่ไหน เรื่องผู้หญิงมึงถามใครก็ได้กูเลิกขาดมานานแล้ว คนอย่างกูถ้าหยุดคือหยุด มึง
บทที่33ดาวเหนือกับการแก้บน3วัน3คืนNCดาวเหนือ.... ฉันออกเดินทางมาหาที่สวีทหวานกับคุณหมออาร์สองต่อสองจะบอกอะไรให้นะฉันโกหกที่บ้านว่ามาถ่ายโลเคชันให้พี่ตุลา แต่ก็ดันมาความแตกซะได้ ลิลินไลน์มาบอกว่าพี่สายฟ้ารู้เรื่องแล้วฉันจึงตัดปัญหาด้วยการปิดเครื่องไม่ติดต่อกับใครทั้งนั้น "ตัวเล็กครับจะบอกพี่ได้หรือยังทำไมถึงต้องให้พี่ลางานตั้งสี่วัน^^" "ตอนลิลินเกิดอุบัติเหตุหนูบนไว้ค่ะ""ฮ่าๆๆ บนอะไรครับตัวเล็ก^^" "จะมีอะไรกับพี่หมอสามวันสามคืนค่ะ-_-" O_o" คนตัวสูงนั่งเงียบจนถึงจุดหมายปลายทาง เขารู้ว่าการมาครั้งนี้ต้องเสียตัวแน่แต่เขาไม่คิดว่าจะต้องเสียพลังงานถึงสามวันสามคืน "พร้อมแล้วค่ะ" "เดี๋ยวก่อนครับตัวเล็ก บรรยากาศข้างนอกกำลังดีเลยเราไปเดินเล่นกันก่อนดีไหม" "มันจะไม่ครบตามจำนวนนะสิ-_-" "ตัวเล็กครับ...." พอเจอน้ำเสียงออดอ้อนเข้าดาวเหนือก็จำยอมทุกอย่างเธอเดินเคียงคู่กับหมออาร์มาที่ชายหาด "ทำอะไรคะ" ดาวเหนือมองโทรศัพท์ของหมออาร์เขากำลังตอบแชตเพื่อนรักอย่างสายฟ้าพี่ชายของดาวเหนือ "ไอ้สายฟ้ามันถามว่าพี่อยู่กับเราใช่ไหม""แล้วพี่ตอบไปว่าไงคะ" "ใช่ พี่อยู่กับเรา^^" "พี่หมอว่าพี่สายฟ้
บทที่32ความจริงบางอย่างวันนี้คุณสามีต้องลงไปดูเคสที่เขารับผิดชอบฉันเลยต้องอยู่กับดาวเหนือจึงถือโอกาสถามถึงสถานะของเธอกับหมออาร์ เพราะฉันคิดว่าการไปค่ายอาสาที่ผ่านมาหมออาร์จะมีข่าวดีกับเดือนหนาวเสียอีก ดาวเหนือเล่าถึงความรู้สึกของเธอกับหมออาร์ให้ฟังตอนนี้เธอคบกันเงียบๆไม่กล้าบอกใครเพราะกลัวพ่อเธอว่า ส่วนเดือนหนาวก็แอบคบหากับนาวินเงียบๆเช่นกัน เอาเป็นว่าฉันเข้าใจทุกๆคนพอคุณสามีกลับขึ้นมาหาฉันก็เปลี่ยนเรื่องคุย เขาพาฉันมาสูดอากาศด้านนอกฉันอยากจะขอบคุณเขาเหลือเกินตอนนี้pm2.5เต็มปอดฉันแล้ว โรแมนติกสุดๆ -_-" "คุณสามีคะ คุณเมเม่เธอมีลูกแล้วเหรอคะ" "ใช่ เมเม่มีลูกตั้งแต่เรียนแล้วพ่อของเมเม่ก็อยู่ที่นี่เป็นอาจารย์หมอทั้งบ้านเลย" "ใครเป็นสามีของคุณเมเม่คะ" "ไทก้า" "คุณไทก้าที่มางานแต่งเราเหรอ คนหล่อๆที่พยายามเข้าหาคุณเมเม่นี่เอง เขาเลิกกันเหรอคะ" "เรื่องชาวบ้านเนี่ยพลาดไม่ได้เลยใช่ไหมฮะ" "แฮร่ๆ" "เมเม่มีพี่น้องสองคน น้องชายอยู่รุ่นเดียวกับไอ้เซนต์เป็นหมอจิตแพทย์เหมือนกันแต่เมเม่จบบริหาร มีธุรกิจส่วนตัวเลี้ยงลูกกับครอบครัวของเธอ ตอนที่ท้องไอ้ไทก้ามันไม่รู้เพราะเรียนจบมอปลายมันก็ไปฝรั
