Masukสายตาคมกริบดุจพยัคฆ์ของกันตธีร์ปะทะเข้ากับดวงตากลมโตคู่สวยของบัวบุษยาที่จ้องเขม็งมาจากโซนวีไอพี แรงดึงดูดประหลาดที่ผสมปนเปไปด้วยความโกรธและความเสน่หาแผ่ซ่านข้ามอากาศธาตุจนศุภกรถึงกับต้องสะกิดเพื่อน
“ท่าทางคุณบัวเขาจะสนใจแกมากเลยนะนั่น จ้องตาไม่กะพริบเลยว่ะ”
“ไม่หรอก... เขาโกรธฉันมากกว่า” กันตธีร์ตอบเสียงเรียบ แต่ในใจกลับสั่นไหวอย่างที่ไม่เคยเป็น
“อ้าว! มีเรื่องอะไรกันวะ?” คำถามของ สุเจนทำให้หน้าที่เล่าเหตุการณ์ตกเป็นของปวิน และทันทีที่เรื่องราวการปะทะฝีปากหน้าโรงงานถูกถ่ายทอดจบลง เพื่อนทั้งกลุ่มก็หันมาถล่มกันตธีร์เป็นตาเดียว
“แกกล้ามาเลยนะเว้ยไอ้ธีร์ ที่ไปเถียงกับคุณบัวเค้าแบบนั้น”
“ใจเย็นก่อนเว้ย!” สุเจนเอ่ยขึ้น
“หรือว่า… คุณบัวอาจจะชอบไอ้ธีร์วะ หล่อแบด ๆ แบบแกอาจจะเป็นสเปคคุณบัวก็ได้นะเว้ย!” สุเจนซักไซ้ แต่กันตธีร์ทำเพียงแค่หมุนแก้วเหล้าไปมา
“แกมั่วแล้ว เค้าจ้องจะกินเลือดกินเนื้อฉันขนาดนั้นจะมาชอบฉันได้ไงวะ” กันตธีร์รีบบอกเพื่อน
“แล้วถ้าเค้าเกิดชอบแกขึ้นมาจริง ๆ แกไม่อยากได้เหรอวะ... สวยระดับนางฟ้าเลยนะเว้ย!” ศุภกรเสริมอย่างนึกเสียดายแทน
“ยังไงลองจีบดูก็ไม่เสียหายนี่หว่า!!....”
“เออนั่นสิ อย่าทำเป็นคนดีนักเลยเพื่อน!” สุเจนเริ่มเชียร์เพื่อนบ้าง
“ในเมื่อเธอเสนอสายตามาให้ขนาดนั้น ก็รับไว้เถอะ เราไม่ได้ไปบังคับขืนใจนี่หว่า”
“พวกแกนี่พูดกันเป็นตุเป็นตะ เขาอาจจะแค่เคืองฉันอยู่ก็ได้” กันตธีร์ตัดบทอย่างหงุดหงิด
ในขณะที่เพื่อนคนอื่นคะยั้นคะยอ มีเพียง ปวิน ที่นั่งเงียบผิดปกติ เขาลอบมองใบหน้าสวยล้ำของบัวบุษยาด้วยความรู้สึกที่ซ่อนเร้น ความลุ่มหลงที่เขามีต่อลูกสาวเจ้านายทำให้เขารู้สึกริษยาเพื่อนสนิทอยู่ลึกๆ
“ไอ้กันต์ แกคิดดีๆ นะเว้ย นั่นลูกสาวเจ้านายเชียวนะ ไปทำอะไรพลาดขึ้นมาโดนไล่ออกจะซวยเอา” ปวินเตือนเสียงเข้ม หวังจะให้เพื่อนถอยห่าง
“โธ่... ไอ้คุณวินครับ!” สุเจนรีบแย้งทันควัน
“มันจะซวยได้ไง ถ้าคุณบัวเธอมีใจให้ไอ้กันต์จริง ๆ เพราะงั้น... ลองดูสักตั้งสิเพื่อน!” กันตธีร์เหลือบมองสุเจนแล้วเลิกคิ้วสูง
