Novels by เจ้านักซน

"มีเเค่นี้เหรอ?" อาจารย์ถาม "ครับ" "เเค่นี้ก็เเค่นี้ ทุกคนทำความรู้จักกันไว้นะ กลับไปนั่งที่ได้...เราจะเริ่มเรียนดาราศาสตร์ของเทอมนี้กัน" "ฉันเกลียดวิชานี้สุดๆ" ยัยมินนี่บ่น "เเต่ฉันว่ามันสนุกกว่าวิชาอื่นซะอีก"เเละในขณะที่ฉันพูดนั้นเองอี่ตาตัวซวยก็เดินผ่านฉันไป ก่อนจะไปนั่งที่โต๊ะของเขาด้านหลัง...ฉันเลยบังเอิญได้กลิ่นน้ำหอมผู้ชายจากตัวเขา น้ำหอมนี่ไม่ใช่น้ำหอมตลาดนัดโง่ๆ ที่หาชื่อได้ทั่วไปเเต่เป็นกลิ่นน้ำหอมราคาเเพงจากในห้างเพราะทุกครั้งที่ไปห้างคุณเเม่ก็จะพาฉันเข้าร้านน้ำหอม เลือกซื้อน้ำหอมให้คุณพ่ออยู่ประจำฉันถึงได้รู้ กลิ่นหรูหรา ออกทางสปอร์ตเเต่ประเด็นมันไม่ได้อยู่ที่ว่าฉันควรรู้สึกยังกับน้ำหอมนี่ ประเด็นคือนายธันเดอร์ซื้อน้ำหอมราคาเเพงได้ยังไงต่างหาก รายได้พนักงานเสิร์ฟหรือบอดี้การ์ด ถึงเเม้ว่าคุณพ่อฉันจะจ่ายเงินนายเยอะก็เถอะ เเต่น้ำหอมที่นายใช้เนี่ย มันเเพงกว่าเงินเดือนที่นายได้อีกน่ะ มันทำให้ฉันสงสัยในตัวนายนายเป็นใครกันเเน่ มีทั้งเรื่องที่นายขับรถหรูของบ้านฉันโดยคล่องมือ ทั้งๆ ที่มันออกจะขับยากซะขนาดนั้น เเถมยังขับเร็วจนฉันเกือบหัวใจวายตาย เรื่องบังเอิญที่จู่ๆ

"เเดดดี้ ม่ามี่หนูไปเเล้วนะคะ" "จ๊ะ บอดี้การ์ดมารอลูกนานเเล้วนะ" "ค้าาาา" ที่ฉันลงมาช้าทำอะไรช้าๆ ก็เพื่อเเกล้งให้อี่ตาธันเดอร์รอฉันนั่นเเหละ เมื่อฉันลงจากบ้านไปยังรถก็เห็นคนร่างสูงในชุดยูนิฟอร์มของโรงเรียนยืนพิงรถอยู่ ดูๆ ไป...หมอนี่ก็หล่อดีเหมือนกันนะ เเต่ฉันขอยกความดีความชอบให้กับชุดที่โรงเรียนออกเเบบมาดี เมื่อใครใส่ก็ดูดีกันได้ทั้งนั้น เเม้เเต่นายเองก็เถอะ "เปิดประตูรถให้ฉันด้วย ยืนบื่ออยู่ได้" "เธอเองก็มีมือนิเปิดเองสิ" "พ่อเเม่ฉันดูอยู่นะ" เมื่อฉันใช้ข้ออ้างมาขู่คนร่างสูงที่ยอมทำตามเเต่โดยดี "เชิญครับคุณหนู" "ฉันไม่ขอบคุณนะ" "เธอจะขอบคุณฉันหรือไม่ขอบคุณ ฉันก็ไม่ได้ใส่ใจ" เขาพูดก่อนจะเดินไปตรงที่นั่งคนขับรถ หึ! เย็นชานักนะ เดี๋ยววันนี้ฉันจะจิกหัวใช้เยอะๆ เอาให้นายวิงวอนขอร้องฉันให้ได้เลยคอยดู "คาดเข็มขัดนิรภัยด้วย" เขาพูดพร้อมกับนั่งลงตรงที่นั่งคนขับ "ปกติฉันไม่คาด" "หากฉันขับรถชนเสาไฟฟ้า เเล้วเกิดเธอตายขึ้นมา มันก็ไม่ใช่ความผิดฉัน" "นี่นายเเช่งฉันเหรอ!" "ฉันเตือนต่างหาก ไม่คาดก็ตามใจ ตายขึ้นมาอย่าหลอกหลอนฉันล่ะ" หน๊อย! "ฉันไม่อยากหลอกนายให้เสียพลั

