ตอนที่ 2 แทนที่

วันต่อมา

ด้านสวีลี่ฟ่านที่เตรียมตัวเก็บของเธอจะเดินทางพรุ่มนี้แล้ว อาจจะไปถึงที่นู่นคงจะช่วงบ่าย ๆ เลยอีกอย่างเธอต้องตามหาบ้านของหยางเป่าหานอีก

ความจริงหมู่บ้านที่หยางเป่าหานอยู่ เธอและตระกูลสวีก็เคยอยู่แต่นานมากแล้ว ตระกูลสวีเองย้ายมาอยู่ในเมืองได้เป็นสิบ ๆ ปีแล้ว เธอจำอะไรในวัยเด็กไม่ได้มากเท่าไหร่ แม้แต่หยางเป่าหานเองก็ไม่เคยเจอเขา

“เธอเก็บอะไรไปตั้งเยอะแยะ จะไม่เหลืออะไรไว้เลยเหรอ”

“ที่นู่นเป็นชนบทบ้านพี่เป่าหานเองก็ใช่ว่ามีเงิน ฉันเองก็เอาของที่เป็นของตัวเองไปทั้งนั้นไปที่นู่นจะได้ไม่ต้องหาซื้อ ไม่รู้ว่าจะมีหรือเปล่าถ้าเอาที่นอนพวกนี้ไปได้คงจะเอาไปด้วยแล้ว แต่ค่าขนส่งคงแพง”

“นี่ลี่ฟ่านเธอกับซ่านซูก็เลิกกันแล้ว ถ้ารุ่ยหนิงกับซ่านซูคบกันเธอคงจะไม่ว่าอะไรหรอกนะ คนเคยรักกันมาก่อน”

“ไม่เลยค่ะแม่ดีซะอีก อีกอย่างรุ่ยหนิงเองก็เล็งพี่ซ่านซูมาตั้งนานแล้ว ตอนนี้เป็นโอกาสของเธอที่จะอ่อยพี่ซ่านซูทำให้เต็มที่เลยนะคะ รุ่ยหนิงเองต้องเอาพี่ซ่านซูอยู่หมัดอย่างแน่นอนค่ะแม่”

“เธออกหักจนบ้าไปแล้วหรือไง”

“ฉันพูดตามจริงค่ะ ตอนนี้ฉันกับพี่ซ่านซูเราไม่มีสถานะต่อกัน ถ้ารุ่ยหนิงจะคบกับอดีตคนรักของพี่สาวตนเองก็ไม่ใช่เรื่องที่ผิดอะไรค่ะ แต่ธรรมชาติมนุษย์เขาไม่ทำกันค่ะ” สวีลี่ฟ่านเธอไม่ได้หึงหวงอะไรในตัวหวางซ่านซู แต่ธรรมชาติมนุษย์ที่ดีไม่มีใครเอาคนรักของพี่สาวมาเป็นของตนเอง นอกเสียจากคนที่เกิดมาอย่างผิดธรรมชาติอย่างสวีรุ่ยหนิงและคนที่ให้ท้ายเธออย่างผิด ๆ

“นี่ พี่ยังหึงหวงพี่ซ่านซูอยู่ใช่ไหมคะ แบบนั้นพรุ่งนี้ฉันจะไปยกเลิกนัดกับพี่ซ่านซูค่ะ พี่เขาชวนฉันไปทานมื้อเย็นด้วยค่ะ”

“ไม่ได้นะรุ่ยหนิง ลูกจะมายกเลิกได้ยังไงกันเสียมารยาทพี่เขาอุตส่าห์ชวนลูกเองเลยนะ”

“เสียดายโอกาสแย่เลยรุ่ยหนิง เธออย่ายกเลิกเลยพี่สาวคนนี้ไม่ได้หึงหวงในตัวพี่ซ่านซูของเธอ เพราะในตัวเขาไม่มีอะไรให้เสียดายอย่างไรล่ะ”

“พี่ลี่ฟ่านทำไมพูดแบบนี้คะ ถ้าพี่ซ่านซูได้ยินเขาจะเสียใจเอานะคะคนเคยรักกันมาก่อนถึงตอนนี้จะเลิกกันเเล้ว” สวีรุ่ยหนิงเองไม่ได้สนใจเรื่องความเจ้าชู้ เธอสนใจอะไรที่มันมีค่ามากกว่านั้น อีกอย่างเมื่อวานที่เธอไปวิ่งออกกำกายมาเธอก็ได้พูดคุยกับพี่ซ่านซูเขาดูสนใจเธออยู่ไม่น้อย

