Share

สองเกี้ยว หนึ่งมงคล หนึ่งโศกา
สองเกี้ยว หนึ่งมงคล หนึ่งโศกา
Author: ดับจันทรา

บทที่ 1

Author: ดับจันทรา
ข้าเพิ่งเดินออกจากโถงรับรอง ชิงเหอก็รีบตามมาด้วยดวงตาแดงก่ำ

กระทั่งกลับถึงเรือนทิงอวี่ นางถึงกล้าปิดประตูแล้วร้องไห้ออกมา

“ท่านโหวจะแต่งกับคุณหนูใหญ่ แล้วยังยกท่านให้รองแม่ทัพของตัวเองอีก”

“เขาเห็นท่านเป็นอะไร คิดว่าตัวเองไม่ต้องการแล้ว ก็หาคนมารับช่วงต่ออย่างนั้นหรือ”

ข้ายื่นหนังสือหย่าให้นาง

“เก็บไว้ให้ดี”

ชิงเหอมองเทียบวันเดือนปีเกิดในมือข้า

“แล้วเทียบใบนี่เล่าเจ้าคะ”

“ไปเชิญเผยเสวียนกลับมา”

เผยเสวียนกลับมาอย่างรวดเร็ว

ข้าเลื่อนเทียบใบนั้นไปตรงหน้าเขา

“ข้ายอมรับการหย่า”

“แต่ข้าไม่แต่งกับเฮ่อหลานเจิง”

“ท่านเป็นคนกำหนดการแต่งงานครั้งนี้ ก็ช่วยถอนการหมั้นหมายให้ข้าด้วย”

เผยเสวียนจ้องเทียบใบนั้น สีหน้าพลันเคร่งขรึมลง

“ลิ่งอี๋ ข้าตัดสินใจแล้วว่าจะแต่งกับเยว่ซู”

“ถึงเจ้าไม่แต่งงานไปตลอด ก็เปลี่ยนแปลงอะไรไม่ได้”

“ท่านโหวคิดว่าผู้หญิงคนหนึ่งแค่ไม่ยอมแต่งกับชายอื่น ก็แปลว่ากำลังรอท่านอยู่หรือเจ้าคะ”

หว่างคิ้วของเผยเสวียนขมวดแน่นขึ้น น้ำเสียงอ่อนลงเล็กน้อย

“ข้าไม่ได้หมายความเช่นนั้น”

“เฮ่อหลานเจิงเป็นคนที่ข้าเลื่อนตำแหน่งด้วยตัวเอง เขาไม่รับอนุภรรยา ในบ้านก็ไม่มีผู้ใหญ่ที่รับมือยาก”

“แต่งกับเขาแล้ว เจ้าจะไม่ต้องทนทุกข์”

“ข้าจะให้เวลาเจ้าคิดเจ็ดวัน”

ข้าถามว่า

“หากครบเจ็ดวันแล้ว ข้ายังไม่ยินยอมเล่า”

เผยเสวียนเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนเลื่อนเทียบใบนั้นกลับมาตรงหน้าข้า

“ตอนนี้ยังถอนการแต่งงานครั้งนี้ไม่ได้”

“เยว่ซูกำลังจะแต่งเข้าจวนโหว หากเจ้าถอนการหมั้นในเวลานี้ คนนอกจะเอาเรื่องนี้ไปพูดถึงนางอย่างไร”

แม้แต่การแต่งงานครั้งที่สองของข้า ก็ยังต้องหลีกทางให้ชื่อเสียงของพี่สาว

ข้าไม่โต้เถียงกับเขาอีก เพียงสั่งให้ชิงเหอไปนำบัญชีสินเดิมมา

พรุ่งนี้หลังกลับไปแจ้งเรื่องนี้กับบิดามารดาที่ตระกูลเจียงแล้ว ข้าจะให้คนขนสินเดิมออกไปอย่างเป็นทางการ