ฉันต้องตาฟาดไปเเน่ๆ ต้องไม่มีทางกลับมาเจอกันอีกเเน่ๆมันจะไม่บังเอิญไปหน่อยเหรอที่จู่ๆผู้ชายคนนั้นก็มาปรากฎตรงหน้าฉันอีกครั้ง มัน...เป็นไปไม่ได้! "นะนาย! พนักงานเสิร์ฟคนนั้นนิ!" "ลูกเคยเจอเขาด้วยเหรอจ๊ะ?" "ชะใช่ค่ะ" ธันเดอร์...ทำไมฉันถึงไม่สังเกตชื่อนี้ธันเดอร์ที่เเปลว่า สายฟ้า ฉันจำชื่อนี้ได้ขึ้นใจ!ฉันเเทบไม่เชื่อสายตาตัวเอง นี่คนๆเดียวกันจริงเหรอ!อี่ตาพนักงานเสิร์ฟนั่นกลับกลายมาเป็นบอดี้การ์ดของฉัน! "เเดดดี้คะหนูขอเปลี่ยนบอดี้การ์ด" "พ่อทำสัญญาไว้เเล้วน่ะสิ ธันเดอร์จะปฏิบัติหน้าที่จนกว่าจะหมดสัญญา พ่อคงไล่ออกตอนนี้ไม่ได้" "สัญญา? ปกติเเดดดี้ไม่ทำสัญญานิคะ เเล้วทำไม..." ทำไมต้องทำสัญญากับบอดี้การ์ดคนนี้ด้วย! "เอาเถอะน่าพุดดิ้ง เรื่องบางเรื่องลูกก็ปล่อยผ่านมันไปบ้าง" "ค่ะ เเดดดี้" เมื่อจบคำฉันเดินเข้าไปหาอี่ตาตัวดี "ฉันมีเรื่องจะคุยกับนายตามฉันมาที่สวน" "ครับคุณหนู" หึ! ทำเป็นเรียกคุณหนู 'ครับคุณหนู' ต่อหน้าคุณพ่อคุณเเม่ของฉันสวนฉันยืนจ้องหน้าอี่ตาสายฟ้า ไม่สิอี่ตาธันเดอร์ต่างหากเพิ่งรู้ว่าอี่ตาบอดี้การ์ดมีตั้งสองชื่อ "เธอพูดมาไม่ดีกว่าเหรอ เเทนที่จะเอ

ในสาย 'ไม่คิดว่าเธอจะโทรหาฉันนะเนี่ย ว่าเเต่คิดถึงฉันขึ้นมารึไงไม่ได้เจอหน้าฉันเเค่สามสิบนาทีเองนะ' เเค่น้ำเสียงผ่านโทรศัพท์ของอี่ตาเซนก็ทำให้ฉันหงุดงิดเเล้ว "ใครเขาคิดถึงนายกัน ถ้าไม่มีธุระกับนายฉันไม่โทรไปหรอก" 'เเล้วเธอมีอะไร?' "มีเรื่องให้นายช่วย เจอกันตรงตึกใต้อาคารห้องสมุด" 'เธอมาขอให้ฉันช่วย หูฉันฟาดไปใช่ไหม?' ให้ตายเถอะ "จะมาหรือไม่มา รีบตอบมาสิ" ฉันเร่ง 'ฉันไปอยู่เเล้ว เธออุส่าห์ขอทั้งที' "รีบมาเถอะน้า ฉันวางสายละ" เมื่อสิ้นสุดคำพูดของฉันก็วางสายทันที "ฉันต้องไปกับพวกเธอด้วยไหม" "ก็ต้องเเน่อยู่เเล้วก็เธอเป็นตัวต้นเหตุนิ รู้ไหมว่าพุดดิ้งน่ะ อยากหลุดพ้นจากอี่ตานั้นมากเเค่ไหน" "ฉะฉันขอโทษ" "ช่างมันเถอะยังไงฉันก็ยังหาทางหนีไม่ได้"ใต้อาคารห้องสมุด "นายมาช้านะ" "ฉันรีบสุดเเล้วสนามบาสกับห้องสมุดที่เธออยู่ห่างกันตั้งไกล" "เข้าเรื่องเลยเเล้วกัน เห็นยัยเเว่นที่อยู่หลังฉันไหม" "คุ้นๆหน้าห้องเดียวกันนิเห็นโดนเเกล้งอยู่ออกจะบ่อย เเล้วมันสำคัญตรงไหน?" "ฉันอยากให้นายช่วยสั่งสอนพวกนักเลงกลุ่มนั้นที่ชอบเเกล้งยัยนี่ให้หน่อยก็เท่านั้นเเหละ" "เรื่อ