บทที่31บททดสอบ(คนไข้มีสิทธิ์ที่จะมองไม่เห็น70%ครับ) นี่คือสิ่งแรกที่ฉันได้ยิน ฉันพยายามลืมตาแต่กลับมองอะไรไม่เห็นเพราะถูกปิดตาไว้ทั้งสองข้าง เสียงแม่ฉันร้องไห้ เสียงคุณป้าปลอบใจแม่ฉัน เสียงดาวเหนือบนเจ้าพ่อหลาวเหล็กอยู่ข้างๆฉันว่าจะยอมเสียตัว3วัน3คืนให้แฟนของเธอ เธอมีแฟนตั้งแต่เมื่อไหร่? และเสียงสุดท้ายเสียงคุณสามีให้กำลังใจฉัน "ลิลินถ้าเธอมองไม่เห็นฉันจะเป็นดวงตาให้เธอเอง ขอแค่เธอกลับมาหาฉันกับลูกนะลิลิน" โธ่คุณสามีทำไมถึงได้แสนดีขนาดนี้นะ ฉันนอนฟังเสียงคุยกันของทุกคนที่มาเยี่ยมตั้งแต่เช้าคุณสามีของฉันถูกบังคับให้ไปทานข้าวดาวเหนือจึงอาสาอยู่เฝ้าฉัน ช่วงที่เธอเข้าห้องน้ำฉันลองขยับตัวแล้วฉันยกแขนได้ ยกขาได้แต่อีกข้างยกไม่ขึ้นส่วนตาฉันเห็นแสงรางๆฉันมองได้ไม่เต็มที่"ตัวเล็กครับพี่ซื้อนมสดมาฝาก" เสียงหมออาร์ คือไรวะ มีอะไรที่ฉันยังไม่รู้อีกเหรอหมออาร์ทำไมเสียงหวานแบบนี้ "พี่หมอคะ ถ้าลิลินเป็นเจ้าหญิงนิทราขึ้นมาจะทำยังไงคะ เด็กๆในท้องจะปลอดภัยใช่ไหม""ไม่ถึงขั้นนั้นหรอกครับตัวเล็ก ร่างกายของลิลินกำลังฟื้นฟู เราทำได้แค่ดูแลให้ยาและให้กำลังใจกัน" ฉันพยายามเพ่งสายตาผ่านผ้าก๊อซที่พันอ
บทที่30ยื้อชีวิตSai fa.... ผมออกจากห้องผ่าตัดก็รีบตรงดิ่งเข้าห้องของผมเพื่อหยิบโทรศัพท์โทรหาลิลินเหมือนทุกครั้งแต่ไม่ทันได้โทรเสียงเหมือนอะไรตกลงมาแตกก็ดังขึ้นภายในห้องทำงานของผมเพล้ง!!! ผมหันไปมองรูปแต่งงานของผมที่ฝาผนังห้องจู่ๆมันก็หล่นลงมาแตกกระจายเต็มพื้นห้องผมรีบโทรตามแม่บ้านขึ้นมาทำความสะอาดเก็บเศษกระจกออกไปส่วนรูปของลิลินผมมองดูแล้วใจหวิวๆแกร๊ก!! "สายฟ้า!!" ตะวันวิ่งหน้าตาตื่นมาหาลูกชายพอเห็นกรอบรูปลูกสะใภ้หล่นลงมาก็รีบเดินเข้าไปหาลูกชายด้วยความเป็นห่วง "สงสัยผมแขวนหมิ่นครับพ่อ" ถึงจะพูดไปแบบนั้นแต่ลึกๆแล้วเขาก็ไม่สบายใจอยู่ดี ตอนนี้จิตใจเป็นห่วงภรรยาจนอยากจะโทรหาแต่พอมองหน้าพ่อของตัวเองความกังวลใจก็ทำให้เขารีบถามไถ่จนผู้เป็นพ่ออึกอักพูดอะไรไม่ออก "มีอะไรหรือเปล่าครับพ่อ" "สายฟ้าพ่อกำลังให้น้องบินกลับนะอีกสักพักคงถึงตอนนี้กำลังขึ้นเครื่องแล้ว" "ทำไมครับ น้องเป็นอะไรหรือเปล่าทำไมต้องรีบกลับ!" "น้องไม่ได้เป็นอะไรครับลูกแต่...." "อะไรครับ" "สายฟ้าฟังพ่อนะ รถของลิลินตกเหวตอนนี้เจ้าหน้าที่กำลังกู้ซากรถ ส่วนลิลินปู่กำลังส่งมารักษาตัวที่นี่" เหมือนฟ้าผ่าลงมากลางใจผม น้ำ







