5

บทที่ 5

“วันมะรืนนี้คุณช่วยพาสองคนนั้นไปหุบกะพงหน่อยนะ แล้วก็ดูมาด้วยว่าที่ดินของพวกเขาอยู่ติดกับย่านที่เรากำลังกว้านซื้อหรือเปล่า ถ้าใกล้ก็จัดการตามเห็นสมควรได้เลย” เมื่อนั่งอยู่ในรถกับคนสนิทเขาก็เริ่มถ่ายทอดคำสั่งออกไป “ผมบอกพวกเขาไปว่าคุณต้องไปทำธุระแถวนั้นพอดี วางฟอร์มให้ดีล่ะ ดูแลพวกเขาให้ดีด้วยเพราะผมรู้สึกไม่ค่อยดีกับเรื่องนี้เลย” เขาย้ำเพราะสังหรณ์ใจพิกล และลางสังหรณ์ที่เกิดจากความรู้สึกของเขาก็ไม่เคยพลาด

“ครับ” ไซม่อนรับคำ ถึงแม้แปลกใจกับการกระทำของเจ้านาย แต่ก็ปิดปากเงียบสนิทอย่างคนรู้นิสัยใจคอ

สองวันต่อมา

เลกซัสแอลเอ็มสีขาวคันหนึ่งก็มาจอดอยู่ที่หน้าห้องเช่าเก่า ๆ ห้องหนึ่ง คนในรถที่สวมแว่นกันแดดฉาบปรอทสีทองเปิดประตูลงมา แล้วถอดแว่นส่งยิ้มทักทายให้ปู่กับหลานที่มองมาด้วยความสนใจใคร่รู้ แต่ก็ยังนั่งนิ่งอยู่ที่เดิม

ปันหยีเห็นหนุ่มใหญ่วัยน่าจะประมาณรุ่นพ่อถอดแว่นแล้วส่งยิ้มมาให้ก็จำได้ จึงรีบลุกขึ้นแล้วยกมือไหว้เขาอย่างนอบน้อม

“สวัสดีค่ะ หนูนึกว่ารถของคนอื่นซะอีก ก็เลยไม่ได้เดินออกมา”

“ไม่เป็นไรจ้ะ ขึ้นรถเถอะ” ไซม่อนบอกกับเด็กสาว

“ค่ะ” เด็กสาวรับคำแล้วเดินกลับไปจูงปู่ขึ้นรถ

“คุณ.. หนูเรียกคุณว่าคุณอาได้ไหมคะ” เด็กสาวเอ่ยปากถามเมื่อนั่งอยู่ในรถด้วยกันแล้ว

“ได้สิ หนูจะเรียกฉันว่าคุณอา คุณลุง หรือไซม่อนก็ได้ทั้งนั้น” ไซม่อนตอบกลับอย่างใจดีและมีรอยยิ้มประดับอยู่บนใบหน้าตลอดเวลาที่พูด

“ค่ะ” เห็นการแสดงออกอย่างเป็นมิตรของเขาเธอก็หายอึดอัดไปได้มาก “คุณอาทานข้าวหรือยังคะ”

“ยังเลย แล้วหนูกับคุณปู่ล่ะทานหรือยัง” เขาตอบแล้วสตาร์ทรถ

“หนูกับปู่ทานแล้วค่ะ” เด็กสาวเปิดกระเป๋าผ้ากลางเก่ากลางใหม่ ที่ครูประจำชั้นเอาของลูกสาวที่ไม่ใช้แล้วมาให้ หยิบห่อกระดาษห่อหนึ่งยื่นให้เขา “หนูซื้อข้าวเหนียวหมูฝอยมาเผื่อไว้ให้คุณอาค่ะ” เธอไม่รู้หรอกว่าเขาจะกินข้าวมาแล้วหรือยังในตอนแรก แต่ก็ตั้งใจซื้อข้าวเหนียวหน้าหมูห่อนี้ไว้ให้เขาด้วย

ไซม่อนมองหน้าเด็กสาวผ่านแว่นกันแดด เห็นแววตาที่มองมาอย่างใสซื่อของเธอก็เกิดความรู้สึกอ่อนไหวประหลาด.. คนอื่นที่ไม่รู้นิสัยใจคออาจจะมองว่าเขาเป็นคนจิตใจดี เหมือนการแสดงออกที่เป็นมิตร.. แต่จริง ๆ แล้วเขานั้นเฉียบขาดมาก คำว่าเมตตาไม่เคยมีในพจนานุกรม ไม่มีการประนีประนอมใด ๆ ทั้งสิ้น ไม่ว่าฝ่ายตรงข้ามจะเป็นสตรีหรือคนชรา

นิสัยเหล่านี้เขาเรียนรู้มาจากเจ้านายที่เป็นรุ่นน้อง ที่มุ่งมั่นสร้างรากฐานให้ตัวเองมาตั้งแต่อายุยังไม่ถึงยี่สิบ บุรุษที่ถูกขนานนามว่านักธุรกิจสมองอัจฉริยะ ผู้ที่เริ่มต้นเล่นหุ้นเพราะเห็นหมายศาลประกาศยึดทรัพย์ของครอบครัว เขาเริ่มศึกษาการเล่นหุ้นและแนวทางการตลาด บริหารบริษัทที่กำลังจะตกไปเป็นของคนอื่นอย่างจริงจัง เพียงแค่หนึ่งปีเศษ ๆ ก็สามารถกอบกู้ชื่อเสียงของครอบครัวกลับมาได้

