ค่อยเป็ยค่อยไป

เมื่อกลับเข้ามาในห้อง ชายหนุ่มก็ครุ่นคิดหาวิธีที่จะทำให้เข้าถึงตัวหญิงสาวแบบค่อยเป็นค่อยไปไม่รีบร้อนเพราะดูจากสถานการณ์แล้ว หญิงสาวคงไม่เปิดใจง่ายๆ แน่ แต่ชายหนุ่มคิดว่า ไม่เป็นไรยังไงความพยายามอยู่ที่ไหนความสำเร็จก็อยู่ที่นั้น ชายหนุ่มคิดอย่างมุ่งมั่น

เนื่องจากวันนี้เป็นวันหยุด ชายหนุ่มจึงคิดว่าจะออกไปเดินดูหาต้นไม้ต้นเล็กๆ ที่เขากำลังฮิตสัก 2-3 ต้น เพื่อเอามาฝากสาวตรงข้ามห้องไว้เป็นของดูต่างหน้า เมื่อเปิดประตูห้องออกมาก็เป็นเวลาเดียวกับที่ห้องตรงข้ามก็เปิดประตูออกมาเช่นกัน ทำให้ทั้งสองสบตากันโดยบังเอิญอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนที่ชายหนุ่มจะเป็นฝ่ายทักขึ้นก่อน

"จะออกไปไหนแต่เช้าเลยครับ" 

"ไปซื้อของ" ตอบชายหนุ่มเสร็จก็เดินออกมาทันที ซึ่งชายหนุ่มก็รีบเดินตามหลังมาอย่างเงียบๆ

เมื่อลงมาถึงชั้นล่างหญิงสาวก็เดินออกไปขึ้นรถเมย์หน้าปากซอย เพราะคิดว่าถ้าเอารถไปจะหาที่จอดยาก เลยคิดว่าไปรถเมย์ดีกว่าสะดวกดี ซึ่งเมื่อชายหนุ่มเห็นแบบนั้นก็เดินตามหญิงสาวมา เมื่อเห็นหญิงสาวขึ้นรถเมย์สายที่จะไปแหล่งซื้อขายต้นไม้ที่ตนเองคิดไว้ก็รีบขึ้นตาม และยังรีบไปนั่งข้างๆ หญิงสาวทันที แล้วคิดในใจว่าพรหมลิขิตชัดๆ แล้วนั่งอมยิ้มอยู่คนเดียว

"นี่นายที่อื่นก็มีตั้งเยอะแยะจะมานั่งเบียดฉันทำไม" ถามออกไปด้วยน้ำเสียงขุ่น แต่ชายหนุ่มกลับตอบมาอย่างหน้าระรื่นว่า

"ไม่เห็นจะเบียดเลย นั่งสบายดีออก" เมื่อได้ฟังคำตอบที่แสนจะกวนประสาทแล้ว หญิงสาวก็กรอกตาไปมาแล้วหันหน้าออกไปมองนอกหน้าต่างแทน เพราะไม่อยากต่อล้อต่อเถียงกับชายหนุ่มให้เสียอารมณ์

"เก็บค่ารถด้วยค่ะ" กระเป๋ารถเมย์บอกเมื่อเดินมาถึงหน้าหนุ่มสาว ชายหนุ่มก็รีบควักตังจ่ายทั้งของตัวเองและของหญิงสาวทันที โดยไม่สนใจหญิงสาวที่กำลังก้มลงหยิบเหรียญเพื่อจ่ายค่าโดยสารเลย

"นี่ค่ะ" หญิงสาวเงยหน้าขึ้นมาพร้อมยื่นเงินให้กับกระเป๋ารถเมย์ แต่คำตอบที่ได้ทำเอาหญิงสาวถึงกับต้องหันไปมองหน้าชายหนุ่มทันที

"ไม่ต้องจ่ายแล้ว แฟนหนูเขาจ่ายให้แล้ว" บอกอย่างยิ้มๆ ซึ่งชายหนุ่มก็อมยิ้มกับคำตอบของป้ากระเป๋ารถเมย์ เพราะมันเป็นคำตอบที่ถูกใจเขาที่สุด