“นี่แกนี่ก็ยุจริงเลยนะ”
“ก็เออสิ!” สุเจนโพล่งออกมาอย่างไม่อ้อมค้อม สายตาฉายแววหื่นกระหายตามประสาหนุ่มโสด
“หรือแกคิดว่าการนั่งสบตาเล่น ๆ กับคุณบัวแบบนี้แล้วแกจะได้เค้าเป็นแฟนล่ะ”
“เอาไง...รีบเข้าไปจีบสิวะ พวกฉันจะได้จีบเพื่อนของเธอไปด้วยเลย” ศุภกรพูดพลางหัวเราะร่วน
“เอาเล้ย ไปสิ!” สุเจนยุยงส่งเสริม
กันตธีร์นิ่งฟังพลางมองไปยังร่างระหงที่กำลังโยกย้ายส่ายสะโพกตามจังหวะเพลงอยู่ไม่ไกล ผิวขาวเนียนละเอียดของเธอที่สะท้อนแสงไฟเลเซอร์ดูราวกับเนื้อมุกที่ชวนให้สัมผัส รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ผุดขึ้นที่มุมปากของวิศวกรหนุ่ม...
ในเมื่อทุกคนอยากให้เขาเป็นผู้ล่าเขาก็จะจัดบทเรียนรักบทใหญ่ให้ลูกสาวท่านประธานคนนี้ได้รับรู้ว่า คนอย่างกันตธีร์... ไม่ใช่พนักงานกระจอกที่ใครจะมาดูถูกได้ง่ายๆ
ผัวะ!!!..ร่างของตรีภพกระเด็นหวือไปตามแรงกระแทกมหาศาล ราวกับถูกรถบรรทุกชนเข้าอย่างจัง ศีรษะของเขาฟาดเข้ากับเสาปูนอย่างรุนแรงจนเสียงดังสนั่น เลือดสีแดงฉานไหลอาบใบหน้าที่เคยดูดี ทันใดนั้น ร่างของปวินก็ถูกกระชากคอเสื้อจากด้านหลังแล้วเหวี่ยงกระเด็นตามไปติดๆ จนล้มคว่ำไม่เป็นท่า“ไอ้สารเลว...อย่าอยู่เลยมึง!!!!” น้ำเสียงที่สั่นพร่าด้วยโทสะพยาบาทดังขึ้นพร้อมกับร่างสูงใหญ่ของ กันตธีร์ ที่ก้าวเข้ามาปานสายฟ้าแลบพายุโทสะชายหนุ่มยังคงโหมกระหน่ำไม่หยุด กันตธีร์ไม่รอช้าเขาจดจ้องไปยังใบหน้าของตรีภพที่กำลังมึนงง หมัดหนัก ๆ ถูกกระแทกเข้าที่โหนกอย่างแม่นยำและรุนแรงจนหน้าหันในวินาทีที่ตรีภพถูกถีบจนกระเด็นไปกระแทกเสาปูนจนเลือดอาบ ปวินที่กำลังล็อกแขนบัวบุษยาอยู่ถึงกับชะงักด้วยความตกใจ ทันทีที่เขาเห็นว่าเป็นกันตธีร์ เขาก็รีบปล่อยมือจากหญิงสาวแล้วพยายามจะพุ่งเข้าไปขวางทางเพื่อช่วยตรีภพตามสัญชาตญาณของลูกน้องที่หวังประจบเจ้านายใหม่“เฮ้ย! ไอ้กันต์หยุด... อั๊ก!”ปวินยังพูดไม่ทันจบประโยค เท้าขวาตรงของกันตธีร์ก็พุ่งเข้าใส่ยอดอกของเขาอย่างจัง แรงปะทะทำเอาปวินตัวงอเป็นกุ้ง หายใจไม่ออกไปชั่วขณะ กันตธีร์ไม่ปล่อยจังห