หลังจากนั้นก็เริ่มขยับขยายบริษัท จับทิศทางการลงทุนได้อย่างแม่นยำเหมือนมีญาณวิเศษ เพียงแค่สิบปีก็ก้าวมาเป็นนักธุรกิจรุ่นใหม่ไฟแรง ที่ประสบความสำเร็จอย่างงดงามของเกาะฮ่องกง และยังเป็นหุ้นส่วนของบริษัทต่าง ๆ อีกมากมาย

ด้วยความเลื่อมใสศรัทธาในตัวของฟิลลิป หยาง จึงทำให้เขาถอดแบบการทำงานของฝ่ายนั้นมาไม่ผิดเพี้ยน

แต่คนที่ถูกขนานนามว่าเย็นชาไร้หัวใจ ก็มีสิ่งที่คาดไม่ถึงอยู่เหมือนกัน นั่นก็คือเรื่องของปู่กับหลานสาวคู่นี้ เขามองเห็นเค้าลางความสวยของเด็กสาวก็จริง แต่เธอก็ยังเด็กเกินไปนักถ้าเทียบกับคนอายุสามสิบสอง

ที่สำคัญไปกว่านั้น... เธอเทียบกับสาว ๆ ที่เจ้านายเขาผลัดกันควงไม่ได้สักคน สาว ๆ พวกนั้นระดับเซเลบทั้งนั้น เรื่องรูปร่าง หน้าตา ไม่ต้องพูดถึง เพราะล้วนผ่านมีดหมอมาแล้วทั้งสิ้น ความสวยจึงจัดอยู่ในระดับนางงามกันเลยทีเดียว...

เจ้านายมองเห็นอะไรในตัวเธอคนนี้กันนะ เรื่องนี้คงเป็นเรื่องเดียวที่เขาเดาใจเจ้านายไม่ถูก แต่เธอต้องเป็นคนที่ทำให้เขารู้สึกดีแน่ ๆ เขาถึงได้สนใจเธอขนาดนี้

“คุณอาไม่ชอบทานข้าวเหนียวเหรอคะ ถ้าอย่างนั้นคุณอาจะทานอะไรคะ เดี๋ยวหนูจะไปซื้อให้” เห็นเขาไม่ยอมรับของจากตน แต่ก็รู้ว่าถูกมองผ่านแว่นสีทองที่ปิดดวงตาเอาไว้จึงเอ่ยถาม

“ฉันกินได้ แต่ห่อแค่นี้คงไม่อิ่ม เอาไว้เราแวะกินกลางทางกันดีกว่านะ” เขารับห่อข้าวเหนียวมาจากเธอ “ขอบใจหนูมากนะ” ภาษาไทยที่เกือบชัดถ้อยชัดคำพอ ๆ กับเจ้านายของเขาหลุดออกจากปากอย่างอ่อนโยน

“เห็นห่อแค่นี้แต่มันเยอะมากเลยนะคะ หนูซื้อมาจากป้าข้างห้อง ป้าเขาใส่ให้เยอะเลยค่ะ” เธอล้วงเข้าไปในกระเป๋าแล้วหยิบข้าวเหนียวที่เก็บเอาไว้อีกสองห่อออกมาหนึ่งห่อ “แต่ถ้าคุณอาไม่อิ่ม หนูยกของหนูให้อีกห่อหนึ่งก็ได้”

“หนูเก็บไว้เถอะ ฉันแค่ล้อเล่นเท่านั้น” เพราะความใสซื่อ ตรงไปตรงมาอย่างไร้จริตแบบนี้หรือเปล่านะ ที่ทำให้เจ้านายของเขาแปลกไป

ไซม่อนเคลื่อนรถออกไปช้า ๆ วิ่งผ่านซอยเล็ก ๆ จนออกไปสู่เส้นทางหลักที่วิ่งไปยังจังหวัดเพชรบุรี ระหว่างทางเขาได้แวะตามปั๊มน้ำมันใหญ่ ๆ คอยดูแลปู่กับหลานสาวอย่างดีตามคำสั่งของเจ้านายอย่างไม่บกพร่อง ถึงแม้เด็กสาวมักจะปฏิเสธเวลาที่เขาชวนไปซื้อของอร่อย ๆ กิน แต่เขาก็มักจะมีข้ออ้างทำให้เธอยอมคล้อยตาม

ด้วยเหตุผลเหล่านี้ จึงทำให้พวกเขาทั้งสามคนสนิทกันได้เร็วขึ้น การเดินทางเพียงระยะเวลาสั้น ๆ นั้นจึงมีเรื่องคุยและเสียงหัวเราะไปตลอดเส้นทางจนถึงหุบกะพง

“บ้านปู่อยู่แถวนี้เหรอครับ” ไซม่อนเอ่ยถามเมื่อขับรถเข้าไปตามเส้นทางที่ชายชราบอก

“ครับเดี๋ยวพอถึงแยกข้างหน้าแล้วเลี้ยวขวาเข้าไปก็ถึงแล้ว”

“ใกล้นิดเดียวเองนะครับ เข้าซอยมาไม่ลึกมาก แต่ก็ลำบากถ้าไม่มีรถ” ชายหนุ่มวัยสามสิบเจ็ดปีชวนคุยไปเรื่อย ๆ ขณะที่เลี้ยวขวาเข้าไปตามซอยเล็ก ๆ ที่มีหญ้าขึ้นปกคลุมไปหมด มีเพียงเส้นดินแดงเล็ก ๆ สองเส้นที่บ่งบอกให้รู้ว่าน่าจะมีรถวิ่งเข้าออกอยู่บ้าง