ตอนที่ 1 บทนำ

ปี 1987

สวีลี่ฟ่านจากไปเพราะอาการตรอมใจ เธอจะต้องหมั้นหมายแทนน้องสาวของเธอ ที่เป็นคนในชนบทที่ไม่มีความรู้และฐานะ ตระกูลหยางได้หมั้นหมายหยางเป่าหานกับสวีรุ่ยหนิง เพราะสวีรุ่ยหลิงเป็นเด็กที่น่ารักมาตั้งแต่เด็ก เลยได้หมั้นหมายกันแต่ผู้นำตระกูลหยางทั้งสองคนจากไปหลายปีแล้ว

สัญญาเลยถูกเรื่อยมาหลายปี จนครั้งนี้หยางเป่าหานให้สินสอดพันหยวน ตระกูลสวีถึงได้ตอบตกลงจนหน้าตั้งเพราะเงินพันหยวน สุดท้ายก็ขายลูกกินกัน

สวีรุ่ยหนิงไม่ต้องการแต่งกับหยางเป่าหาน เพราะว่าอีกฝ่ายจนแถมต้องมาเลี้ยงลูกของพี่ชายที่จากไปอีก

“ฉันไม่แต่งงานกับหยางเป่าหานเด็ดขาด ฉันเกลียดชนบทมีแต่ความจน”

“คุณให้ลี่ฟ่านแต่งแทนรุ่ยหนิงเถอะนะ รุ่ยหนิงอายุ 17 ปี เองลูกยังเด็ก”

“ผมก็คิดแบบนั้นจะปฏิเสธก็ทำไม่ได้รับเงินหยางเป่าหานมาแล้วและเราก็ใช้ไปแล้วด้วย”

“ใช่ ๆ ค่ะ พ่อ แม่ ให้พี่ลี่ฟ่านแต่งแทนหนูนะคะ พี่ลี่ฟ่านพึ่งจะอกหักมา ให้เขาได้ไปสร้างครอบครัวที่ชนบทเถอะนะคะ”

“…” สวีลี่ฟ่านที่นอนพักผ่อนอยู่ในห้องเธอได้ยินทุกอย่างที่คนทั้งสามพูดคุยกันเสียงดัง แต่เธอไม่ใช่สวีลี่ฟ่านตัวจริง เธอชื่อหลินฟางเหนียง เธอเป็นนักศึกษาจบใหม่แต่มีโชคชะตาที่ร้ายไปหน่อย เธอโดนอดีตคนรักนอกใจและหลอกจะขายเธอ แต่เธอก็หนีออกมาได้แต่สุดท้ายก็จมน้ำเสียชีวิต

ตื่นขึ้นมาเธอก็เข้ามาอยู่ในร่างของคุณสวีลี่ฟ่านเป็นลูกสาวคนโตของตระกูลสวี มีน้องสาวคือสวีรุ่ยหนิงอายุห่างกันแค่ 1 ปี

ความทรงจำในร่างคือสวีลี่ฟ่านมีคนรักคือหวางซ่านซูเป็นคนที่มีตำแหน่งในโรงงาน แต่หวางซ่านซูเจ้าชู้และนอกใจ ทำให้สวีลี่ฟ่านเสียใจจนจากไป ความรักไม่ควรที่จะอกหักจนชีวิตต้องมามีจนจบที่น่าเศร้าแบบสวีลี่ฟ่านที่จากไป ชีวิตของเธอน่าเศร้าเกินไป

“แม่พี่ออกมาแล้วค่ะ”

“ลี่ฟ่านลูกคงได้ยินที่แม่กับพ่อคุยกันแล้ว พวกเราไม่อ้อมค้อมเลยนะ ลูกจะต้องแต่งงานกับหยางเป่าหานแทนรุ่ยหนิง”

“ทำไมถึงเป็นฉันล่ะคะ ตามสัญญาต้องเป็นรุ่ยหนิง แต่ตอนนี้กลายเป็นฉันเพราะอะไรเหรอรุ่ยหนิงเธอถึงไม่แต่งกับหยางเป่าหาน”

“พี่ลี่ฟ่านฉันอายุยังน้อยจะให้แต่งงานอะไรเร็วขนาดนั้น”

“เธอห่างกับฉันแค่ปีเดียวเอง แล้วทำไมฉันจะต้องแต่งแทนเธอด้วย งั้นฉันเองก็ยังเด็กค่ะแม่”

“ไม่ได้แกต้องแต่งแทนรุ่ยหนิง แกเองก็อยากมีครอบครัวไม่ใช่เหรอ แต่งกับหยางเป่าหานก็ดีมีลูกพร้อมใช้งานเลย”

“ฟังดูก็เข้าท่าดีนะคะพ่อ แต่หนูมีสิทธิ์ได้ค่าสินสอดด้วย ตอนนี้ใช้กันไปเท่าไหร่ล่ะคะ การเดินทางไปชนบทก็ต้องใช้เงินฉันเองไม่มีเงินติดตัวเลย ฉันอยากจะได้ 300 หยวน แต่ถ้าไม่ได้ก็ส่งรุ่ยหนิงไปแล้วกันนะคะบรรยากาศชนบทที่นั่นจะเป็นยังไงน้า น่าอยู่หรือเปล่า”