หนึ่งเดือนต่อมา...ยามเช้าตรู่ของวันทำงานที่ดูเหมือนจะเริ่มต้นด้วยความสงบ บัวบุษยาขออนุญาตสามีสุดที่รักเพื่อแวะไปเยี่ยมเยียนบิดาที่บริษัท แต่ก่อนจะไปถึงที่นั่น เธอตั้งใจจะแวะซื้อของใช้ส่วนตัวที่ห้างสรรพสินค้าใกล้ๆ ด้วยความเร่งรีบ ร่างระหงรีบก้าวเข้าไปคว้าสิ่งของจำเป็นที่ต้องการอย่างรวดเร็ว ก่อนจะเดินลัดเลาะกลับมายังลานจอดรถด้านหลังที่ยังคงเงียบสงัดทันใดนั้น...เท้าของเธอกลับต้องชะงักกึก เลือดในกายพลันชาวูบไปทั้งตัว เมื่อภาพที่ปรากฏเบื้องหน้าคือร่างของ ตรีภพ อดีตว่าที่เจ้าบ่าวผู้โฉดชั่ว“สวัสดีครับน้องบัว... เพิ่งแต่งงานใหม่ เป็นไงมีความสุขมั้ย” น้ำเสียงทุ้มต่ำที่คุ้นเคยทำเอาบัวบุษยาตัวแข็งทื่อ ตรีภพยืนพิงรถยนต์คันหรู แววตาที่จ้องมองมานั้นเจ้าเล่ห์และคุกคามอย่างปิดไม่มิด รอยยิ้มหยันของเขาทำให้เธอรู้สึกเหมือนถูกงูพิษจ้องจะตะครุบเหยื่อ แต่สิ่งที่ทำให้เธอกังวลยิ่งกว่า คือชายที่ยืนอยู่ข้างกายเขา... ปวิน อดีตลูกน้องคนสนิทของบิดา“คุณตรีภพ! คุณปวิน!” เธออุทานออกมาด้วยความตกใจ พร้อมกับกระชับถุงของใช้ในมือแน่น“สวัสดีครับคุณบัว” ปวินเอ่ยทักทาย สายตาที่เคยมองเธอด้วยความเคารพบัดนี้กลับเปลี่ยนเป็น
พายุสวาทโหมกระหน่ำรุนแรงขึ้นเมื่อพิมพ์ประภาเริ่มบทปรนเปรอด้วยความช่ำชอง เธอส่งความแข็งขืนใหญ่โตของสุเจนเข้าสู่โพรงปากนุ่มอย่างทะนุถนอม สลับกับการออกแรงดูดเม้มรุนแรงจนชายหนุ่มแทบจะระเบิดคาปากของเธอ สุเจนเสียวจนแทบขาดใจ ร่างกายแกร่งสั่นสะท้านไปกับจังหวะการชักเข้าออกที่นุ่มนวลแต่ร้อนแรง“อ่า..ซี๊ด!!! พิมพ์จ๋า คุณเก่งจัง... ผมชอบลิ้นของคุณ ชอบปากของคุณ ที่รัก โอ๊ยยย!!”เขาครางเสียงกระเส่าเมื่อลิ้นเล็กวนรอบส่วนหัวที่บวมเป่ง น้ำกามอุ่นใสเริ่มเอ่อซึมออกมาอย่างห้ามไม่อยู่ มือน้อยลูบไล้ไปตามมัดกล้ามแกร่ง สุเจนหยัดตัวขึ้นรับสัมผัสจากปลายลิ้นของเธออย่างโหยหา เขาไม่เคยเจอผู้หญิงคนไหนที่ใช้ปากได้เก่งกาจขนาดนี้มาก่อน ความชำนาญของเธอทำให้เขากลายเป็นเด็กน้อยไร้ประสบการณ์ไปในทันทีเมื่ออารมณ์รักพุ่งถึงขีดสุด