เผยเสวียนเดินไปถึงประตูแล้ว แต่เมื่อเห็นข้าคัดแยกเครื่องประดับที่เขาเคยมอบให้ทีละชิ้น เขาก็หยุดฝีเท้าลงอีกครั้ง

“ของพวกนี้เป็นของเจ้า”

“ไม่จำเป็นต้องแยกให้ชัดเจนถึงเพียงนี้”

ชิงเหอหยิบเครื่องรางหยกคุ้มภัยชิ้นหนึ่งออกมาจากก้นกล่อง

เมื่อหกปีก่อน ข้าเคยรับธนูแทนเผยเสวียน

เขานำเศษปลายธนูที่หักฝังลงในหยก แล้วมอบให้ข้าด้วยมือของตัวเอง

ข้าวางเครื่องรางหยกไว้ตรงหน้าเผยเสวียน

“ชิ้นนี้ก็เอาคืนไปด้วย”

แต่เผยเสวียนกลับยัดมันคืนลงในฝ่ามือข้า

“นี่เป็นของเจ้า”

ข้ากำหยกที่ยังหลงเหลือไออุ่นไว้ในมือ เงยหน้ามองเขา

“สถานะสามีภรรยาตัดขาดกันได้ แต่กลับต้องให้ข้าเก็บของเก่าไว้”

“เผยเสวียน ตกลงท่านอยากให้ข้าปล่อยวาง หรือไม่ยอมให้ข้าตัดใจจนหมดสิ้นกันแน่”

เผยเสวียนไม่ตอบ

“อีกเจ็ดวัน ข้าจะกลับมาถามคำตอบจากเจ้า”

ข้าเก็บเครื่องรางหยกไว้

“ได้”

“อีกเจ็ดวัน ข้าจะให้คำตอบท่านโหวอย่างแน่นอน”

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • สองเกี้ยว หนึ่งมงคล หนึ่งโศกา   บทที่ 10

    วันที่เจ็ดหลังจากข้าตาย ผู้อาวุโสของตระกูลเผยต่างมารวมตัวกันที่ศาลบรรพชนพวกเขาไม่ยอมให้ป้ายวิญญาณของข้าเข้าไปในศาลบรรพชน“นางลงนามในหนังสือหย่าไปแล้ว ทั้งยังถูกส่งตัวไปยังตระกูลเฮ่อหลาน แม้การแต่งงานจะไม่สำเร็จ แต่นางก็ไม่มีสิทธิ์ใช้ฐานะสะใภ้สกุลเผยเพื่อฝังในสุสานบรรพชนอีก”เผยเสวียนหยิบหนังสือหย่าฉบับที่จวนโหวเก็บไว้ขึ้นมา แล้วโยนลงในกระถางไฟต่อหน้าผู้อาวุโสทุกคน“คนที่เป็นฝ่ายขอหย่าคือข้า”“คนที่บีบบังคับให้นางแต่งงานใหม่ก็คือข้า”“นางไม่ได้ทรยศตระกูลเผย แต่เป็นตระกูลเผยที่ทำผิดต่อ她”ผู้อาวุโสยังคงส่ายหน้าเผยเสวียนนำลำดับวงศ์ตระกูลออกมาวางบนโต๊ะบูชา“หากวันนี้ใครไม่ยอมให้นางเข้าสู่ศาลบรรพชน ข้าก็จะขอลบชื่อตัวเองออกจากตระกูลเสียเดี๋ยวนี้”“หากนางเข้าตระกูลเผยไม่ได้ ข้าก็จะออกไปพร้อมกับนาง”มารดาของเผยเสวียนดวงตาแดงก่ำ พยายามเกลี้ยกล่อมเขา“เสวียนเอ๋อร์ คนก็ตายไปแล้ว”“ต่อให้เจ้าเชิญนางกลับมา นางก็ไม่มีวันรับรู้ได้อีก”เผยเสวียนมองไปยังโลงศพของข้า“นางอาจไม่ยอมรับตระกูลเผยอีกแล้วก็ได้”“แต่ฐานะที่ตระกูลเผยติดค้างนางอยู่ จะติดค้างต่อไปอีกไม่ได้”ท้ายที่สุด ข้าก็ได้รับ