“ไม่นะพ่อคะ หนูไม่ไปแต่งงานกันคนแบบนั้นเด็ดขาด พ่อให้พี่ไปเถอะเรายังเหลืออีกเยอะนะคะ พ่อคะ”

“…” สวีลี่ฟ่านเองอยากจะรู้ว่าหยางเป่าหานจนแบบใดที่ยอมจ่ายค่าสินสอดเป็นพันหยวนแบบนี้ คนแบบนี้เขาเรียกว่ามีตั้งเยอะตั้งหาก

“ได้แค่ 300 หยวน ให้ได้แค่นี้ เพราะค่าสินสอดที่หยางเป่าหานจ่ายมา ก็น่าจะหมดตัวเพราะต้องขายสมบัติของครอบครัว เพราะฉะนั้นเธอแต่งกับหยางเป่าหานไปอยู่ที่นู่นเธอก็ถือเป็นคนนอกมีปัญหาอะไรก็ไม่ต้องกลับมาที่นี่อีก”

“ได้ค่ะคุณพ่อ” สวีลี่ฟ่านสงสัยว่าเธออาจจะไม่ใช่ลูกแท้ ๆ ของตระกูลสวี หน้าตาเธอไม่เหมือนทุกคน แถมการปฏิบัติของเธอเองก็แตกต่างจากสวีรุ่ยหนิงอีกด้วย

“อีก 2 วัน แกต้องเดินทางไปหาหยางเป่าหานที่บ้านเอง พวกฉันจะไม่ไปส่งแก”

“สบายมากค่ะ ขอแค่ได้ตามที่ตกลงกัน 300 หยวน หวังว่าพ่อกับแม่จะไม่ผิดสัญญา ไม่งั้นเชิญเธอนะรุ่ยหนิง” สวีลี่ฟ่านรับรู้จากความทรงจำของเจ้าของร่าง การกระทำของสวีรุ่ยหมิงทำให้เธอรู้ว่าสวีรุ่ยหนิงไม่ใช่เด็กสาวใส ๆ เธอมักแสดงเป็นคนดีต่อหน้าสวีจื่อโยวและหลิงเค๋อเฟิน

“…” สวีรุ่ยหนิงมองว่าวันนี้พี่สาวของเธอเปลี่ยนไป เธอดูตอบโต้ทุกคนในบ้านต่างจากเมื่อก่อน ไหนเธอจะมีความกล้ามาขอแบ่งเงินค่าสินสอดอีก 300 หยวน สงสัยจะอกหักคนเพี้ยนไปแล้วมั้ง

“พ่อ แม่ หนูว่าพี่ลี่ฟ่านดูเปลี่ยนไปนะคะ”

“คงอกหักจนเพี้ยนไปแล้วมั้ง”

“แต่แม่คะพี่ซ่านซูเขาเจ้าชู้มากนะคะแม่”

“ซ่านซูเจ้าชู้ แต่ลูกสาวของแม่สวยขนาดนี้ซ่านซูจะกล้านอกใจลูกเหรอ ส่วนลี่ฟ่านน่ะจืดชืดเกินไปไงซ่านซูถึงได้นอกใจ”

“แม่คะ หนูสวยขนาดนั้นเลยเหรอคะ”

“สวยมาก ซ่านซูจะต้องหลงรักลูกสาวของแม่อย่างแน่นอน”

“แต่แม่คะ พี่ซ่านซูเคยเป็นคนรักของพี่ลี่ฟ่านน่ะคะ มันจะดีเหรอคะ”

“รุ่ยหนิงของพ่อเป็นคนดีจริง ๆ เรื่องแบบนี้มันแล้วแต่ใจคนอีกอย่างลี่ฟ่านเลิกกับซ่านซูแล้ว ลูกพ่อไม่ผิดถ้าจะรักกับซ่านซู”

“จริงลูกรุ่ยหนิงของแม่ทั้งสวยกว่า เก่งกว่า อีกอย่างคุณนายหวางเองก็ดูจะชอบลูกของแม่มากกว่าลี่ฟ่านอีกนะ”

“จริงเหรอคะแม่”

“ใช่จ้ะ คุณนายหวางเองเคยเห็นลูก แต่ลูกเองไม่เคยเห็นก็เท่านั้นเอง เดี๋ยววันนี้ลูกก็ไปเที่ยวที่โรงงานกับพ่อสิรุ่ยหนิง”

“ไปด้วยกันนะรุ่ยหนิงตอนเย็นคนงานออกมาเดินออกกำลังกายกัน หวางซ่านซูเองก็ด้วยพ่อเคยเห็นเขาชอบมาเร็วออกกำลังอยู่”

“ได้ค่ะพ่อ” สวีรุ่ยหนิงเองก็แอบชอบหวางซ่านซูมาตั้งนานแล้ว แต่เพราะสวีลี่ฟ่านที่มาแย่งคนที่เธอรักไปก่อน ตอนนี้ถึงเวลาที่เธอจะเอาคนรักของเธอคืนมา ส่วนสวีลี่ฟ่านก็ไปอยู่ชนบทรากหญ้าแต่งงานกับคนจน ๆ อย่างหยางเป่าหานถึงเขาจะให้ค่าสินสอดมาก แต่ก็เพราะขายสมบัติของครอบครัวตอนนี้ก็คงจะหมดตัวแล้ว ไหนจะต้องมาเลี้ยงลูกของพี่ชายเอง