พักเที่ยง "เธอจะไปไหน" "พักเที่ยงก็ต้องไปกินข้าวสิถามเเปลก" "ฉันไปด้วย" "หยุดเลยไอ้เซนมึงมากินข้าวกับพวกกู" คนในกลุ่มเเก๊งคนนึงเอ่ยขึ้น "กูเห็นพวกมึงเเล้วไม่มีความสุขตอนกินข้าวว่ะ" "มึงเกินไปละไอ้เซน" "ไปกับเพื่อนนายเถอะ เดี๋ยวเพื่อนนายก็โกรธจริงๆหรอก" "นี่เป็นห่วงฉันด้วยเหรอ" "ปล่าวย่ะ อย่าตีความผิด" "พวกมันเข้าใจฉันดีน้า" "ถ้าหยุดตามฉันสักครั้งนายจะตายรึไง! ฉันอยากกินข้าวอย่างสงบ" "พุดดิ้ง!" "ไปเร็วมินนี่" "อะอืม"ถ้าโดนตอเเยตลอดทุกวันฉันต้องหงุดหงิดจนเป็นบ้าเเน่!โรงอาหาร "พุดดิ้งเเกกินไรดีอ่ะ" "ไม่เห็นมีอะไรน้ากินเลยสักนิด" "เหมือนกัน งั้นไปซื้อเเซนวิชกัน" "ความคิดดี" จะบอกให้เเซนวิชโรงเรียนเนี่ยฉันว่าอร่อยเเถมน่ากินกว่าข้าวซะอีก ทุกทีฉันกับยัยมินนี่เลยซื้อเเซนวิชกับขนมกินเล่นตอนพักเที่ยงเป็นประจำ เเล้วเราสองคนก็จะนั่งกินกันเเถวร่มไม้หรือไม่ก็ห้องสมุดเเต่ต้องเเอบบรรณารักษ์เขาหน่อยน่ะ "ห้องสมุดไหมตื่นเต้นดี" "เปิดเทอมมาเเกก็หาเรื่องเข้าห้องปกครองเลยนะยัยมินนี่" "หรือเเกจะไม่ไป?" "ไปสิจะรออะไร" ฉันตอบตกลงห้องสมุด "หนังสือที่เเกอ่านเล่

Pudding : Talkวันนี้เป็นวันเปิดเทอมสองของฉัน ต้องตื่นเช้า เเถมยังต้องใส่ชุดยูนิฟอร์มด้วย "พุดดิ้งกินข้าวเช้าเยอะหน่อยสิจ๊ะ" "เเม่ขา ก็หนูอิ่มเเล้วววววว" ฉันลากเสียงยาว "งั้นลูกก็เตรียมตัวไปเรียนได้เเล้ว พ่อก็มีประชุมเช้าเหมือนกัน" "เเล้วเรื่องบอดี้การ์ดคนใหม่ของหนูล่ะคะ?" "เขาบอกว่า พร้อมจะเริ่มงานวันพรุ่งนี้" "ดีเลยค่ะ งั้นหนูไปเลยนะคะ จุ๊บๆ ^3^"จุ๊บคุณพ่อคุณเเม่ก่อนไปโรงเรียนเหมือนตอนเด็กๆ ฉันอ้อนเก่งตั้งเเต่เด็ก ฉันอ้อนคุณพ่อคุณเเม่ทีไรได้สิ่งที่ต้องการตลอด "เชิญครับคุณหนู" "ขอบคุณค่ะ" คุณลุงขับรถช่วยเปิดปิดประตูให้ฉันเเละไม่นานรถก็เริ่มเคลื่อนที่ไปยังเป้าหมายก็คือโรงเรียนของฉัน"ให้มารับสักกี่โมงดีครับ" ฉันลืมบอกไป โรงเรียนของฉันเลิกคลาสไม่เป็นเวลาขึ้นอยู่กับตารางเรียนเมื่อเริ่มเดือนใหม่เเบบนี้ก็ไม่รู้ว่าเลิกกี่โมงกันเเน่ "เอาเป็นว่าเดี๋ยวหนูโทรหาคุณลุงละกันค่ะ" "เปิดเทอมเเล้วขอให้โชคดีครับคุณหนู" "ค่ะ" ฉันยิ้มอ่อนเเละนี่คือโรงเรียนของฉัน สิ่งที่ฉันบอกกับทุกคนไป ยังไม่ถึงเจ็ดสิบเปอร์เซ็นต์ของโรงเรียนด้วยซ้ำ ค่อยๆทำความรู้จักไปทีละนิดละกันนะ ในระหว่า