LOGINPudding : Talkอะอ้าว วางสายไปเเล้วเหรอ ฉันยังไม่ทันได้จับประเด็นอะไรเลย เเถมยังได้ยินไม่ชัดอีก "ใกล้จะถึงเเล้ว ตื่นมาอีกทำไม" เขาหันมาคุยกับฉันเเล้วหันไปตั้งใจก็ขับรถต่อ "เมื่อกี้นาย...คุยกับใคร?" "ยังอยากจับผิดฉันอยู่รึไง" "เพื่อนของนายเหรอ?" ฉันพูดเสียงเบามากเเต่เขาก็ได้ยิน "ไม่เชิงเพื่อน" "เเล้ว..." "อย่าถามมาก เเรงจะพูดเธอก็ยังไม่มี" "..." "หลับต่อสิ" ฉันทำตามในสิ่งที่เขาพูดอย่างง่ายดายร่างกายมันตอบสนองไปเอง สมองสั่งการให้ฉันต้องพักผ่อนฉันตื่นมาในห้องที่ไม่คุ้นตา ผ้าปูที่นอนสีดำผ้าห่มสีเทาภายในห้องไม่มีสีชมพูเลยสักนิด เมื่อหันไปมองข้างๆก็พบกับเจ้าของห้องที่นั่งอยู่บนโซฟากำลังจ้องหน้าฉันตาไม่กระพริบ "นายพาฉันมาห้องนายทำไม!?" ฉันลุกพรวดขึ้นมาจากเตียงหนีให้ห่างจากตัวเขา หรือว่าเขาคิดจะ... "ฉันหาคีย์การ์ดห้องเธอไม่เจอ เลยให้เธอนอนห้องฉันไปก่อน" "...เเบบนี้เอง" "หรือว่าเธอคิดไกลไปกว่านั้น" "ฉันไม่ได้คิดอะไรลามกนะ!" "อืม" เเต่หน้าเขาดูไม่เชื่อ "นี่เป็นเวลากี่ทุ่มกี่ยามเเล้วเนี่ย?" ฉันหยิบมือถือขึ้นมาดูเวลาเเต่มือถือฉันดันเปิดไม่ติด "มือถือเธอเ
วันสุดท้ายของการติว "คะเเนนที่ออกมาดีขึ้นทุกคนเลยล่ะ" ยัยมินนี่ดูข้อสอบที่พวกเขาทำไป "วิชาที่พวกนายไม่ถนัดก็พัฒนาขึ้นเยอะ โดยเฉพาะเซน นายได้คะเเนนมากที่สุด" ฉันกล่าว "เป็นไปได้ไงวะ?" "ที่โหล่ตลอดกาลอย่างมึงเนี่ยนะ" ทั้งนายคิวอาร์เเละทีทายต่างก็ไม่เชื่อ "หลักฐานเเม่งก็มี" "ไอ้เซนนั่งข้างกู มึงลอกกูปะเนี่ย?" นายคิวอาร์เถียงสู้ "คะเเนนกูเยอะสุด กูจะลอกใครได้วะ" "เออก็จริง" "เเกเริ่มเเผนได้เลย" ฉันกระซิบยัยมินนี่ "โอเค ฉันจะล้อให้คนที่ไม่เกี่ยวออกไปก่อน" "นายไฟนอลไปส่งยังเเว่นได้เเล้วไป!" "มินนี่เธอรีบอะไรของเธอ" "เดี๋ยวรถติดๆ" ยัยมินนี่ดันทั้งสองคนออกจากร้านได้เเล้ว "นายไปรอฉันที่รถ" "อยากรอหน้าร้าน" "งั้นก็ตามใจ" ฉันเองก็จัดการอี่ตาสายฟ้าได้เเล้ว ที่เหลือก็คือหนุ่มขี้หลีอีกสองตัว จะจัดการยังไงดี...ในเมื่อนิสัยเจ้าชู้ชอบหลีสาวคนโน้นคนนี้ไปทั่วก็เอามาเป็นจุดดีในจุดด้อยก็เเล้วกัน "ยัยมินนี่ดูนั่นสิ! นั่นเน็ตไอนอลนี่นา!" ฉันขยับตา "อะอ๋อ~! คนนั้นที่ชื่อยูริกะสาวลูกครึ่งญี่ปุ่นนิ เห็นเขาว่าดังมากเเถมน่ารักอีกต่างหาก" "เเกเติมเองใช่ไหมเนี่ย" ฉันกระซิบ
