LOGIN✿ ✿ ✿ ช่วงบ่ายหลังทานอาหารเที่ยงกันเสร็จแล้ว ดร.วรุตม์กับคุณหญิงพัชราภาก็ขอตัวลูก ๆ ไปพักผ่อนเนื่องจากอายุที่เริ่มเยอะขึ้นทำอะไรนิดหน่อยก็เริ่มเหนื่อยง่าย ไม่เหมือนสมัยก่อนที่ไม่ว่าจะทำอะไรก็ดูจะคล่องแคล่วไปเสียหมด เด็กแฝดชายหญิงสองคู่กำลังเล่นกันอยู่ที่สนามหลังบ้านที่มีเงาต้นไม้ใหญ่บดบังแดดยามบ
ร่างเล็กสองคนในชุดคู่เข้าเซต เฌอแตมในชุดเอี๊ยมสีชมพู มัดจุกดังโงะสองข้าง เท้าเล็กป้อมสวมถุงเท้าลายคิตตี้น่ารักหวานแหวว ส่วนเฌอปอสวมชุดเอี๊ยมสีฟ้า มัดแกละสองข้างกอดตุ๊กตาหมีเน่าคู่ใจ สวมถุงเท้าโดราเอมอนสีฟ้าลายโปรด สองร่างเล็กนั่งอยู่บนโซฟาตัวยาวกลางห้องนั่งเล่น ดวงตากลมโตสองคู่กำลังนั่งมองหน้าจอโน
“เสร็จแล้วครับ เฌอแตมของป๊า” วางหวีลงบนโต๊ะหน้ากระจก ก่อนจะใช้นิ้วเรียวเกลี่ยปอยผมที่ร่วงลงมาปรกแก้มลูกขึ้นทัดหูให้ “ปะป๊าเก่งที่สุดเลย” หันมายกนิ้วโป้งป้อม ๆ สองนิ้วชูให้ผู้เป็นพ่อ แก้มกลมยกขึ้นเพราะรอยยิ้มกว้าง โชแปงอดยิ้มไม่ได้ แววตาเต็มไปด้วยความรักและความอ่อนโยน เฌอแตมเป็นเด็กช่างจ้อ
ห้าปีผ่านไป “ปะป๊าขา~” เสียงใสเจื้อยแจ้วมาแต่ไกล เด็กสาววัยห้าขวบมัดผมจุกดังโงะสองข้างเข้ากับผมหน้าม้า รูปร่างจ้ำม่ำใส่ชุดเอี๊ยมกระโปรง ขาป้อม ๆ วิ่งดุกดิกมาหาผู้เป็นพ่อที่นั่งอยู่ในห้องนั่งเล่นของบ้าน สองแขนป้อมกอดลำคอแกร่งผู้เป็นพ่อ จมูกเล็กกดลงบนแก้มสากซ้ายทีขวาที ก่อนจะเอียงแก้มป่องให้ผู้
ไม่อยากจะคิดเลยว่าถ้าต้าวก้อนสองคนนี้โตขึ้น จะโดนตามใจขนาดไหนกัน แต่จะว่าไปทางฝั่งบ้านเธอเองก็ไม่แพ้กันหรอก ทั้งคุณปู่คุณย่า คุณพ่อคุณแม่ของเธอ ก็เห่อหลานไม่แพ้กัน สลับกันมาหาหลานทุกวัน บางคืนก็มานอนที่บ้านเธอเพราะจะเลี้ยงหลานกันเอง กลายเป็นว่าตั้งแต่คลอดยัยหนูสองเฌอมา เธอเพิ่งจะได้มีเวลาอยู่กับ
8 เดือนผ่านไป “เจ็บมั้ยครับ ถ้าเจ็บบอกผมนะ” มือหนาจับเท้าเล็กวางบนตักอย่างแผ่วเบา ปลายนิ้วอุ่นจับนิ้วเท้าทีละนิ้วอย่างตั้งใจ มืออีกข้างจับกรรไกรตัดเล็บอย่างคล่องแคล่ว เสียงกรรไกรตัดเล็บดัง แกร๊ก แกร๊ก เบา ๆ ในห้องที่เงียบ จนกระทั่งเล็บเล็กทุกนิ้วถูกจัดการจนหมด “จริง ๆ บี๋ไปที่ร้านก็ได้ เบ๊บไม
“ลองชิมมั้ย มันอร่อยจริงๆ นะ” โชแปงอยากให้เธอลองชิมเพราะมันเป็นบะหมี่ร้านโปรดในไทยของเขา “ฉันไม่กินมื้อดึก” เธอไม่ได้กลัวอ้วนนะ แต่เธอกลัวอาหารไม่ย่อยเธอเลยไม่ค่อยอยากกินอาหารเวลานี้ “รังเกียจกันสินะครับ” เอ่ยเสียงแผ่วทำหน้าเศร้า มือหนากำลังจะดึงช้อนกลับแต่โดนมือเล็กของไวน์จับเอาไว้ ปากเล็กอ้างับช
“อืม แต่ก็ไม่ยาก” โชแปงเอนหลังพิงโซฟา นั่งมองหน้าเพื่อนสองคนสลับไปมา ตามคำถามที่เอ่ยมา “ก็มึงอัฉริยะมึงก็ไม่ยากดิ” มาร์คเอ่ยแซวพลางแค่นหัวเราะในลำคอ โชแปงเป็นคนที่เรียนเก่งมาก ได้ท็อปทุกวิชาไม่มีวิชาไหนที่เขาทำข้อสอบไม่ได้ โดยเฉพาะเรื่องการเขียนโปรแกรมที่ดูจะชื่นชอบเป็นพิเศษ โชแปงหยิบสมาร์ทโฟนขึ้น
“หอมจัง หอมเหมือนเดิมเลย” เปลือกตาสีอ่อนลืมขึ้นมองเข้าไปนัยน์ตาสวยที่ก้มมองเขาอยู่ ปากหยักยกยิ้มกวนประสาทจนทำให้ไวน์หมั่นใส้ มือเล็กบิดเข้าที่ใบหูหนาไปหนึ่งที “โอ๊ยย เจ็บนะครับ” คิ้วหนาขมวดเข้าหากัน นิ่วหน้าเพราะความเจ็บแปล๊บที่ใบหู มือเล็กๆ นั่นฤทธิ์เยอะจริงๆ “เจ็บแล้วก็จำ จะได้ไม่ทำอะไรกับร่างกา
อย่าให้เป็นเรื่องที่เธอคิดไว้เลย.... “เอ่อ....คือ ผมว่าเรารู้จักกันมานานแล้วนะครับ ตอนนี้คุณไวน์ก็โสด ผม.....” ไม่ทันได้พูดจบประโยคไวน์ก็พูดแทรกขึ้นมาก่อน “คุณศรันย์คะ ไวน์ของคุณสำหรับความรู้สีกดีๆ ที่มีให้นะคะ” เธอรู้มาตลอดว่าเขามีความรู้สึกดีๆ ให้เธอมาตลอด เขาให้เกียรติ สุภาพกับเธอมากๆ ไม่มีอะไ







