All Chapters of สะดุดรัก นายบอดี้การ์ด: Chapter 1 - Chapter 8

Pudding : Talkณ คาเฟ่เเห่งหนึ่งในย่านนักท่องเที่ยวที่นี่คือ ที่ที่ฉันมาค่อนข้างบ่อยรองต่อจากเดินชอปปิ้ง เเอร์เย็ยนๆ ในห้างดัง เพราะว่านี่คือช่วงเวลาปิดเทอมของฉันถึงจะเเค่ยี่สิบเเปดวันก็เถอะ เเละชั้นก็ใช้เวลาไปยี่สิบเจ็ดวันเข้าไปเเล้ว เหลือเเค่วันพรุ่งนี้ ที่เป็นวันสุดท้ายเเห่งความสุข T^T ทุกคนคงไม่รู้หรอกว่าโรงเรียนของฉันน่ะ มันย้ำเเย่เเค่ไหน คุณหนูอย่างฉันต้องทนทุกข์กับโรงเรียนนี้อีกเป็นปี นี่ฉันเพิ่งเกรดสิบเอ็ด ที่ใกล้จะเข้าเทอมสองเอง โอ๊ย~ เเค่คิดเเล้ว ฉันก็เครียดเลยนะเนี่ย! สั่งอะไรเย็นๆ มาดื่มหน่อยดีกว่า "มาอีกเเล้วนะคะ วันนี้รับอะไรดีคะ?" คำพูดสื่อถึงการมาร้านบ่อยจนพนักงานจำหน้าฉันได้เเล้ว "ขอเอาเป็นลาเต้เย็นหวานน้อยค่ะ" ฉันเปลี่ยนเมนู ปกติฉันจะดื่มเมนูที่ไม่ใช่กาเเฟ เเละฉันก็ยื่นเงินสดออกมาจำนวนนึง เเละเเน่นอนว่า ฉันไม่รับเงินทอน จนพนักงานจำได้ "ขอบคุณนะคะ คุณลูกค้ารอสักครู่นะคะ" ฉันยิ้มตอบ...จู่ๆ ก็อยากเข้าห้องน้ำเเฮะ ระหว่างที่ฉันนั่งที่เก้าอี้ไม่ถึงสิบวินาที ฉันลุกขึ้นเพื่อที่จะไปที่ห้องน้ำ...เเหละนั้นเเหละ มันก็เกิดความวินาศสันตะโรขึ้น อย่างไม่เคยเจอมาก่อนในชีวิตขอ

Pudding : Talkวันนี้เป็นวันเปิดเทอมสองของฉัน ต้องตื่นเช้า เเถมยังต้องใส่ชุดยูนิฟอร์มด้วย "พุดดิ้งกินข้าวเช้าเยอะหน่อยสิจ๊ะ" "เเม่ขา ก็หนูอิ่มเเล้วววววว" ฉันลากเสียงยาว "งั้นลูกก็เตรียมตัวไปเรียนได้เเล้ว พ่อก็มีประชุมเช้าเหมือนกัน" "เเล้วเรื่องบอดี้การ์ดคนใหม่ของหนูล่ะคะ?" "เขาบอกว่า พร้อมจะเริ่มงานวันพรุ่งนี้" "ดีเลยค่ะ งั้นหนูไปเลยนะคะ จุ๊บๆ ^3^"จุ๊บคุณพ่อคุณเเม่ก่อนไปโรงเรียนเหมือนตอนเด็กๆ ฉันอ้อนเก่งตั้งเเต่เด็ก ฉันอ้อนคุณพ่อคุณเเม่ทีไรได้สิ่งที่ต้องการตลอด "เชิญครับคุณหนู" "ขอบคุณค่ะ" คุณลุงขับรถช่วยเปิดปิดประตูให้ฉันเเละไม่นานรถก็เริ่มเคลื่อนที่ไปยังเป้าหมายก็คือโรงเรียนของฉัน"ให้มารับสักกี่โมงดีครับ" ฉันลืมบอกไป โรงเรียนของฉันเลิกคลาสไม่เป็นเวลาขึ้นอยู่กับตารางเรียนเมื่อเริ่มเดือนใหม่เเบบนี้ก็ไม่รู้ว่าเลิกกี่โมงกันเเน่ "เอาเป็นว่าเดี๋ยวหนูโทรหาคุณลุงละกันค่ะ" "เปิดเทอมเเล้วขอให้โชคดีครับคุณหนู" "ค่ะ" ฉันยิ้มอ่อนเเละนี่คือโรงเรียนของฉัน สิ่งที่ฉันบอกกับทุกคนไป ยังไม่ถึงเจ็ดสิบเปอร์เซ็นต์ของโรงเรียนด้วยซ้ำ ค่อยๆทำความรู้จักไปทีละนิดละกันนะ ในระหว่า