สุเจนก็ไม่อาจทนให้เธอปรนเปรอฝ่ายเดียวได้อีกต่อไป เขาจับตัวมังกรยักษ์มาจ่อที่ปากถ้ำสวาท ลากผ่านจุดอ่อนไหวขึ้นลงจนเกิดเสียงครางระงมไปทั้งห้อง“อ๊ายย คุณเจน อย่าบี้ตรงนั้นของพิมพ์สิคะ... อื้ยยย!!” พิมพ์ประภาเสียวไปถึงสันหลัง กระตุกเกร็งรับแรงบดคลึงจากท่อนเอ็นร้อน“ฟิตจังที่รัก... แน่นอะ” เขาขบกรามแน่
เสียงคลื่นที่ซัดสาดกระทบฝั่งแผ่วเบา ผ้าม่านพลิ้วไหวเข้าสู่ห้องพักริมทะเลที่อบอวลไปด้วยกลิ่นอายแห่งความปรารถนา สุเจนจ้องมองดวงตาที่ฉ่ำปรือของพิมพ์ประภา หัวใจเต้นรัวดั่งกลองศึกที่กำลังจะเข้าสู่สมรภูมิรักมือหนาดึงรูดซิปด้านหลังชุดเดรสออกอย่างชำนาญ ผ้าแพรเนื้อบางร่วงหล่นสู่พื้น เผยให้เห็นเรือนร่างงามตรงหน้าที่ปรากฏแก่สายตาของเขา สุเจนสะกิดเพียงนิด บราสีหวานก็หลุดออกจากเต้านมอวบใหญ่ของหญิงสาว ปทุมถันสองข้างชูชันอย่างท้าทายกลางอากาศ พลันกระตุ้นเลือดในกายให้พลุ่งพล่านอย่างบ้าคลั่ง“คุณพิมพ์...คุณสวยมากเลยครับ สวยไปทั้งตัวแบบไม่มีที่ติเลย” สุเจนแทบจะละเมอเสียงพร่า ดวงตาคมกริบกวาดมองทุกสัดส่วนโค้งเว้าอย่างหิวโหย ก่อนจะใช้สองมือหนาบีบเคล้นนวลเนื้อนุ่มหยุ่นอย่างกระหาย สลับส่งเต้าอวบเข้าอุ้งปากร้อนให้ครอบครองทันที“อื้อ...คุณเจน อื้ย อ๊ะ อี๊ยยย... ดูดของพิมพ์เบาสิคะ” พิมพ์ประภาสะท้านเฮือก เธอไม่คิดว่าเขาจะรวดเร็วถึงเพียงนี้ ทั้งที่ก่อนหน้านี้เขาก็ไม่มีท่าทีว่าจะอยากร่วมรักกับเธอเลยสักนิด ต้องขอบคุณพุฒินันท์สินะ ที่พูดจาต่ำทรามจนไปกระตุ้นความดิบเถื่อนของสุเจนออกมา!สุเจนดูดกินนมอวบราวกับเด็กทารกท
ระหว่างที่ทุกคนกำลังเดินกลับที่พัก โรสรินทร์และบัวบุษยา ก็คอยพูดปลอบใจเพื่อนมาตลอดทางจนพิมพ์ประภาหายจากอาการโศกเศร้า พอถึงที่พัก พิมพ์ประภาก็ตัดสินใจเดินไปคุยกับสุเจนแฟนหนุ่มที่เดินเงียบมาตลอดทาง และก็ไม่ยอมแม้แต่จะเดินขึ้นไปยังที่พัก“คุณเจนคะ” พิมพ์ประภาเอ่ยขึ้นด้านหลังของเขา เธอตัดสินใจแล้วว่าควรเคลียร์กับเขาให้รู้เรื่องไปเลย แต่ชายหนุ่มก็ไม่ยอมเอ่ยอะไรออกมา