LOGIN“แตมป์แตมป์เค้าไปด้วย” เฌอปอรีบวิ่งตามไปทันทีปล่อยให้ผู้ใหญ่สี่คนนั่งมองท่าทางของพวกเธอด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความรักและความเอ็นดู ไวน์ได้แต่คิดในใจว่า ถ้าคุณปู่กับคุณย่าของเธอยังอยู่ ตอนนี้พวกท่านคงได้เป็นคุณทวด ได้มองเห็นเจ้าสองเฌอที่กำลังเติบโตแบบนี้ไปพร้อมๆ กับพวกเธอ พวกท่านคงจะมีความสุขไม่ต่างจ
ร่างเล็กสองคนในชุดคู่เข้าเซ็ท เฌอแตมป์ในชุดเอี๊ยมสีชมพู มัดจุกดังโงะสองข้าง เท้าเล็กป้อมสวมถุงเท้าลายคิตตี้น่ารักหวานแหวว ส่วนเฌอปอสวมชุดเอี๊ยมสีฟ้า มัดแกะสองข้างกอดตุ๊กตาหมีเน่าคู่ใจ สวมถุงเท้าโดเรมอนสีฟ้าลายโปรด สองร่างเล็กนั่งอยู่บนโซฟาตัวยาวกลางห้องนั่งเล่น สายตากลมโตสองคู่กำลังนั่งมองหน้าจอโน๊
“เสร็จแล้วครับ เฌอแตมป์ของป๊า” วางหวีลงบนโต๊ะหน้ากระจก ก่อนจะใช้นิ้วเรียวเกลี่ยปอยผมที่ร่วงลงมาปรกแก้มลูกขึ้นทัดหูให้ “ปะป๊าเก่งที่สุดเลย” หันมายกนิ้วโป้งป้อมๆ สองนิ้วชูให้ผู้เป็นพ่อ แก้มกลมยกขึ้นเพราะรอยยิ้มกว้าง โชแปงอดไม่ได้ที่จะยิ้มออกมา สายตาเต็มไปด้วยความรักและความอ่อนโยน เฌอแตมป์เป็นเด็กช่า
ห้าปีผ่านไป “ปะป๊าขา~” เสียงใสเจื้อยแจ้วมาแต่ไกล เด็กสาววัยห้าขวบมัดผมจุกดังโงะสองข้างเข้ากับผมหน้าม้า รูปร่างจ้ำม่ำใส่ชุดเอี๊ยมกระโปรง ขาป้อมๆ วิ่งดุ๊กดิ๊กมาหาผู้เป็นพ่อที่นั่งอยู่ห้องนั่งเล่นในบ้าน สองแขนป้อมกอดลำคอแกร่งผู้เป็นพ่อ จมูกเล็กกดลงบนแก้มสากซ้ายทีขวาที ก่อนจะเอียงแก้มป่องให้ผู้เป็นพ่อ
ไม่อยากจะคิดเลยว่าถ้าต้าวก้อนสองคนนี้โตขึ้น จะโดนตามใจขนาดไหนกัน แต่จะว่าไปทางฝั่งบ้านเธอเองก็ไม่แพ้กันหรอก ทั้งคุณปู่คุณย่า คุณพ่อคุณแม่ของเธอ ก็เห่อหลานไม่แพ้กัน สลับกันมาหาหลานทุกวันบางคืนก็มานอนที่บ้านเธอเพราะจะเลี้ยงหลานกันเอง กลายเป็นว่าตั้งแต่คลอดยัยหนูสองเฌอมา เธอพึ่งจะได้มีเวลาอยู่กับลูกข
8 เดือนผ่านไป “เจ็บมั้ยครับ ถ้าเจ็บบอกผมนะ” มือหนาจับเท้าเล็กวางบนตักอย่างแผ่วเบา ปลายนิ้วอุ่นจับนิ้วเท้าทีละนิ้วอย่างตั้งใจ มืออีกข้างจับกรรไกรตัดเล็บอย่างคล่องแคล่ว เสียงกรรไกรตัดเล็บดัง แกร๊ก แกร๊ก เบาๆ ในห้องที่เงียบ จนกระทั้งทุกเล็บเล็กถูกจัดการจนหมด “จริงๆ บี๋ไปที่ร้านก็ได้ เบ๊บไม่เห็นต้องลำ
แล้วไหนธุระของนาย?” “เรียบร้อยแล้วครับ” “เรียบร้อย? ..นายยังไม่ได้พูดเรื่องงานกับฉันสักคำเลยนะ” “ก็นั่นไงครับเรื่องงาน” นิ้วเรียวชี้ไปยังโทรศัพท์ของเธอ “นี่นายกวนฉันเหรอ ฉันไม่ตลกนะเล่นเป็นเด็กไปได้” เธอบ่นอุบอิบในลำคอแต่ก็ไม่พ้นหูของเขาไปได้ ไอ้คำว่า เด็ก มันทำให้เขารู้สึกไม่ชอบใจสักเท่าไหร่ เข
ทั้งที่เธอว่างมากไม่ได้มีประชุมอย่างที่ตอบเขาไป แต่สมองเธอมันสั่งให้พิมพ์ไปแบบนั้น ทั้งที่ปกติเธอมักจะไม่เคยโกหกเลยด้วยซ้ำ คอนโดVPK ห้อง1707 ร่างบางสวมเสื้อยืดผ้าบางตัวโคร่งปิดคลุมกางเกงขาสั้นพอดีเดินออกมาจากห้องนอน ผมยาวเปียกหมาดๆ ใบหน้าสวยใสไร้เครื่องสำอางค์แต่งแต้มยิ่งทำให้ใบหน้าเธอดูเด็กลงกว่า
“แล้วมีธุระอะไรแต่เช้ารีบพูดมา” “ผมอยากไปสนามยิงธนูแต่ผมไม่รู้จักเส้นทาง” พลางยื่นจอสมาร์ทโฟนให้คนข้างๆ ดูสถานที่ๆ ต้องการไป “ก็เรียกแกร็ปสิง่ายจะตาย จะมาบอกฉันทำไม” “ผมคิดว่าเจี๋ยเจียจะมีน้ำใจ เห็นใจคนต่างบ้านต่างเมืองอย่างผมสะอีก ภาษาไทยผมก็ไม่แข็งแรง ไหนจะเส้นทางก็ไม่รู้จักรถก็ไม่มี” อ่า....
20 นาทีผ่านไป..... โชแปงกินข้าวผัดที่เธอทำให้จนหมดเกลี้ยง ไวน์มองแล้วได้แต่คิดในใจว่าเขาคงหิวจริงๆ ไม่ได้แกล้งแสดงอย่างที่เธอคิดในตอนแรก เธอกำลังจะลุกเก็บจานไปล้างแต่ถูกเขาห้ามเอาไว้ก่อน เขาลุกขึ้นไปจัดการทำความสะอาดจานและแก้วน้ำด้วยตัวเองแล้วเก็บเข้าที่ให้เธออย่างเรียบร้อย ก่อนจะหันมาแล้วเจอไวน์ยื







