ผู้หญิงแปลกหน้า

"นี่!"

นานาวยกมือชี้หน้าเจ้าของใบหน้าเย็นชาที่เพื่อนเอ่ยถึงว่าเข้าถึงตัวยากมากสุดๆ ความเมาทำให้สาวเจ้ามีความใจกล้าบ้าบิ่นเดินเข้ามาประจันหน้ากับชายหนุ่มต่างชาติที่ได้ยินแว่วๆ ตอนอยู่ที่โต๊ะว่าเป็นนักลงทุนอะไรสักอย่าง

หรี่ตาจ้องใบหน้าคมเข้มผ่านความสลัวในขณะที่มือใหญ่ของเขายกให้ห้ามลูกน้องคนสนิทที่กำลังจะปรี่เข้ามากระชากร่างเล็กออกไป

คาลอสจ้องใบหน้าหวานจิ้มลิ้มกลับด้วยแววตาเย็นชาโดยไม่พูดอะไร รอดูว่าสาวเจ้าจะทำอะไรต่อไปดูจากท่าทางก็รู้ว่าเธอกำลังเมามาก

"ไปนั่งด้วยกันหน่อย"

"บังอาจ!" เสียงเข้มดุดันนี้ไม่ใช่เสียงของมาเฟียหนุ่มแต่เป็นเสียงจากเครย์ตันมือขวาเขาต่างหาก

"...นายเป็นใครมาสอดอะไรด้วย"

เสียงยานยาวหันไปหรี่ตาจ้องคนตัวใหญ่ด้านข้างด้วยสายตาสงสัยอย่างชัดเจน เธอมั่นใจว่าตัวเองพูดอยู่กับคนตรงหน้าแล้วเขา... เป็นใครกันมาเสียงดังใส่เธอทำไม

นานาวสะบัดหัวเลิกสนใจคนอื่นยื่นมือคว้าหมับเข้าที่ข้อมือใหญ่ที่สอดเข้าในกระเป๋ากางเกงจูงพาร่างสูงใหญ่ของชายต่างชาติหน้านิ่งเดินกลับมาหาเพื่อนพิสูจน์ให้เห็นว่าคนที่บอกว่าเข้าถึงตัวยากมันเป็นแค่ข่าวลือที่พูดกันเท่านั้น 

เท้าหนักก้าวตามร่างเล็กของหญิงสาวที่เขาจำได้ว่าเคยถูกเธอชน กลิ่นหอมอ่อนๆ ที่กำจายออกมาจากตัวเธอยังติดจมูกแม้จะผ่านมาหลายวันแต่เขาก็ยังคงหงุดหงิดกับกลิ่นนั้น รอดูว่าเธอจะทำอะไรต่อไปจากนี้

"นั่งตรงนี้"

คนเมาจัดแจงเลื่อนเก้าอี้ให้กับร่างสูงใหญ่ได้นั่งลงไป ก่อนตัวเองจะหย่อนตัวลงบนเก้าอี้ตัวเดิมใกล้เพื่อน ฉีกยิ้มกว้างหลับตาลงเล็กน้อยในขณะที่ข้าวแป้งกับหนาวหน้าเสียมองหน้าสองคนสลับกันไปมา

มาเฟียหนุ่มนั่งหน้านิ่งเย็นชาต่างจากเพื่อนเธอที่นั่งยิ้มหน้าระรื่นอวดโชว์ฟันขาว

"เห็นไหมไม่เห็นเข้าถึงตัวยากแบบที่แกบอกเลย" เสียงหวานเอ่ยออกมาเรียกสายตาราบเรียบจากคนที่กำลังนั่งมองเพื่อนเธอสลับกันไปมาราวกับจะสแกนว่าเป็นมิตรหรือศัตรูให้เหลือบหางตามายังตัวเอง

"ยัยนาวแกเมาแล้ว"

"อือ... แค่มึนนิดหน่อยเอง"

มึนนิดหน่อยบ้าอะไร เกิดพูดอะไรไม่เข้าหูคนที่พาเดินเข้ามาด้วยแล้วเขาโมโหเลือดขึ้นหน้าสั่งฆ่าปิดปากพวกเธอจะทำยังไง ยัยเพื่อนคนนี้นี่!