"เเต่ฉันไม่คิดเลยว่ารุ่นพี่เจยูเป็นคนเเบบนี้ น่าจะตายๆไปซะไม่น่าให้รอดอยู่ที่โรงพยาบาล" "เขาได้รับผลกรรมเเล้วล่ะ" "ยัยรุ่นพี่ปีศาจนั่นก็เหมือนกัน เเกอุส่าห์เชื่อใจเเต่กลับวางยาในเเก้ว คิดร้ายกับเเก!" "เรื่องมันก็ผ่านไปเเล้ว ฉันไม่คิดเอาความพวกเขาหรอก" "พุดดิ้งเเกใจดีเกินไป ถ้ายามันดันออกฤทธิ์ตอนที่รุ่นพี่เจยูมาเจอเเกล่ะ มันจะเกิดอะไรขึ้นต่อจากนั้นไม่อยากจะคิด!" "รุ่นพี่เขาก็ได้รับผลที่เขาทำเเล้วนะ" "จิตใจเเกดีจนฉันหมั่นไส้ เเถมไม่ยอมบอกกัน" "เรื่องร้ายๆก็ผ่านไปเเล้ว คงไม่มีใครทำร้ายฉันได้อีก" "เเล้วเรื่องนายสายฟ้า เเกยังจะสืบต่อไหม?" "เมื่อถึงเวลาที่ฉันต้องรู้ก็จะรู้เอง" "ตอนเเรกเเกอยากจะรู้ประวัติเขาเเทบตายไม่ใช่เหรอ" "อาจเป็นเพราะฉันขี้เกียจตามหาความจริงจากตัวเขา" "เเกห้ามบอกอี่เซนนะ" ไม่งั้นเขาต้องส่งคนไปทำร้ายร่างกายรุ่นพี่บุกไปถึงโรงพยาบาล คราวนี้เเหละรุ่นพี่เจยูได้ตายสมใจเขาเเน่ "ถึงเเกจะไม่ขอ ฉันก็ปิดให้อยู่ดี" "ถ้าฉันจะขอเเกช่วยอีกเรื่องนึงจะได้รึเปล่า" "?"วันต่อมา ร้านคาเฟ่เรานัดติวกันเหมือนเมื่อวาน เเต่วันนี้ทำไมร้านดูเเปลกๆ "ร้านก็เปิดเเปด
"ฉันจะอ่านให้ฟัง นักเรียนจบใหม่หนึ่งในสมาชิกสภานักเรียนอนาคตไม่รุ่ง เหตุโดนรุมกระทืบคาบ้านกลางวันเเสกๆ ต้องเข้าเฝือกนอนให้น้ำเหลืออีกหลายเดือน" "โหดร้ายมาก" ฉันอุทานออกมา "ในข่าวได้บอกไหมว่าเป็นใครในสภา" "รุ่นพี่เจยู" จริงเหรอเนี่ย! "ไม่น่าเชื่อว่าจะเป็นเขา" เวรกรรมติดจรวดไวกว่าที่คิด "รุ่นพี่ก็ออกจะเป็นคนดีเเท้ๆ ใครกันที่กล้าทำขนาดนี้" ยัยมินนี่ไม่รู้ว่าฉันต้องโดนการกระทำอะไรของเขามาบ้าง ฉันเเอบสะใจเเละสมน้ำหน้า คงจะทำชั่วกับผู้หญิงอื่นมาเยอะสิท่า "มันกล้ามาจีบเธอ ก็สมควร" "เซน หรือว่าเรื่องนี้นายจะมีส่วนด้วย" เขาเองก็เกลียดขี้หน้ารุ่นพี่ คนอารมณ์ร้อนเเถมบ้าระห่ำอย่างเขาเท่านั้นเเหละที่จะกล้าบุกไปทำร้ายถึงบ้าน "หึ ถ้าฉันคิดจะฆ่ามันจริงๆ ไม่ใช่เเค่เข้าเฝือก ลูกน้องฉันไม่ปล่อยให้รอดตายหรอก" นี่นายไม่เกรงกลัวกฎหมายบ้านเมืองเลยรึไงเนี่ย! ถ้าไม่ใช่เขาเเล้วจะเป็นใครล่ะ "ถ้าไม่ใช่นายเเล้วใครเขาจะกล้าทำยะ ยอมรับซะ!" ยัยมินนี่เค้นความจริง "ฉันไม่ได้เลวขนาดนั้น นี่พวกเธอเห็นฉันเป็นคนยังไง == " อย่างที่เขาบอก ไม่ใช่ฝีมือเขาหรอก ถึงเขาจะวู่วามทำอะไรไม่คิดไร้สติ เเต่ใช่ว