  • สองเกี้ยว หนึ่งมงคล หนึ่งโศกา   บทที่ 9

    เผยเสวียนนำจดหมายลับไปยังศาลต้าหลี่เจียงเยว่ซูยังคงสวมเสื้อตัวในสีแดงที่ใส่ในวันแต่งงานนางถูกคุมขังมาสามวันแล้ว แต่ก็ยังไม่สิ้นหวังเมื่อเห็นเผยเสวียนเดินเข้ามา นางก็รีบลุกขึ้นทันที“อาเสวียน ข้ารู้ว่าท่านกำลังโกรธ”“แต่ข้าไม่เคยคิดจะฆ่าน้องสาวตัวเองเลย รอให้เรื่องทุกอย่างกระจ่างแล้ว งานแต่งงานของพวกเรา...”เผยเสวียนโยนจดหมายลงตรงหน้านางเจียงเยว่ซูเพียงเหลือบมองครั้งเดียว สีเลือดบนใบหน้าก็จางหายไปจนหมดสิ้น“นี่ไม่ใช่สิ่งที่ข้าเขียน”“ลายมือ ตราประทับส่วนตัว และคำให้การของคนส่งจดหมาย ล้วนได้รับการตรวจสอบยืนยันแล้ว”“เป็นองค์รัชทายาทที่บีบบังคับข้า”เจียงเยว่ซูจับซี่กรงคุกไว้อย่างลนลาน“ตอนนั้นเขาถูกใจข้า หากข้าไม่ยอมทำตาม ตระกูลเจียงก็จะพลอยได้รับโทษไปด้วย ข้าไม่มีทางเลือก”ขันทีที่ติดตามมาด้วยคลี่จดหมายอีกฉบับออก“ข้ายินดีเข้าตำหนักบูรพา คอยรับใช้เคียงข้างพระองค์”“เผยเสวียนเป็นเพียงนักรบคนหนึ่ง การไปชายแดนครั้งนี้มีโอกาสถึงเก้าส่วนที่จะไม่ได้กลับมาอย่างมีชีวิต”“ต่อให้เขาโชคดีรอดกลับมาได้ ก็เป็นเพียงคนหยาบกระด้างที่เอาชีวิตไปเสี่ยงเพื่อรับใช้ผู้อื่น จะนำมาเทียบกับพร

  • สองเกี้ยว หนึ่งมงคล หนึ่งโศกา   บทที่ 8

    วันที่สามหลังจากข้าตาย เผยเสวียนก็เข้าวังฮ่องเต้องค์ใหม่ไม่ได้ปล่อยให้เขาคุกเข่าอยู่นานนัก“เจ้ามาที่นี่เพื่อทวงความยุติธรรมให้เจียงลิ่งอี๋ หรือมาเพื่อขอรับโทษให้ตัวเอง”เผยเสวียนก้มศีรษะลง“ทั้งสองอย่างพ่ะย่ะค่ะ”“กระหม่อมละเลยหน้าที่ ปล่อยให้ตระกูลเจียงบีบบังคับนางให้แต่งงานใหม่ ขอฝ่าบาททรงลงโทษกระหม่อม และโปรดทรงสืบสวนตระกูลเจียงอย่างละเอียดด้วยพ่ะย่ะค่ะ”ฮ่องเต้องค์ใหม่สั่งให้คนนำหีบลับใบหนึ่งมา“ครึ่งเดือนก่อน กองทัพชายแดนจับกุมอดีตผู้ใต้บังคับบัญชาขององค์รัชทายาทที่ถูกปลดได้ที่ชายแดนทางเหนือ”“คนผู้นี้เคยรับผิดชอบจดหมายส่วนตัวและบัญชีลับของตำหนักบูรพา หลังองค์รัชทายาทถูกโค่นอำนาจ เขาก็หลบหนีออกจากเมืองหลวงพร้อมหีบลับใบนี้”“สามวันก่อน ทั้งพยานและหลักฐานจึงถูกนำตัวเข้ามาในเมืองหลวง เมื่อคืนที่ผ่านมา การตรวจสอบลายมือ ตราประทับส่วนตัว และบัญชีลับรอบแรกเสร็จสิ้นแล้ว”ฮ่องเต้องค์ใหม่มองเผยเสวียน“เมื่อวานนี้เอง เราถึงได้รู้ว่าการพระราชทานสมรสเมื่อหกปีก่อน ไม่ใช่เรื่องบังเอิญ”เผยเสวียนเปิดหีบลับออกจดหมายฉบับบนสุดลงชื่อเจียงเยว่ซูเมื่อหกปีก่อน เผยเสวียนกำลังจะนำทัพไปยั