นานาวเอียงคอจ้องเพื่อนที่กำลังแสดงสีหน้าบอกว่าหวาดกลัวคนด้านข้างตัวเองอย่างชัดเจน หันสายตามองตามมายังเจ้าของใบหน้าเย็นชาที่นั่งเชิดหน้ากอดอกไม่พูดจาก็เดาเองในใจว่าเพื่อนเธอคงจะคิดว่าผู้ชายคนนี้เข้าถึงตัวยากอยู่เลยไม่กล้าพูดด้วย

ร่างเล็กหมุนตัวกลับมาเผชิญหน้ากับชายหนุ่มร่างใหญ่คลี่ยิ้มยกมือขึ้นกอบกุมแก้มสากที่ไม่เคยมีใครได้สัมผัสมันมาก่อนแม้แต่คู่นอนของเขาที่ได้สัมผัสเพียงร่างกายช่วงล่างเท่านั้น ยื่นหน้าเข้าใกล้ในขณะที่คาลอสเองก็กัดฟันดังกรอดเริ่มไม่พอใจ 

เขายอมทนดูว่าสาวเจ้าจะทำอะไรเพราะอยากรู้ว่าเธอเป็นใครแล้วใครส่งเข้าหาเขาโดยตรงแต่พอถูกแตะต้องส่วนต้องห้ามก็เริ่มแสดงความไม่พอใจออกมาอย่างชัดเจน ฝ่ามือใหญ่ยกขึ้นมาจับข้อมือเล็กสองข้างเอาไว้บีบแน่นแต่ยังไม่ทันได้สะบัดออกจากใบหน้าริมฝีปากอวบอิ่มรูปกระจับสีแดงเรื่อก็ประกบลงมาบนกลีบปากบางอย่างรวดเร็ว

ลมหายใจอุ่นหอมกรุ่นเจือกลิ่นแอลกอฮอล์ชัดเจนทำร่างสูงใหญ่ของมาเฟียหนุ่มชะงัก เขาไม่เคยจูบคู่นอนคนไหนมาก่อน เธอ... เป็นคนแปลกหน้าที่กล้ามาแตะต้องส่วนต้องห้ามแบบหน้าระรื่น

จุ๊บ~

"เข้าถึงตัวยากตรงไหนเห็นไหมคิกๆ... อื้อ~" นานาวผละริมฝีปากออกหันไปมองเพื่อนทั้งสองคนที่นั่งอ้าปากค้างด้วยความตกใจกับความใจกล้าบ้าบิ่นของเพื่อน ไม่คิดว่าพอเมาแล้วจะเรื้อนได้ขนาดนี้

คาลอสเหมือนได้สติคืนเหลือบขึ้นยังคนที่เกือบเกยขึ้นบนตักแกร่ง คลายมือออกจากข้อมือเล็กกวาดต้อนไปด้านหลังคว้าท้ายทอยเล็กกดหญิงสาวลงมาก่อนจะประกบปากจูบบดเคล้าริมฝีปากนุ่มนิ่มที่เอาแต่พร่ำเพรื่ออย่างหนักหน่วง

เป็นครั้งแรกที่คิดว่าจูบมันไม่ได้แย่ จะเรียกว่าเป็นจูบแรกเลยก็ว่าได้เพราะเขาไม่เคยจูบผู้หญิงคนไหนมาก่อน

"..."

"อื้อ~"

แรงบดขยี้รุนแรงทำคนเมาเริ่มหายใจหอบ มือน้อยที่กอบกุมแก้มสากไว้ก่อนหน้าเลื่อนลงมาทุบอกกว้างแรงๆ ให้ถอยห่างออกไปเพราะตัวเองเริ่มจะหายใจไม่ออกแล้ว แต่เขากลับทำตรงข้ามด้วยการสอดลิ้นสากร้อนรุ่มเข้ามาในโพรงปากเล็กดูดดึงลิ้นนุ่มที่กำลังขับไสไล่ส่งอย่างเอาแต่ใจ ฟันคมที่ขบกัดริมฝีปากอิ่มล่างสร้างรอยแผลเลือดซึมให้เจ้าตัวได้อย่างง่ายดาย

ภาพตรงหน้าเหมือนคำสาปที่สาปส่งมาให้ทั้งหนาวและข้าวแป้งได้แต่นิ่งค้างท่าเดิมด้วยความตกใจ กว่าจะรู้สึกตัวอีกครั้งร่างสูงใหญ่ก็ปล่อยเพื่อนเธอให้เป็นอิสระแล้ว 

"ทำอะไรเนี่ยหายใจไม่ออก" เสียงคนเมาดึงสติหนาวให้กลับคืน ร่างบางดันตัวลุกขึ้นจะไปกระชากเพื่อนตัวเองกลับมาเป็นเวลาเดียวกันกับที่ลูกน้องคนสนิทของมาเฟียหนุ่มเดินเข้ามาก้มกระซิบข้างหูเจ้านายพอดีเธอจึงหยุดนิ่งและข้าวแป้งก็ลุกขึ้นมาตาม

"จะ.. เจ๊ทำไงอ่ะ"

"รอดูก่อน"

"ยัยนาวนะยัยนาวทำบ้าอะไรลงไปเนี่ยคงไม่ถูกหมายหัวหรอกนะ"

"..."

