ไม่เคยขาดทุน

"ฟุว์~"

ตุบ!

นานาวพ่นถอนหายใจยาวพร้อมกับปล่อยตัวเองลงบนโซฟากลางห้องพักคอนโดของตัวเองในเวลาเกือบหนึ่งทุ่มหลังกลับจากโรงพยาบาลแล้ว รู้สึกหวาดระแวงทั้งวันนับจากลงมาจากตึกพิเศษกลัวจะโดนแอบตามมายังที่พักต้องอ้อมรถวนรอบเป็นสามสี่รอบจนลืมนึกไปว่าอีกฝ่ายนั้นเป็นมาเฟียการจะหาที่พักเธอนั้นมันง่ายยิ่งกว่าปอกกล้วยเข้าปากเสียอีก

เรียวแขนสวยแผ่หลาหลับตาลงท่ามกลางบรรยากาศเย็นสบายจากเครื่องปรับอากาศที่กำลังทำงานมาได้สักพัก... สักพักเหรอ

สมองประมวลแทบทันทีที่จำได้ว่าตั้งแต่เดินเข้ามาในห้องเครื่องปรับอากาศมันก็ทำงานรออยู่ก่อนแล้วทั้งที่ตัวเธอเองเพิ่งมาถึง ร่างเล็กผุดลุกขึ้นนั่งด้วยความรวดเร็วกวาดสายตามองรอบห้องด้วยความหวาดระแวง เริ่มใช้สมาธิจดจ่ออยู่กับแสงสีเสียงภายในห้องที่มันสว่างโร่ไปทั้งห้อง

ประตูห้องนอนถูกเปิดแง้มไว้ครึ่งบานยิ่งทำให้นานาวกลืนน้ำลายลงคอยากลำบากด้วยใจหวั่นๆ มือเรียวเลื่อนหากระเป๋าใบเล็กของตัวเองที่ถูกปลดวางลงโต๊ะกระจกสีทึบเกี่ยวสายกระเป๋าขึ้นมาพร้อมกับลุกขึ้นพรวดพราดออกแรงวิ่งพุ่งตรงไปยังประตูอย่างไม่คิดชีวิต เวลานี้คิดเพียงว่าต้องออกไปจากที่นี่ให้ได้ ต้องออกไปก่อนเพื่อความปลอดภัยของตัวเอง

ตึก ตึก

หมับ!

"อ๊ะ! กรี๊ดดดดดด" 

แต่ยังไม่ทันจะได้คว้าลูกบิดประตูนำพาตัวเองออกไปสู่ความปลอดภัยด้านนอกก็ถูกรวบไว้ด้วยท่อนแขนแกร่งกำยำที่ไม่รู้โผล่มาจากทิศทางไหนดึงเข้าหาตัว แผ่นหลังบางกระแทกเข้ากับความแข็งแรงใหญ่โตด้านหลังเข้าอย่างจังพาลทำเจ็บจุกสะเทือนไปถึงด้านหน้า

"จะไปไหน"

น้ำเสียงเย็นเอ่ยกระซิบชิดกกหูเล็กทำขนลุกซู่ไปทั้งตัว ร่างเล็กลอยหวืออยู่กลางอากาศก่อนจะถูกเหวี่ยงลงมาบนโซฟาอย่างไม่แรงมากนักตามมาด้วยร่างสูงใหญ่ของคาลอสที่ก้าวขึ้นมาคร่อมกักขังร่างบางเอาไว้ใต้ร่างหนาอย่างรวดเร็ว

"ค.. คุณเข้ามาได้ยังไง"

"คิดว่าไง"

"ฉ.. ฉันอธิบายได้นะคะ วันนั้นฉันเมามากจำไม่ได้ว่าทำอะไรลงไปบ้างขอล่ะ ยะ... อย่า..."

"..."