กริ๊งๆ (เสียงประตูร้าน)เราทั้งโต๊ะหันไปมองผู้ชายใส่เเว่นที่กำลังเดินเข้าร้านมา ไม่น่าล่ะยัยเเว่นถึงบอกว่าหมดห่วง "คนพวกนี้เหรอที่เธอบอกว่าจะให้ฉันช่วย?" เพราะมีอี่ตาไฟนอลนี่เอง "ใช่เเล้วล่ะ ลำพังเเค่พวกเราคงไม่ไหวน่ะ" ยัยเเว่นดูหน้าเเดงผิดปกติเมื่อเจอไฟนอล "อืม เมื่อเธอขอฉันก็จะช่วย" ไฟนอลยิ้มอ่อนให้ ดูท่าคู่นี้เขาจะพัฒนาความสัมพันธ์กันไปไหนต่อไหนเเล้วเนี่ย! "คบกันเเล้วสิท่า" "เปล่านะๆ ยังไม่ถึงกับเป็นเเฟน >///ยิ่งยัยมินนี่เเซวเธอก็ยิ่งรน "ไฟนอลนายนั่งก่อนสิ" ฉันบอกกับเขา "อืม" เขาวางหนังสือเล่มหนาบนโต๊ะ นั่งกอดอกอย่างใจเย็น ภายนอกก็ถึงจะดูหยิ่งๆเย็นชาไปบ้างตามสไตล์เด็กเนิร์ด เเต่ดูลึกๆเเล้วเขาก็น่าจะเป็นคนจิตใจดี เหมาะกับยัยเเว่นเเล้วล่ะนะ "ไฟนอลน่ะเขาเก่งภาษากับเลขมากเลยนะ" เธอเหมือนชม "ถ้าพวกฉันคะเเนนยังไม่ดี ก็โทษนายได้เลยสินะ" เซนหาเรื่อง "คะเเนนจะออกมามีดีหรือไม่ดี ไม่ได้ขึ้นอยู่กับผมเป็นความตั้งใจของพวกนายเอง" "เอาล่ะๆ งั้นไฟนอลก็รับหน้าที่สอนภาษาต่างประเทศกับวิชาเลขก็เเล้วกัน ส่วนฉันถนัดวิทย์ก็จะสอนวิชาดาราศาสตร์" "ฉันจะสอนวิชาประวัติศา
"นายไม่มีสิทธิมาทำเเบบนี้" "ฉันกำลังอ่อยเธออยู่" นี่เรียกว่าอ่อยเหรอ? หรือเรียกว่าฉวยโอกาสกันเเน่ "ไปนอนห้องของตัวเอง" ฉันไล่เขาไป "ใจคอเธอจะทิ้งคนเมาให้กลับไปที่ห้องงั้นเหรอ~" ยังจะเเสดงอีก! จะเล่นให้ได้รางวัลออสการ์เลยใช่ไหม! "ฉันไม่หลงเชื่อนายหรอกนะ!" "เงียบหน่อยไม่งั้นฉันนอนไม่หลับ" เตียงก็เตียงฉัน ห้องก็ห้องของฉัน ยังมีสิทธิ์อะไรมาสั่งให้ฉันเงียบ "นอนไม่หลับก็เรื่องของนาย" เเถมนอนทั้งๆที่ยังเปิดไฟ "..." ไม่ตอบ ไม่ใช่ว่าเขาหลับไปจริงๆนะ ถ้าหลับจริงก็เร็วเกินไปเเล้ว "ฉันยังไม่อนุญาตให้นายนอนในห้องฉัน!" ยิ่งฉันดิ้นมากเท่าไหร่เขาก็ยิ่งกอดฉันเเน่นขึ้นไปอีก "ฉันรุกเธอหนักมาก ใจอ่อนให้ฉันบ้างสิ" "เเต่การรุกของนายมันทำให้ฉันอึดอัดจนเเทบบ้า" "ไม่ใช่เเค่นี้" "?" "ฉันรุกเธอหนักขึ้น ต่อจากนี้ก็รับมือให้ดีล่ะ" "เซน...นายกำลังพยายามทำในสิ่งที่นายเองก็รู้ว่ามันไร้ผล" ไม่ว่านายจะทำมันมากเเค่ไหน คนที่ต้องเจ็บปวดกลับเป็นนาย "ฉันรู้ตัวฉันดีที่สุดว่ากำลังทำอะไร" "นายเจ็บตรงนี้ใช่ไหม" ฉันนำมือสัมผัสที่เเผงอกของเขาเยื้องไปทางซ้ายให้ตรงกับหัวใจที่ปวดร้าว "ตรงนั้นฉันเ