คาลอสยังคงจ้องใบหน้าหวานจิ้มลิ้มแดงก่ำด้วยความเมาแบบไม่พอใจของหญิงสางร่างเล็กที่ยังไม่หลุดจากพันธนาการของฝ่ามือใหญ่ ในขณะที่หูก็ฟังรายงานจากลูกน้องคนสนิทไปด้วย

หลังรายงานเสร็จเครย์ตันก็หยัดกายขึ้นเต็มความสูง ดวงตาคมเหลือบมองหญิงสาวแปลกหน้าที่เกยอยู่บนตักเจ้านายหนุ่มด้วยความสงสัยเพราะเธอไม่ได้อยู่ในความสนใจของเจ้านายมาก่อนหน้านี้เลยสักนิด อยู่ๆ ก็โผล่เข้ามาแต่ที่น่าแปลกใจคือเจ้านายเขาดันสนใจเธออีกนี่สิ 

มาเฟียปล่อยมือออกจากท้ายทอยเล็กและเอวคอดที่ไม่รู้ว่ายื่นเข้าไปเกี่ยวรั้งมาแนบชิดตั้งแต่ตอนไหน จ้องใบหน้าจิ้มลิ้มแดงก่ำด้วยแววตาราบเรียบก่อนจะลุกขึ้นเดินออกจากไปพร้อมกับลูกน้องคนสนิทโดยไม่ได้พูดอะไรออกมา ส่วนนานาวที่หลุดจากพันธนาการรัดรึงได้ก็ยกแก้วค็อกเทลที่เหลือครึ่งแก้วด้านหน้าขึ้นกระดกลงคอดับกระหายคอแห้งเรอเสียงดังเอิกก่อนจะฟุบไปกับโต๊ะท่ามกลางสีหน้าคาดโทษปนโล่งอกของเพื่อน

"เมาแล้วสร้างปัญหาให้ตัวเองไม่พอยังหลับหนีไปอีก"

"เฮ้อ... หัวใจจะวาย ฉันก็คิดว่าผู้ชายคนนั้นจะสั่งฆ่ายัยนาวแล้วซะอีก" ข้าวแป้งผ่อนลมหายใจออกหนักทิ้งตัวลงบนเก้าอี้ตัวเดิมเอนหลังกับพนักพิงราวกับคนหมดเรี่ยวแรง

"ไหนแกว่าเขาเข้าถึงตัวยากไงแล้วไหงมาจูบยัยขี้เมานี่ได้ล่ะ" 

"จะไปรู้เหรอ ก็ได้ยินมาแบบนั้นฉันก็ไม่เคยทำอะไรแบบนี้นี่นา"

เธอได้ยินเพื่อนอีกกลุ่มที่เป็นนางแบบเล่าต่อกันมาแต่ไม่รู้ว่าระดับความเข้าถึงตัวยากของคาลอสมากน้อยแค่ไหน แต่หลักๆ หากดูจากหน้าแล้วคงไม่มีใครสามารถเฉียดเข้าใกล้ได้หากไม่ได้รับอนุญาตแต่นี่เพื่อนเธอ... เฮ้อ ไม่รู้แล้ว

ร่างบางหยัดกายลุกขึ้นหันมองหนาวที่กำลังยืนทำหน้าหนักใจเพราะไม่รู้ว่าหลังจากนี้จะเกิดอะไรขึ้นกับเพื่อนอีกหรือเปล่า สองคนตัดสินใจพาคนเมากลับที่พักก่อนส่วนเรื่องคืนนี้ก็ให้คนสร้างปัญหาตื่นก่อนแล้วค่อยมาคิดกันอีกที ไม่แน่ผู้ชายที่มีผู้หญิงเต็มใจพร้อมเข้าหาตลอดเวลาเพียงแค่กระดิกนิ้วเรียกอย่างคาลอส บาลาสเซียคงไม่สนใจเพื่อนเธอมากมายหรอก