  • สองเกี้ยว หนึ่งมงคล หนึ่งโศกา   บทที่ 7

    เผยเสวียนสั่งให้คนนำน้ำแข็งจากห้องเก็บน้ำแข็งมาวางเรียงเป็นแท่นน้ำแข็งภายในเรือนทิงอวี่เขาไม่ยอมให้ปิดฝาโลงชิงเหอถูกพบตัวในห้องเก็บฟืนของตระกูลเจียงมือทั้งสองข้างของนางเต็มไปด้วยบาดแผลจากการปีนกำแพง พอพุ่งเข้ามาในเรือนทิงอวี่ นางก็ทรุดลงข้างกายข้า ร้องไห้จนแทบหมดสติเผยเสวียนยืนอยู่หน้าประตู“เหตุใดนางถึงไม่ส่งคนมาขอความช่วยเหลือจากข้า”ชิงเหอหันขวับกลับมาทันที“คุณหนูเคยขอความช่วยเหลือจากท่านโหวถึงสามครั้ง”“ครั้งแรก นางขอให้ท่านยกเลิกการแต่งงาน แต่ท่านกลับบอกให้นางรอเจ็ดวัน”“ครั้งที่สอง นางไปหาท่านทั้งที่หัวเข่ามีบาดแผลจากการคุกเข่าตลอดทั้งคืน ท่านก็ยังบอกให้นางรอ”“ครั้งที่สาม นางบอกท่านด้วยปากของตัวเองว่าตระกูลเจียงจะบีบบังคับนาง”ชิงเหอคว้าห่อยาบนโต๊ะขึ้นมา แล้วขว้างใส่เผยเสวียนอย่างแรง“ท่านโหว คุณหนูไม่ได้ไม่เคยขอความช่วยเหลือ”“แต่ทุกครั้งที่นางขอ ท่านกลับผลักนางเข้าใกล้ทางตันที่นำไปสู่ความตายยิ่งขึ้นอีกก้าว”ห่อยาตกลงข้างเท้าของเผยเสวียน สมุนไพรด้านในกระจัดกระจายเต็มพื้นเผยเสวียนเอ่ยเสียงต่ำ“คนที่ข้าส่งไป...”“ล้วนถูกขวางไว้ด้านนอกเรือน”ชิงเหอร้องไห้พล