"เขาไม่......" ยังไม่ทันที่หญิงสาวจะแก้ตัวกระเป๋ารถเมย์ก็เดินออกไปแล้ว ทำให้หญิงสาวหันมาเอาเรื่องกับชายหนุ่มแทน

"นี่นายมีสิทธิ์อะไรไปบอกคนอื่นว่าเราเป็นแฟนกัน ห๊ะ" ถามออกไปอย่างโมโห แต่ในสายตาชายหนุ่มมันกลับเป็นอาการที่ดูยังไงก็ไม่น่ากลัว แต่มันกลับน่ารักมากกว่าในสายตาเขา

"นี่คุณอย่ามาใส่ร้ายผมนะ ผมยังไม่ได้พูดอะไรเลย" ชายหนุ่มทำหน้าเหรอหราแก้ตัว ทั้งที่ในใจแสนจะลิงโลดที่กระเป๋ารถเมย์คิดว่าเธอกับเขาเป็นแฟนกัน

"ถ้านายไม่พูด แล้วเขาจะพูดออกมาได้ไง" หญิงสาวยังไม่ยอมง่ายๆ

"ผมจะไปรู้เหรอ" ชายหนุ่มตอบกลับด้วยหน้านิ่งๆ ผิดกับในใจที่มันแสนจะถูกใจกับสถานะที่ถูกเข้าใจผิดเมื่อกี้ เมื่อเอาความอะไรกับชายหนุ่มไม่ได้หญิงสาวก็สะบัดหน้าหนี

"นี่คุณจะโมโหไปทำไม ป้าเขาก็แค่เข้าใจผิด และมันก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่เรื่องโตอะไรนี่ แต่เอ๊ะ...หรือว่าที่คุณโมโหอยู่นี่ เพราะคุณอยากให้มันเป็นแบบที่ป้าเขาเข้าใจผิดอย่างนั้นจริงๆ" ชายหนุ่มแกล้งหลี่ตามองหน้าหญิงสาวอย่างจับผิด

"นี่นาย" เมื่อได้ยินหญิงสาวก็หันกลับมาแหวใส่ชายหนุ่มทันที เมื่อเห็นว่าหญิงสาวเริ่มจะโกรธแล้วจริงๆ ชายหนุ่มก็รีบยกมือยอมแพ้ทันที เพราะไม่อยากให้หญิงสาวอารมณ์เสีย เดียวเดตแรกของเขากับเธอจะหมดสนุก ชายหนุ่มคิดเข้าข้างตัวเองอยู่ในใจคนเดียวอย่างมีความสุข 

เมื่อรถเมย์มาถึงป้ายที่เป็นสถานที่ที่เป็นจุดหมายปลายทางของทั้งสองคน ซึ่งก็คือตลาดขายต้นไม้ พอลงรถเสร็จหญิงสาวก็เดินเข้าไปด้านในทันที โดยไม่สนใจชายหนุ่มที่เดินตามหลังมาสักนิด ทำให้ชายหนุ่มเกิดอาการน้อยใจนิดๆ ที่เธอไม่รอเขาเลย

"นี่คุณรอผมด้วยสิ" เมื่อได้ยินเสียงมาจากด้านหลังทำให้หญิงสาวหันกลับไปมอง ก็พบว่าเป็นชายหนุ่มนั้นเอง

"ทำไมฉันต้องรอนายด้วย ต่างคนต่างไปสิ" พูดจบก็เดินต่อไปทันที แต่มีหรือที่ชายหนุ่มจะปล่อยให้โอกาสที่ได้อยู่ใกล้ชิดกับหญิงสาวหลุดมือไป 

"ได้ยังไงเรามาด้วยกันแท้ๆ " ชายหนุ่มบอกหญิงสาวอย่างหน้ามึน ทำให้หญิงสาวหันกลับมาอีกครั้ง

"ใครมากับนายไม่ทราบ"

"ก็เราสองคนไงทำเป็นจำไม่ได้ นั่งข้างๆ กันมาแท้ๆ" เมื่อได้ยินประโยคที่ออกมาจากปากชายหนุ่มตรงหน้า ทำให้หญิงสาวต้องนับหนึ่งถึงสิบในใจเพื่อระงับอารมณ์ตัวเองก่อนจะหันหลังเดินออกไปอย่างไม่สนใจชายหนุ่มอีก เมื่อเห็นดังนั้นชายหนุ่มจึงรีบเดินตามหลังหญิงสาวไปติดๆ ทันที เพราะกลัวจะคลาดกัน แล้วตนเองจะไม่ได้เดินกับหญิงสาว

