登入“แตมป์แตมป์เค้าไปด้วย” เฌอปอรีบวิ่งตามไปทันทีปล่อยให้ผู้ใหญ่สี่คนนั่งมองท่าทางของพวกเธอด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความรักและความเอ็นดู ไวน์ได้แต่คิดในใจว่า ถ้าคุณปู่กับคุณย่าของเธอยังอยู่ ตอนนี้พวกท่านคงได้เป็นคุณทวด ได้มองเห็นเจ้าสองเฌอที่กำลังเติบโตแบบนี้ไปพร้อมๆ กับพวกเธอ พวกท่านคงจะมีความสุขไม่ต่างจ
ร่างเล็กสองคนในชุดคู่เข้าเซ็ท เฌอแตมป์ในชุดเอี๊ยมสีชมพู มัดจุกดังโงะสองข้าง เท้าเล็กป้อมสวมถุงเท้าลายคิตตี้น่ารักหวานแหวว ส่วนเฌอปอสวมชุดเอี๊ยมสีฟ้า มัดแกะสองข้างกอดตุ๊กตาหมีเน่าคู่ใจ สวมถุงเท้าโดเรมอนสีฟ้าลายโปรด สองร่างเล็กนั่งอยู่บนโซฟาตัวยาวกลางห้องนั่งเล่น สายตากลมโตสองคู่กำลังนั่งมองหน้าจอโน๊
“เสร็จแล้วครับ เฌอแตมป์ของป๊า” วางหวีลงบนโต๊ะหน้ากระจก ก่อนจะใช้นิ้วเรียวเกลี่ยปอยผมที่ร่วงลงมาปรกแก้มลูกขึ้นทัดหูให้ “ปะป๊าเก่งที่สุดเลย” หันมายกนิ้วโป้งป้อมๆ สองนิ้วชูให้ผู้เป็นพ่อ แก้มกลมยกขึ้นเพราะรอยยิ้มกว้าง โชแปงอดไม่ได้ที่จะยิ้มออกมา สายตาเต็มไปด้วยความรักและความอ่อนโยน เฌอแตมป์เป็นเด็กช่า
ห้าปีผ่านไป “ปะป๊าขา~” เสียงใสเจื้อยแจ้วมาแต่ไกล เด็กสาววัยห้าขวบมัดผมจุกดังโงะสองข้างเข้ากับผมหน้าม้า รูปร่างจ้ำม่ำใส่ชุดเอี๊ยมกระโปรง ขาป้อมๆ วิ่งดุ๊กดิ๊กมาหาผู้เป็นพ่อที่นั่งอยู่ห้องนั่งเล่นในบ้าน สองแขนป้อมกอดลำคอแกร่งผู้เป็นพ่อ จมูกเล็กกดลงบนแก้มสากซ้ายทีขวาที ก่อนจะเอียงแก้มป่องให้ผู้เป็นพ่อ
ไม่อยากจะคิดเลยว่าถ้าต้าวก้อนสองคนนี้โตขึ้น จะโดนตามใจขนาดไหนกัน แต่จะว่าไปทางฝั่งบ้านเธอเองก็ไม่แพ้กันหรอก ทั้งคุณปู่คุณย่า คุณพ่อคุณแม่ของเธอ ก็เห่อหลานไม่แพ้กัน สลับกันมาหาหลานทุกวันบางคืนก็มานอนที่บ้านเธอเพราะจะเลี้ยงหลานกันเอง กลายเป็นว่าตั้งแต่คลอดยัยหนูสองเฌอมา เธอพึ่งจะได้มีเวลาอยู่กับลูกข
8 เดือนผ่านไป “เจ็บมั้ยครับ ถ้าเจ็บบอกผมนะ” มือหนาจับเท้าเล็กวางบนตักอย่างแผ่วเบา ปลายนิ้วอุ่นจับนิ้วเท้าทีละนิ้วอย่างตั้งใจ มืออีกข้างจับกรรไกรตัดเล็บอย่างคล่องแคล่ว เสียงกรรไกรตัดเล็บดัง แกร๊ก แกร๊ก เบาๆ ในห้องที่เงียบ จนกระทั้งทุกเล็บเล็กถูกจัดการจนหมด “จริงๆ บี๋ไปที่ร้านก็ได้ เบ๊บไม่เห็นต้องลำ
อย่าให้เป็นเรื่องที่เธอคิดไว้เลย.... “เอ่อ....คือ ผมว่าเรารู้จักกันมานานแล้วนะครับ ตอนนี้คุณไวน์ก็โสด ผม.....” ไม่ทันได้พูดจบประโยคไวน์ก็พูดแทรกขึ้นมาก่อน “คุณศรันย์คะ ไวน์ของคุณสำหรับความรู้สีกดีๆ ที่มีให้นะคะ” เธอรู้มาตลอดว่าเขามีความรู้สึกดีๆ ให้เธอมาตลอด เขาให้เกียรติ สุภาพกับเธอมากๆ ไม่มีอะไ
หนึ่งอาทิตย์ผ่านไป หลังจากเคลียร์งานฝั่งฮ่องกงเรียบร้อยแล้ว โชแปงก็รีบบินกลับไทยเพื่อดูแลโปรเจคระบบโรงพยาบาลวิวัฒนกุลชัย ที่เหลืออีกสามเดือนก็จะเรียบร้อยพร้อมใช้งานจริง มันเร็วกว่าแผนที่วางไว้สองเดือน จากแปดเดือนเร็วขึ้นมาเป็นหกเดือน นั่นเป็นเพราะการทำงานที่รวดเร็วของทีมงานลัตัวโชแปงเองที่เขียนโปรแ
“หอมจัง หอมเหมือนเดิมเลย” เปลือกตาสีอ่อนลืมขึ้นมองเข้าไปนัยน์ตาสวยที่ก้มมองเขาอยู่ ปากหยักยกยิ้มกวนประสาทจนทำให้ไวน์หมั่นใส้ มือเล็กบิดเข้าที่ใบหูหนาไปหนึ่งที “โอ๊ยย เจ็บนะครับ” คิ้วหนาขมวดเข้าหากัน นิ่วหน้าเพราะความเจ็บแปล๊บที่ใบหู มือเล็กๆ นั่นฤทธิ์เยอะจริงๆ “เจ็บแล้วก็จำ จะได้ไม่ทำอะไรกับร่างกา
วันต่อมา... 14:00น @ห้องประชุม “วันนี้อารมณ์ดีจังเลยนะ” เสียงทุ้มเอ่ยแซว มือหนาหมุนปากกาในมือเล่น สายตาจับจ้องมองมายังน้องสาวฝาแฝดที่กำลังเก็บแฟ้มเอกสาร “ฉันก็อารมณ์ดีแบบนี้อยู่แล้วป่ะ” เสียงใสเอ่ยค้าน ขณะที่สายตากำลังไล่อ่านตารางงานในไอแพด “ไม่ใช่ว่าเพราะมีคนบินมาจากฮ่องกงหรอกเหรอ?” เวกัสยื่นหน