นานาวเสหลบใบหน้าคมเข้มของชายหนุ่มที่โน้มลงมาหาไม่สนใจคำอธิบายที่กำลังพร่ำรัวบอกลิ้นพันกัน ลมหายใจร้อนผ่าวที่เป่าลงมาบนใบหน้าหวานถี่ๆ ทำสองแก้มร้อนฉ่าเผลอกลั้นหายใจไปชั่วขณะ 

มาเฟียหนุ่มยกมุมปากขึ้นเล็กน้อยอย่างขบขัน ดึงตัวขึ้นนั่งพลางกระชากคนตัวเล็กให้ลุกขึ้นตามทำคนหลับตาปี๋กลั้นหายใจสะดุ้งเฮือกราวกับตกหลุมอากาศลูกยักษ์ช่องท้องวูบโหวงไปหมด

"เท่าไหร่"

"คะ.. คะ? อะไรคือเท่าไหร่"

"นอนกับฉันคืนนี้คิดเท่าไหร่"

คำพูดเรียบนิ่งแววตาที่แสดงความต้องการตามที่เอ่ยออกมาทำนานาวเลือดขึ้นหน้า เกิดมาไม่เคยพบเคยเจอใครกล้าทำแบบนี้กับตัวเองมาก่อน อย่างน้อยๆ คนที่เคยมาจีบก็ไม่ได้ยกเรื่องแบบนี้ขึ้นมาพูดก่อนก็แล้วกัน

มือเล็กกำหมัดแน่นแต่ก็ทำอะไรไม่ได้ ดูจากขนาดตัวแล้วหากเธอเผลอทำอะไรไม่ถูกใจ พูดไม่เข้าหูเขาขึ้นมาร่างเธอคงแหลกละเอียดไม่เหลือแม้แต่กระดูกให้หมาแทะเล่นแน่ 

"ฉันเป็นงานมากนะคะราคาต้องสูงหน่อยคุณจ่ายไหวไหมล่ะ"

"เป็นงาน?" มาเฟียหนุ่มเลิกคิ้วข้างหนึ่งขึ้นเอ่ยทวนถามเสียงเรียบ เหลือบหางตามองร่างเล็กที่กำลังนั่งตัวสั่นเทาแววตาเต็มไปด้วยความหวาดหวั่นแล้วส่งเสียงเย้ยหึในลำคอเบาๆ

"วันนั้นแค่เล็กน้อยสำหรับงานหลักฉันเท่านั้นที่จริงฉันผ่านงานมาเยอะกว่านั้นอีก ห้องไม่เคยว่างเว้นเลยมีช่วงหลังที่ต้องฝึกงานจึงไม่ค่อยได้รับงานแต่หากคุณจะเอาก็ได้แต่ราคาสูงกว่าปกติรับได้หรือเปล่าล่ะคะ"

"..."

ยัยข้าวแป้งบอกว่าคาลอสเป็นคนที่เข้าถึงตัวยากมาก เรื่องผู้หญิงความปลอดภัยต้องระดับโปรเท่านั้นหวังว่าคำพูดเธอจะทำให้เขาลังเลไม่มากก็น้อย ส่วนเรื่องที่เคยล่วงเกินส่วนหวงห้ามไปแล้วนั้น... ค่อยคิดทีหลังแล้วกัน

นานาวเลือกที่จะตามน้ำไปก่อน ตอนนี้สมองคิดอะไรไม่ทันเลยจริงๆ แต่ในเมื่อเขายกความต้องการออกมาแบบนั้นเธอก็ต้องทำทุกวิถีทางเพื่อให้ตัวเองหลุดพ้นจากความสนใจของเขาให้ได้

"ราคาปกติอยู่ที่... หกหลัก แต่ตอนนี้พิเศษเพราะฉันต้องเหนื่อยมากกว่าปกติมากงั้นคิดให้คุณเบาๆ แปดหลักแล้วกัน" ดวงตากลมโตกลอกกลิ้งล่อกแล่กไปมายามนึกถึงจำนวนหลักเงินที่คิดว่าผู้ชายคนนี้คงจะไม่ยอมเสียเงินตั้งมากกมายขนาดนั้นเพียงเพื่อให้ได้ผู้หญิงขายตัว.. ไม่สิ ผู้หญิงมากโรคแบบเธอมาใช้รองอารมณ์กามตัวเองเป็นแน่

ยกยิ้มมุมปากอย่างพอใจเมื่อเห็นว่ามาเฟียหนุ่มเงียบไป เขาหลุบตาลงยังหน้าจอโทรศัพท์เครื่องหรูของตัวเองที่ไม่รู้เอาออกมาตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่สนใจเธอเลยด้วยซ้ำ แบบนี้คงจะกำลังคิดหนักอยู่สินะ