เขาเพียงแต่ยืนนิ่ง ๆ มองออกไปยังชายหาดด้านนอกเท่านั้น“คุณรังเกียจและโกรธพิมพ์มากเลยใช่ไหมคะ”“ครับ” ถ้อยคำที่เอ่ยตอบทำให้หญิงสาวน้ำตาร่วงทันที แขนขาไร้ซึ่งเรี่ยวแรง ก่อนจะสูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆ แล้วพยายามพูดต่อไป จะได้เคลียร์กันให้รู้เรื่อง“ไม่เป็นไรค่ะ พิมพ์ไม่ว่าอะไรคุณหรอก เพราะพิมพ์เป็นอย่างที่เขาพูดจริง ๆ ” หญิงสาวกล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงสะอึกสะอื้นเธอเสียใจอย่างเห็นได้ชัด ก่อนจะค่อยๆ หันหลังเตรียมตัวจะเดินกลับขึ้นห้องไป ด้วยรู้แล้วว่าผู้ชายคนนี้คงไม่ยอมรับอดีตของเธอ แต่พิมพ์ประภาก็ต้องหยุดชะงัก เมื่อถูกแขนแกร่งโอบร่างเธอเอาไว้จากทางด้านหลังทุกคนที่เหลือต่างยิ้มออกมาอย่างโล่งอก ก่อนจะพากันเดินขึ้นไปห้องใครห้องมัน และปล่อยใ
หลังจากเหตุการณ์วันนั้น คุณภูมินทร์บิดาของตรีภพก็เดินทางมาเจรจาขายหุ้นให้กับกันตธีร์ จนเขากลายมาเป็นหุ้นส่วนคนสำคัญในบริษัทของพรตพิพัฒน์และกลายมาเป็นคนสำคัญในชีวิตของลูกสาว พรตพิพัฒน์ยอมให้กันตธีร์แต่งงานกับบุตรสาวเพราะมั่นใจในความรักของกันตธีร์ที่มีต่อบัวบุษยาแต่งงานของบัวบุษยาได้ถูกจัดเตรียมเอาไว้แล้วทุกอย่างก่อนหน้านี้แล้ว จะเปลี่ยนก็แค่เพียงเจ้าบ่าวในงานเท่านั้น และหลังจากส่งตัวทั้งคู่เข้าห้องหอก็เป็นอันสิ้นพิธีการทั้งหมด“ผมขอบคุณมาก ขอบคุณจริง ๆ ที่คุณเห็นแก่ความรักของเด็ก ๆ ทั้งสอง” วุฒิไกรกล่าวขึ้นกับพรตพิพัฒน์หลังส่งตัวเจ้าบ่าวและเจ้าสาวเข้าห้องหอเสร็จเรียบร้อยแล้ว“ผมก็ขอบคุณเช่นกันครับ” พรตพิพัฒน์ตอบ“ผมดีใจที่ลูกชายผมได้เป็นฝั่งเป็นฝาเสียที ถ้าคุณอยากได้ลูกสาวเอาไว้ช่วยงานจริง ๆ ผมก็ไม่ขัดที่จะให้หนูบัวอยู่ช่วยงานคุณที่นี่” วุฒิไกรกล่าวขึ้นเขายอมทุกอย่างเพื่อความสุขของลูก“หื้อ!!!..คุณก็..อย่าไปแยกเค้าทั้งสองเลยครับ ผมมีคนช่วยอยู่แล้ว” เขายิ้มกว้างและเหลือบไปมองทางรุจิกานต์ที่ยืนอยู่“มองอะไรคะคุณพรต กานต์คงช่วยอะไรคุณไม่ได้หรอกนะคะ ไม่ต้องมาขอร้อง”“ผมก็ไม่ได้ให้คุณมาช่ว