“จริงถ้าเขาเสียใจคงไม่นอกใจฉัน เธอเองก็เหมาะสมกับเขาดีนะฉันขอให้เธอสมหวังรุ่ยหนิง” ถ้าหวางซ่านซูแคร์สวีลี่ฟ่านจริงคงไม่ทำให้เสียใจหนักมากขนาดนี้ ความจริงคนทั้งสองรักกันมาตั้งหลายปี จุดหมายปลายทางมันควรจะมีความสุขไม่ใช่จบแบบแตกแยกแบบนี้

ในความทรงจำสวีลี่ฟ่านกับหวางซ่านซูดูมีความสุขมาก หวางซ่านซูไม่ใช่คนเจ้าชู้ แต่เขามีนิสัยแบบนี้ตอนไหนกันและเขาไม่รักสวีลี่ฟ่านตอนช่วงเวลาไหนกัน…หรือเขาไม่ได้รักตั้งแต่แรก

“พรุ่งนี้ฉันคงไม่ได้ไปส่งพี่นะคะ เพราะพี่ซ่านซูนัดฉันไว้ค่ะ”

“ตามสบายจ้ะ”

หลังคนทั้งสองออกไปสวีลี่ฟ่านเองก็เก็บของต่อ วันนี้เธอมีคนที่จะต้องไปลา เพราะไม่รู้ว่าจะกลับมาที่นี่อีกตอนไหน เป็นคนที่มีพระคุณคนหนึ่งและสหายของเธออีกสองคนที่เธอจะต้องไปลา เป็นสองคนที่ดีมาก ๆ ทำงานอยู่ที่เดียวกับที่สวีจื่อโยวทำก็ที่เดียวกับหวางซ่านซู

โรงงานผลิตอาหารสำเร็จรูป

สวีลี่ฟ่านที่เก็บของเสร็จเธอก็มาหาสหายทั้งสองคนของเธอที่โรงงานทันที น่าจะมาทันมื้อเที่ยงพอดีตอนนี้สหายทั้งสองคนยังไม่รู้ว่าเธอจะต้องแต่งงานแทนสวีรุ่ยหนิง แต่รู้แค่ว่าเธออกหักจากหวางซ่านซูเท่านั้น

“ห๊ะ! ทำไมถึงเป็นเธอได้ล่ะ ลี่ฟ่าน”

“ใช่ ลี่ฟ่านเธอมีเรื่องอะไรหรือเปล่าทำไมพ่อกับแม่ถึงได้ให้เธอแต่งแทนรุ่ยหนิงล่ะ มันเรื่องใหญ่มากเลยนะทั้งชีวิตของเธอเลยนะลี่ฟ่าน” จางจี้เหยาเองก็พึ่งจะรับรู้เธอเองไม่ได้ไปหาสหายสองวัน เพราะสหายเองกำลังเสียใจและไม่ต้องการที่จะพบเจอใคร

“รุ่ยหนิงไม่อยากแต่งกับพี่เป่าหาน เพราะเขาอยู่ชนบทและเขาไม่ได้มีฐานะ”

“ฉันว่าแล้วเมื่อวานฉันเห็นรุ่ยหนิงอยู่กับพี่ซ่านซูเมื่อวานนี้ตอนเย็นที่แท้ก็จะเอาคนรวยนี่เอง เป็นฉันนะฉันทำไม่ลงจริง ๆ ถึงลี่ฟ่านจะเลิกกับพี่ซ่านซูแต่ฉันในฐานะน้องสาวฉันไม่กล้าทำหรอก” โจวเสี่ยวเจี๋ยเองเห็นเมื่อวานเธอยังเห็นใจสวีลี่ฟ่านเลย ไม่คิดว่าเรื่องจะออกมาเป็นแบบนี้

“ช่างเถอะฉันเองทำใจได้แล้ว อีกอย่างคนทั้งสองก็เหมาะสมกันดี ผีเน่ากับโลงผุ วันนี้ฉันจะมาลาพวกเธอพรุ่งนี้ฉันต้องเดินทางแล้ว ไม่รู้ว่าจะกลับมาที่นี่อีกทีตอนไหน”