เมื่อเดินมาถึงโซนต้นไม้ที่ตนเองอยากได้ หญิงสาวก็เดินดูไปเรื่อย ๆ ก่อนเพราะยังไม่เจอต้นไม้ที่ถูกใจ 

"นี่คุณ คุณชอบต้นไม้แบบไหนเหรอ ผมว่าเราอยู่ห้องแบบคอนโดซื้อต้นเล็กๆ น่าจะเหมาะนะ" ชายหนุ่มแสดงความคิดเห็นเหมือนคู่รักที่กำลังมาเลือกต้นไม้ไปตกแต่งบ้าน แต่ชายหนุ่มก็ไม่ได้คำตอบจากหญิงสาวได้แต่ความเงียบกลับมาจากเท่านั้น ซึ่งชายหนุ่มก็ยังไม่ละความพยายามที่จะพูดคุยกับหญิงสาว จนในที่สุดหญิงสาวก็ทนไม่ไหวจึงตอบกลับชายหนุ่มด้วยน้ำเสียงขุ่นว่า

"นี่นาย ช่วยไปไกลๆ ฉันหน่อยได้ไหม ฉันอยากเดินดูต้นไม้คนเดียว"

"ได้ไงเรามาด้วยกันนะ แล้วงอนอะไรผมอีก อีกอย่างผมก็อยากช่วยคุณเลือกต้นไม้ด้วย ถ้าคุณไปคนเดียวใครจะช่วยคุณเลือกล่ะ" ชายหนุ่มพยายามพูดเสียงดังให้คนบริเวณนั้นได้ยิน ซึ่งคนบริเวณนั้นก็หันมามองพร้อมกับอมยิ้มในความน่ารักของทั้งคู่ ที่ดูพ่อแง่แม่งอน 

"นี่นายจะพูดให้มันเสียงดังทำไม ฉันอายเขา เห็นไหมคนมองใหญ่แล้ว และที่สำคัญใครงอนนาย" บอกชายหนุ่มอย่างโมโหพร้อมมองไปรอบๆ ซึ่งมันก็เข้าทางชายหนุ่มที่อยากให้คนเข้าใจว่าเขากับเธอเป็นแฟนที่มาช่วยกันเลือกต้นไม้กัน

"ไหนผมไม่เห็นมีใครมอง คุณนี่คิดมาก" หญิงสาวทำหน้าเบื่อหน่ายเมื่อได้ยินสิ่งที่ชายหนุ่มพูด แล้วหันมาถามชายหนุ่ม

"แล้วนี่นายจะเดินตามฉันไปถึงไหน"

"ก็ผมพึ่งมาที่นี่ครั้งแรก ไม่รู้ว่าจะต้องเดินไปทางไหนก่อนดี เลยคิดว่าเดินไปกะคุณดีกว่า" หญิงสาวได้ยินดังนั้นก็ถอนหายใจอย่างอ่อนใจกับความหน้าด้านหน้าทนของชายหนุ่ม เมื่อเห็นหญิงสาวไม่ว่าอะไร จึงเดินตามหญิงสาวไปทันที

หลังจากเดินดูต้นไม้และได้ต้นไม้ที่ต้องการแล้ว ชายหนุ่มก็ชวนหญิงสาวไปหาอะไรกินเพราะใกล้จะเที่ยงแล้ว ซึ่งหญิงสาวก็ไม่ได้ปฏิเสธเพราะคิดว่าถึงจะปฏิเสธชายหนุ่มก็ต้องหน้าด้านขอตามเธอไปอยู่ดี หญิงสาวเลือกเป็นคาเฟ่ที่เป็นร้านอาหารด้วย บรรยากาศร่มรื่น สงบ ลมเย็นสบาย เมื่อสั่งอาหารเสร็จหญิงสาวก็หยิบสมาทโฟนมาร่างนิยายต่อระหว่างรออาหาร โดยไม่ได้สนใจชายหนุ่มร่วมโต๊ะสักนิด