ในสาย 'ไม่คิดว่าเธอจะโทรหาฉันนะเนี่ย ว่าเเต่คิดถึงฉันขึ้นมารึไงไม่ได้เจอหน้าฉันเเค่สามสิบนาทีเองนะ' เเค่น้ำเสียงผ่านโทรศัพท์ของอี่ตาเซนก็ทำให้ฉันหงุดงิดเเล้ว "ใครเขาคิดถึงนายกัน ถ้าไม่มีธุระกับนายฉันไม่โทรไปหรอก" 'เเล้วเธอมีอะไร?' "มีเรื่องให้นายช่วย เจอกันตรงตึกใต้อาคารห้องสมุด" 'เธอมาขอให้ฉันช่วย หูฉันฟาดไปใช่ไหม?' ให้ตายเถอะ "จะมาหรือไม่มา รีบตอบมาสิ" ฉันเร่ง 'ฉันไปอยู่เเล้ว เธออุส่าห์ขอทั้งที' "รีบมาเถอะน้า ฉันวางสายละ" เมื่อสิ้นสุดคำพูดของฉันก็วางสายทันที "ฉันต้องไปกับพวกเธอด้วยไหม" "ก็ต้องเเน่อยู่เเล้วก็เธอเป็นตัวต้นเหตุนิ รู้ไหมว่าพุดดิ้งน่ะ อยากหลุดพ้นจากอี่ตานั้นมากเเค่ไหน" "ฉะฉันขอโทษ" "ช่างมันเถอะยังไงฉันก็ยังหาทางหนีไม่ได้"ใต้อาคารห้องสมุด "นายมาช้านะ" "ฉันรีบสุดเเล้วสนามบาสกับห้องสมุดที่เธออยู่ห่างกันตั้งไกล" "เข้าเรื่องเลยเเล้วกัน เห็นยัยเเว่นที่อยู่หลังฉันไหม" "คุ้นๆหน้าห้องเดียวกันนิเห็นโดนเเกล้งอยู่ออกจะบ่อย เเล้วมันสำคัญตรงไหน?" "ฉันอยากให้นายช่วยสั่งสอนพวกนักเลงกลุ่มนั้นที่ชอบเเกล้งยัยนี่ให้หน่อยก็เท่านั้นเเหละ" "เรื่อ

"เเดดดี้ ม่ามี่หนูไปเเล้วนะคะ" "จ๊ะ บอดี้การ์ดมารอลูกนานเเล้วนะ" "ค้าาาา" ที่ฉันลงมาช้าทำอะไรช้าๆ ก็เพื่อเเกล้งให้อี่ตาธันเดอร์รอฉันนั่นเเหละ เมื่อฉันลงจากบ้านไปยังรถก็เห็นคนร่างสูงในชุดยูนิฟอร์มของโรงเรียนยืนพิงรถอยู่ ดูๆ ไป...หมอนี่ก็หล่อดีเหมือนกันนะ เเต่ฉันขอยกความดีความชอบให้กับชุดที่โรงเรียนออกเเบบมาดี เมื่อใครใส่ก็ดูดีกันได้ทั้งนั้น เเม้เเต่นายเองก็เถอะ "เปิดประตูรถให้ฉันด้วย ยืนบื่ออยู่ได้" "เธอเองก็มีมือนิเปิดเองสิ" "พ่อเเม่ฉันดูอยู่นะ" เมื่อฉันใช้ข้ออ้างมาขู่คนร่างสูงที่ยอมทำตามเเต่โดยดี "เชิญครับคุณหนู" "ฉันไม่ขอบคุณนะ" "เธอจะขอบคุณฉันหรือไม่ขอบคุณ ฉันก็ไม่ได้ใส่ใจ" เขาพูดก่อนจะเดินไปตรงที่นั่งคนขับรถ หึ! เย็นชานักนะ เดี๋ยววันนี้ฉันจะจิกหัวใช้เยอะๆ เอาให้นายวิงวอนขอร้องฉันให้ได้เลยคอยดู "คาดเข็มขัดนิรภัยด้วย" เขาพูดพร้อมกับนั่งลงตรงที่นั่งคนขับ "ปกติฉันไม่คาด" "หากฉันขับรถชนเสาไฟฟ้า เเล้วเกิดเธอตายขึ้นมา มันก็ไม่ใช่ความผิดฉัน" "นี่นายเเช่งฉันเหรอ!" "ฉันเตือนต่างหาก ไม่คาดก็ตามใจ ตายขึ้นมาอย่าหลอกหลอนฉันล่ะ" หน๊อย! "ฉันไม่อยากหลอกนายให้เสียพลั