“แล้วคนนั้นที่เธอจะแต่งงานด้วยเขาเป็นคนดีไหม แล้วพ่อแม่เธอปล่อยเธอไปคนเดียวเหรอ พวกเขาไม่เป็นห่วงเธอเลยเหรอ เธอเป็นผู้หญิงนะลี่ฟ่านอันตรายทั้งนั้น”

“ใช่ ไม่ได้การพรุ่งนี้พวกเราจะไปส่งเธอเองจี้เหยาเรารีบไปลาหยุดพรุ่งนี้กัน”

“ได้ไปสิ ลี่ฟ่านรอพวกเราก่อนนะ”

“พวกเธอ…” สวีลี่ฟ่านซาบซึ้งใจเธอเองก็กลัวเหมือนกันที่จะต้องเดินทางคนเดียว แต่ต้องทำเป็นเข้มแข็ง แต่ความจริงข้างในเธอกลัวมาก ๆ เลย ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าหยางเป่าหานหน้าตาเป็นยังไง เป็นคนดีหรือเปล่าเธอเองก็ตอบไม่ได้ แต่ในใจเธอขอให้เขาดีต่อเธอก็พอ

สวีลี่ฟ่านได้นัดแนะกับจางจี้เหยาและโจวเสี่ยวเจี๋ยที่จะไปส่งเธอพรุ่งนี้ เธอเองไม่รู้จะตอบแทนสหายทั้งสองคนยังไงที่ดีกับเธอมาตลอด

บ้านตระกูลซือ

สวีลี่ฟ่านมาหาคุณป้าซือเป็นคนที่มีพระคุณกับเธอ ตอนเรียนเธอมาทำงานที่บ้านคุณป้าซือเป็นแม่บ้านทำความสะอาดหาค่าใช้จ่าย เพราะที่ได้มานั้นมันไม่พอกับค่าใช้จ่ายของเธอ

ก๊อก ก๊อก

“ค่ะ ๆ มาหาใครคะ”

“ลี่ฟ่านลูก”

“สวัสดีค่ะป้าซือ”

“เข้ามาก่อนลูก” ซือจางหงดีใจมากที่ได้เจอสวีลี่ฟ่านหลังจากที่ไม่ได้เจอมาเกือบจะ 2 ปี หลังจากที่สวีลี่ฟ่านขอลาออก ตอนนั้นสวีลี่ฟ่านทำงานที่นี่เกือบจะ 4 ปี เธอในตอนนั้นน่าสงสารมาก ไม่รู้ว่าคนเป็นพ่อแม่คิดอะไรอยู่

“วันนี้หนูมาเยี่ยมคุณป้าซือและก็จะมาลาด้วยค่ะ”

“หนูจะไปไหนลี่ฟ่านถึงได้มาลาป้ากัน”

“แต่งงานค่ะ หนูต้องไปแต่งงานสามีของหนูอยู่หมู่บ้านในชนบทค่ะ พรุ่งนี้ต้องเดินทางแล้วเลยมาลาคุณป้าซือก่อนที่จะไปค่ะ และอยากจะขอบคุณที่ช่วยเหลือหนูในหลาย ๆ อย่างค่ะ”

“แต่งงานแล้วทำไมหนูต้องเดินทางไปด้วยล่ะ แล้วไปคนเดียวเหรอลี่ฟ่าน”

“เปล่าค่ะ มีสหายสองคนที่จะไปส่งหนูค่ะ”

“แสดงว่าคนที่บ้านไม่ไปด้วยใช่ไหม ทำไมหนูต้องเกิดมาอยู่ในครอบครัวคนใจร้ายด้วยลี่ฟ่าน ป้าเองคงจะไปส่งหนูไม่ได้ แต่ป้ามีของจะให้นะลี่ฟ่าน ป้าอยากให้หนูได้ใส่นะ” ซือจางหงได้ให้ชุดเครื่องประดับชุดหนึ่งให้สวีลี่ฟ่าน เธออยากจะให้มาตั้งนานแล้วแต่ไม่มีโอกาส ครั้งนี้มีโอกาสเธอจึงได้มอบให้สวีลี่ฟ่าน

“คุณป้าคะหนูรับไว้ไม่ได้หรอกค่ะ คงมีราคาแพงน่าดูค่ะ”

“ป้าตั้งใจว่าจะมอบให้หนูตั้งนานแล้ว แต่ไม่มีโอกาสตอนนี้หนูกำลังจะแต่งงานมันเหมาะกับหนูนะ ลี่ฟ่านรับไว้เถอะนะ