ติ้ง~

ในขณะที่กำลังยกยิ้มพอใจกับผลงานตัวเองอยู่นั้นเสียงแจ้งเตือนบางอย่างจากเครื่องมือสื่อสารส่วนตัวในกระเป๋าสะพายข้างก็ดังแทรกเข้ามา นานาวเหลือบมองยังกระเป๋าตัวเองที่ตกไปอยู่บนพื้นตอนที่ถูกเหวี่ยงขึ้นมาบนโซฟาเมื่อครู่พลางเหลือบขึ้นยังใบหน้าคมเข้มหล่อเหลานั้นเล็กน้อย พอคนตัวโตเงยหน้าขึ้นมาสบตาก็รีบเสหลบกัดปากเบาๆ ราวกับไม่สนใจเขา

เพราะมัวแต่ทำงานจนไม่มีเวลาบอกเล่าเรื่องที่เจอมาวันนี้ให้เพื่อนฟังขอทีเถอะสวรรค์ช่วยดลบันดาลให้เพื่อนเธอโทรมาตอนนี้ด้วยทีเถ๊อะ

คาลอสเอนหลังลงกับพนักพิงวางพาดแขนไปกับพนักอย่างใจเย็นรอดูว่าเจ้าหล่อนคิดจะทำอะไรต่อไป เขาไม่เคยใจเย็นรอคู่นอนคนไหนแบบนี้มาก่อนแต่สำหรับเธอคือข้อยกเว้น จะเรียกว่าพิเศษกว่าคนอื่นก็คงได้เพราะความรู้สึกในตอนนี้เธอเป็นแบบนั้น ค่อยๆ ต้อนเจ้าหล่อนให้หลงเดินเข้ามาในกรงที่เขาได้วางเอาไว้ เธอต้องตกอยู่ใต้อาณัติเขาจนกว่าเขาจะเบื่อและจากไปเอง

"เออ... ขอกระเป๋าหน่อยได้ไหมคะ"

"..."

"เมื่อกี้มีเสียงข้อความเข้ามาคุณก็ได้ยินใช่ไหม ฉันจะดูแปบนึงส่วนคุณถ้ายังคิดไม่ได้ก็ไม่เป็นไรค่ะ ค่อยๆ คิด" ว่าแล้วก็รีบก้มลงไปเก็บกระเป๋าใบเล็กของตัวเองมาวางบนหน้าตักขยับออกห่างจากจุดที่นั่งเดิมเล็กน้อยรีบสอดมือคว้าโทรศัพท์มือถือส่วนตัวออกมาเปิดดูแจ้งเตือนและก็ต้องขมวดคิ้วยุ่งกับข้อความที่ขึ้นบนหน้าจอ

แจ้งเตือนจากบัญชีส่วนตัวมีเงินโอนเข้าจำนวนแปดหลักแถมยังโอนเข้ามาได้ไม่ถึงห้านาทีด้วยซ้ำ นับๆ ดูแล้วคงจะเป็นตอนที่เธอเอ่ยราคาค่าตัวไปเมื่อครู่นี้ คงไม่ใช่... เป็นไปไม่ได้หรอกเขาจะรู้เลขบัญชีเธอได้ยังไง เป็นไปไม่ได้เด็ดขาด

"สิบล้านหวังว่าจะไม่ทำให้ผิดหวัง"

อึก!

คนบ้าที่ไหนจะซื้อผู้หญิงด้วยจำนวนเงินที่เธอหาทั้งชีวิตก็ไม่รู้จะได้แบบนี้กันนะ หรือเขามักจะจ่ายให้ผู้หญิงทุกคนที่ยอมขึ้นเตียงกับเขาด้วยจำนวนเงินนี้งั้นเหรอ

คาลอสจ้องใบหน้าหวานที่สลดซีดเผือดด้วยความเย้ยหยันนิดๆ เธอคงจะกำลังคิดว่าเขาบ้าถึงขั้นยอมเสียจำนวนเงินมากขนาดนี้ซื้อตัวผู้หญิงให้นอนด้วยสินะ แต่ไหนแต่ไรมาเขาทำธุรกิจไม่เคยขาดทุนมาก่อนเพราะฉะนั้นเม็ดเงินที่เสียไปก็ต้องแลกมาด้วยความคุ้มค่าของชิ้นงานด้วยเหมือนกัน

"อ๊ะ!"