  • สองเกี้ยว หนึ่งมงคล หนึ่งโศกา   บทที่ 6

    ระหว่างที่เจ้าหน้าที่ชันสูตรศพตรวจร่างข้า เผยเสวียนเฝ้าอยู่หน้าประตูตลอดเวลาระหว่างนั้น เขาคิดจะเข้าไปข้างใน แต่ถูกเฮ่อหลานเจิงขวางไว้“นางตายไปแล้ว ท่านยังจะปล่อยให้คนมาลบหลู่นางอีกหรือ”“หากข้าไม่ตรวจ ก็จะไม่มีใครพิสูจน์แทนนางได้ว่านางถูกฆ่าตาย”เฮ่อหลานเจิงโยนผ้าไหมสีแดงที่เปื้อนเลือดลงแทบเท้าเขา“หากท่านโหวต้องการทวงความยุติธรรมให้นางจริง ๆ ก็รอเสีย”ครึ่งชั่วยามต่อมา เจ้าหน้าที่ชันสูตรศพก็เดินออกมา“ข้อมือทั้งสองข้างของผู้ตายมีรอยถูกมัด บริเวณหัวเข่ามีรอยบาดเจ็บจากการคุกเข่า ภายในร่างกายยังมีความร้อนสูงที่ไม่ลดลง”“สาเหตุการเสียชีวิตคือหน้าอกและช่องท้องถูกมัดแน่น อีกทั้งในปากยังมีสิ่งแปลกปลอมอุดอยู่ ทำให้หายใจได้ไม่สะดวก”“ก่อนเสียชีวิต ผู้ตายดิ้นรนอย่างรุนแรง”เผยเสวียนถามว่า“บาดแผลที่หัวเข่าของนางเกิดจากอะไร”หญิงวัยกลางคนคนหนึ่งที่มาร่วมขบวนส่งตัวเจ้าสาวพลันร้องไห้ออกมา“เป็นนายท่านเจียงที่ลงโทษให้นางคุกเข่าในศาลบรรพชนเจ้าค่ะ”“คุณหนูรองไม่ยอมแต่งงาน จึงถูกสั่งให้คุกเข่าตลอดทั้งคืน วันนี้คุณชายเจียงสั่งให้คนมัดนางไว้ ส่วนคุณหนูใหญ่ยังบอกอีกว่านางแค่แกล้งทำเป็นหา

  • สองเกี้ยว หนึ่งมงคล หนึ่งโศกา   บทที่5

    หมอที่เฮ่อหลานเจิงเชิญมาคุกเข่าลงข้างเกี้ยวเจ้าสาว เขาตรวจดูลมหายใจของข้าก่อน แล้วจึงกดนิ้วลงตรงข้างลำคอผ่านไปครู่หนึ่ง เขาก็ค่อย ๆ ชักมือกลับ“สิ้นใจแล้วขอรับ”แขนของเฮ่อหลานเจิงที่โอบกอดข้าพลันรัดแน่นขึ้นหญิงรับใช้ที่มาส่งตัวเจ้าสาวแอบถอยหลัง แต่กลับถูกทหารคนสนิทของเขากดลงกับพื้นทันที“ปิดประตูจวน”“เกี้ยวเจ้าสาว ผ้าแพรแดง ผ้าคลุมหน้าเจ้าสาว ห้ามใครแตะต้องแม้แต่ชิ้นเดียว”พ่อบ้านของตระกูลเจียงรีบร้อนก้าวเข้ามา“ท่านแม่ทัพ คุณหนูรองถูกความเย็นจนป่วยมาตั้งแต่หลายวันก่อน วันนี้เพียงเกิดอาการกำเริบกะทันหันระหว่างทางเท่านั้น”เฮ่อหลานเจิงชักกริชออกมา ใช้ปลายมีดเกี่ยวผ้าแพรแดงที่พันอยู่รอบหน้าอกข้า“อาการป่วยกำเริบจำเป็นต้องมัดมือไพล่หลังด้วยหรือ”“อาการป่วยกำเริบจำเป็นต้องอุดปากนางด้วยหรือ”ใบหน้าของพ่อบ้านซีดเผือด ไม่อาจพูดอะไรต่อได้อีกคนสนิทที่เผยเสวียนส่งมาตรวจสอบเรื่องการแต่งงานมาถึงในเวลานั้นพอดีเดิมทีเขามาเพื่อยืนยันว่าพิธีแต่งงานเสร็จสิ้นแล้วหรือไม่ แต่เพียงมองแวบเดียวก็เห็นมือของข้าที่ห้อยตกอยู่ข้างตัว รวมถึงรอยเลือดบนข้อมือที่เกิดจากการเสียดสีของเชือกเขายังไม่

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status