บทที่ 4 เฉินหยางโหว

หญิงสาวใบหน้างดงามปืนกำแพงออกมาจากตำหนักทางทิศตะวันตก ตรงนั้นมีต้นท้ออยู่ข้างตำหนักที่สูงถึงกำแพง นางปีนต้นไม้ลงมาเพื่อจะแอบไปหนีเที่ยวนอกกำแพงวังเช่นทุกครั้ง นางเห็นทหารเวรยามอยู่มากมายกว่าทุกวัน นางจึงหลบไปใต้พุ่มไม้ ขณะที่เหล่าทหารเดินผ่านมาทางนี้ นางกับเห็นผู้ชายหลายคนไกลๆ แต่งตัวดูแปลกตา กลับเห็นใบหน้าไม่ชัดเจนเสียด้วยซ้ำ

“หรือว่าจะมีทูตเข้ามาในวัง แต่ว่าทหารแคว้นหยางล้อมเมืองหลวงแน่นหนาขนาดนี้ จะมีทูตมาได้อย่างไร” หญิงสาวเอ่ยบอกกับตัวเอง แล้วทอดสายตาไปไกลๆ ก็ไม่เห็นอยู่ดี ขณะที่เขาพ้นผ่านประตูชั้นนอกไปแล้ว

“กงจู่ ท่านมาอยู่ตรงนี้ได้อย่างไร กงจู่อย่าทำเช่นนี้อีกนะเพคะ หม่อมฉันหัวใจจะวาย” เสียงของกานเม่าเอ่ยถามนางด้วยน้ำเสียงโล่งใจที่ได้เจอเยว่ชิงเสียที เยว่ชิงกลับหันไปหานางด้วยสายตาใครรู้

“นั้นใครกันที่เดินออกไปจากประตูวังหลวงของเรา” เยว่ชิงเอ่ยถามกานเม่าโดยไม่สนใจที่กานเม่าพูดแม้แต่น้อย

“ใครหรือเพคะ” กานเม่าเอ่ยถามด้วยความสงสัย

“ผู้ชายเหล่านั้นที่ก้าวเดินออกไปจากประตูวังหลวง” เยว่ชิงเอ่ยถามแล้วชี้ไปยังผู้ชายสองคนที่ตามหลังชายที่แต่งชุดไม่เหมือนชาวแคว้นอวี้

“เห็นว่าเป็นฮัวมู่ฉี เฉินหยางโหว หวางเย่แคว้นหยาง ที่มาส่งสาส์นด้วยตัวเอง ตอนนี้เขากำลังบุกโจมตีอยู่ที่ประตูเมืองของเราอยู่อย่างไรเล่าเพคะ” กานเม่าเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงเป็นกังวล

“กานเม่า ฮัวมู่ฉีที่ตีแคว้นตงจนแตกพ่ายแล้วยังเผาแคว้นตง แล้วยังตัดหัวเจ้าแคว้นเสียบหน้าเมืองใช่หรือไหม” เยว่ชิงเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงจริงจัง

“เพคะ เขาคนนี้แหละ” กานเม่าเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงจริงจัง

ค่ำคืนเงียบจันทราลอยเด่นอยู่บนนภาที่กว้างใหญ่สุดลูกหูลูกตา แต่ทว่ากลับสงัดเสียงในค่ำคืนนี้ ทำให้นางรู้สึกเป็นกังวลที่ฮัวมู่ฉีเป็นทูตเข้ามาเจรจาในวันนี้ นางไม่รู้เลยด้วยซ้ำว่าฮัวมู่ฉีต้องการอย่าศึก หรือมาขออะไรจากต้าหวางแคว้นอวี้

“เยว่ชิง” เสียงของหญิงวัยกลางคนที่นางคุ้นเคยดังขึ้น นางจึงหันกลับไปมองหญิงผู้นั้นด้วยรอยยิ้มโดยทันที

“เหนียงชิน” เยว่ชิงเอ่ยบอกด้วยรอยยิ้มและใช้มือทั้งสองข้างจับที่ข้อศอกโน้มหัวลงเล็กน้อยเพื่อถวายบังคมเยว่ชิง เยว่ชิงประคองแขนของนาง (เหนียงชิน = แม่)

“ตามสบายเถิด” หลี่ซีซีเอ่ยบอกด้วยรอยยิ้ม เห็นสีหน้าของหลี่ซูซูเป็นกังวลอย่างมาก เพราะทุกครั้งที่เจอกันหลี่ซีซีจะมีแต่รอยยิ้มให้กับนาง

“เหนียงชินมีอะไรหรือเปล่า ดูสีหน้าท่านเป็นกังวล หรือว่าเรื่องการศึก” เยว่ชิงเอ่ยถามด้วยความสงสัย

“สิ่งที่ข้ากังวลคือเรื่องของเจ้านั้นแหละ” ซูซูเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงเป็นกังวลและถอนหายใจ เยว่ชิงชี้มาที่ตัวเองแล้วมองไปยังหน้าของซูซู

“เรื่องของหม่อมฉันหรือเพคะ” เยว่ชิงเอ่ยถามด้วยความสงสัย

“ความจริงข้าไม่ควรกังวลเรื่องนี้ด้วยซ้ำ แต่ว่าฮัวมู่ฉีนำสาส์นมาให้ฟู่จวินของเจ้า เพื่อนำเจ้าไปเป็นตัวประกันของแคว้นอวี้” ซูซูเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงเป็นกังวล แต่คนฟังกลับตกใจหน้าถอดสีกับคำว่าตัวประกันของแคว้นอวี้

“ตัวประกัน” เยว่ชิงเอ่ยด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาราวกับว่านางกำลังพูดกับตัวเอง

“ใช่”

“เหนียงชิน ข้าไม่ไปเป็นตัวประกันของใครทั้งนั้น ท่านบอกฟู่จวินว่าข้าจะไม่ไปอยู่ในแผ่นดินของศัตรูของเรา ไม่ว่าทางไหนก็ตาม ข้าจะอยู่ที่นี่ และแต่งงานกับคนของแคว้นเราเท่านั้น” เยว่ชิงเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงจริงจัง ใบหน้าของนางเป็นกังวลยิ่งนัก