"หวังว่าจะชำนาญเหมือนที่พูด"

"ห๊ะ? อื้อ!"

แรงฉุดกระชากเข้าหาตัวด้วยความแรงของคาลอสทำให้นานาวที่สมองกำลังหลุดลอยได้สติอีกครั้ง แต่ก็เป็นในตอนที่ริมฝีปากหนากดทับลงมาบนกลีบปากนุ่มอย่างอุกอาจรุนแรงแล้ว 

ฟันคมที่ขบกัดลงมาบนกลีบปากนุ่มอย่างรุนแรงมากกว่าเมื่อตอนที่อยู่ในห้องนั้นมากทำให้กลีบปากนุ่มแตกเลือดซึมจนได้กลิ่นฝาดเลือด มือที่กำโทรศัพท์เอาไว้แน่นก็เผลอปล่อยทิ้งยกขึ้นมายันอกกว้างดันให้ออกห่างแต่แรงเท่ามดมีหรือจะสู้แรงพญาช้างสารได้

คาลอสบดขยี้ริมฝีปากอวบอิ่มอย่างดูดดื่มรุนแรงไม่สนใจว่าเจ้าตัวจะเจ็บหรือเปล่า สนเพียงแค่ความหอมหวานที่ได้ลิ้มรสติดอยู่ปลายลิ้นเท่านั้น ฝ่ามือสากเลื่อนขึ้นมากอบกุมเต้าสวยเอาไว้เต็มมือบีบเค้นหนักๆ อย่างไม่ยั้งแรงทำให้นานาวที่กำลังยกมือดันอกผลักออกต้องเลื่อนลงมาจับหลังมือแกร่งเอาไว้

จ๊วบ~

เสียงบดจูบเสียงดังจ๊วบจ๊าบท่ามกลางห้องเงียบงันที่มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศกำลังทำงานอยู่เท่านั้น ลมหายใจหอบกระชั้นเกิดจากอารมณ์ความกระสันเริ่มพุ่งติดร่างกายร้อนรุ่มอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน แก่นกายปวดหนึบอยากออกมาเผชิญกับโลกภายนอกอวดโชว์ความแข็งแกร่งของตัวเองให้กับอีกฝ่ายได้รู้ฤทธิ์

"อื้อ!"

"...จูบยังไม่เป็นแบบนี้เรียกว่าเป็นงาน?"

"ค.. คนบ้า คุณจะทำแบบนี้กับฉันไม่ได้นะ แบบนี้มันข่มขืนกันชัดๆ" อยากตะโกนแสกหน้าให้ลั่นห้องแต่ตอนนี้ทำได้เพียงพึมพำราวกับคนไร้เรี่ยวแรงเท่านั้น นานาวได้แต่หงุดหงิดตัวเองที่ไม่สามารถทำได้ดังใจหมาย หอบหายใจหนักสูดเอาอากาศเข้าปอดจนใบหน้าแดงก่ำ

"ตกลงราคากันแล้วไม่ถือว่าข่มขืน ฉันไม่เคยลงทุนแล้วขาดทุนมาก่อนหวังว่าเธอจะเข้าใจความหมาย"

เธอเป็นผู้หญิงคนแรกที่เขาสนทนาด้วยประโยคที่ยาวเหยียดขนาดนี้ แม้แต่แม่ผู้ให้กำเนิดยังนับคำได้เพราะฉะนั้นคนพิเศษกว่าต้องทำงานหนักกว่าเช่นกัน

ไม่รอให้เสียงหวานๆ ที่คอยแต่จะทำให้ฝันร้ายได้เอ่ยอะไรออกมาอีกมาเฟียหนุ่มก็โฉบลงมาจูบปิดปากเล็กไว้อีกครั้ง ลิ้นสากร้อนใช้จังหวะที่เจ้าหล่อนกำลังอ้าปากสูดเอาอากาศสอดเข้าไปกระหวัดเกี่ยวลิ้นนุ่มอย่างดุดันเร่าร้อนทันที มือก็ทำหน้าที่ปัดป่ายไปทั่วเรือนร่างเล็กที่สัดส่วนไม่ได้เล็กตามด้วยอารมณ์รัญจวนโหยหาราวกับคนขาดเซ็กส์มาเป็นแรมปี