"ทำอะไรอ่ะคุณ" ถามขึ้นเมื่อเห็นหญิงสาวเอาแต่ก้มหน้าพิมพ์อะไรอยู่ในโทรศัพท์ 

"ไม่ยุ่งสักเรื่องจะได้ไหม" ตอบชายหนุ่มโดยที่ไม่แม้แต่จะเงยหน้าจากจอโทรศัพท์ที่พิมพ์อยู่ เมื่อได้ยินคำตอบชายหนุ่มก็ไม่กล้าถามต่อกลัวว่าจะทำให้เธอโกรธ เลยหยิบโทรศัพท์ของตัวเองขึ้นมาแอบถ่ายรูปหญิงสาวขณะก้มหน้าร่างนิยายอยู่หลายรูป เมื่อได้รูปที่ต้องการแล้วก็ตั้งเป็นหน้าจอโทรศัพท์ทันที แล้วอดอมยิ้มไม่ได้กับผลงานแอบถ่ายของตัวเอง

เมื่อหญิงสาวเงยหน้าจากหน้าจอมือถือ ก็เห็นชายหนุ่มนั่งอมยิ้มกับโทรศัพท์แล้วคิดอย่างหมั่นไส้ว่า ยิ้มขนาดนี้มองจากนอกร้านยังรู้เลยว่าคุยกับผู้หญิงแน่ไม่งั้นคงไม่นั่งยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ขนาดนี้หรอก ผู้ชายพวกนี้นี่ไว้ใจไม่ได้จริงๆ วันก่อนยังบอกว่าจะจีบเธออยู่เลย แต่วันนี้กลับนั่งคุยกับผู้หญิงคนอื่น หลังจากนั่งคิดเองเออเองอยู่คนเดียวสักพักอาหารก็มาเสริฟพอดี

"คุณไม่กินผักเหรอ งั้นผมขอนะ" บอกหญิงสาวพร้อมกับตักผักมาจากจานหญิงสาวทันที หลังจากสังเกตุมาสักพักว่าเธอไม่น่าจะชอบกินผักเพราะเห็นเขี่ยผักไปไว้ขอบจานเต็มไปหมด

"นี่นายจะบ้าเหรอ จะกินได้ไงฉันเขี่ยทิ้งไปแล้วนะ" บอกอย่างตกใจกับการกระทำของชายหนุ่ม เพราะคิดว่าเธอกับเขาไม่ได้เป็นอะไรกัน จะมากินของเหลือจากเธอได้ไง ถ้าชายหนุ่มเป็นแฟนเธอก็ว่าไปอย่าง เฮ้ย นี่แกคิดอะไรเนี่ยยัยแก้มเพราะตกใจกับความคิดของตัวเอง

"ไม่เป็นไรผมไม่ถือ" บอกหญิงสาวอย่างยิ้มๆ และรู้ทันว่าหญิงสาวกำลังคิดอะไรอยู่

"แต่ฉันถือ นายกับฉันไม่ได้เป็นอะไรกันสักหน่อย" บอกด้วยน้ำเสียงขุ่น

"งั้นก็มาเป็นแฟนผมสิ คุณจะได้ไม่ต้องคิดมาก" บอกหญิงสาวตรงหน้าด้วยสีหน้าและน้ำเสียงจริงจัง

"นาย" หญิงสาวอึ้งกับคำชวนของชายหนุ่มที่ดูจริงจังมาก

"ผมล้อเล่น" แล้วคิดต่อในใจว่า แต่ถ้าคุณยอมมาเป็นแฟนผมจริงๆ ผมก็ยินดีและผมก็เต็มใจมาก แถมชายหนุ่มยังคิดในใจว่าอีกไม่นานหรอก ผมจะทำให้คุณตกหลุมรักที่ผมขุดไว้รอคุณแน่ และเมื่อถึงตอนนั้นผมจะไม่มีทางยอมให้คุณปีนขึ้นมาจากหลุมรักที่ผมขุดไว้อย่างแน่นอน

ฝากติดตาม ฝากกดใจ ฝาก comment เพื่อเป็นกำลังใจให้ไรท์ด้วยนะค่ะ