LOGINตอนพิเศษ(ลูกพยัคฆ์)ในช่วงสองเดือนแรกของการเป็นคุณพ่อและคุณแม่มือใหม่ ทั้งนิดากับน่านพยัคฆ์แทบจะเรียกได้ว่าสิ้นสภาพไปตามๆกัน เมื่อเจ้าหนูน้อยเสือใหญ่นั้นเล่นถอดแบบเอานิสัยเอาแต่ใจตัวเองสุดๆมาจากบิดาทั้งดุ้น ไม่ว่าจะทำอะไรขัดใจนิดขัดใจหน่อยเป็นอันต้องส่งเสียงร้องไห้โยเยอยู่ตลอดเวลา... นิด
(ต่อ)ผ่านไปราวสองชั่วโมงเศษ ร่างอวบอิ่มบนเตียงคนไข้ก็ค่อยๆลืมตาขึ้นมา มือน้อยของเธอถูกกอบกุมเข้าไปอยู่ในอุ้งมือใหญ่แสนอบอุ่น นิดาเผยอริมฝีปากขึ้นยิ้ม เมื่อเห็นสามีของตัวเองนอนหลับซบใบหน้าลงข้างๆเธอ “พี่พยัคฆ์คะ...” นิดาเอ่ยเสียงเรียกสามีเสียงแหบแห้ง เมื่อเธอรู้สึกถึงอาการอ่อนเพลียอยู่บ้างเล็กน้อย
(ต่อ)วามวุ่นวายที่คาบเกี่ยวไม่ต่างจากความโกลาหลเกิดขึ้นตั้งแต่ไร่ราชพยัคฆ์ เสียงดังโหวกเหวกปลุกให้คนทั้งไร่รวมทั้งเจ้าของบ้านหลังใหญ่ ต่างสะดุ้งตื่นขึ้นมาอย่างพร้อมเพรียงกันโดยไม่ต้องนัดหมาย เมื่อเสียงคนกระจายข่าวตะโกนเสียลั่นไม่เกรงใจใครดังไปทั่วทั้งไร่ขนาดนั้น ... “เฮ้ย!!!พวกเราคุณนิเ
“ขอบคุณนะคะคุณสามีสุดที่รัก...” เมื่อได้ฟังคำพูดของสามีนิดาก็ได้แต่นั่งยิ้มแหยๆ ยิ่งเมื่อนึกตามคำพูดของเขา มันก็ถูก จะเถียงก็ไม่ได้เสียด้วย แต่ก็ยังดีที่เขายังมีกระจิตกระใจยอมช่วยเหลือคนพวกนั้นให้เธอได้สบายใจ เพราะต่อให้ครอบครัววนาสินทธ์จะเลวร้ายกับเธอมาก่อนมากแค่ไหน แต่คนเคยอาศัยร่วมชายคาเดียวกั
ตอนอวสานเช้านี้ข่าวใหญ่แต่ละช่องรวมทั้งหน้าหนังสือพิมพ์ทุกฉบับต่างพาดหัวข่าวเรื่องบุกทำลายคลีนิกทำแท้งเถื่อน นิดาจะไม่ให้ความสนใจเลยสักนิดหากหนึ่งในหญิงสาวที่ปรากฏแผ่หราอยู่บนหน้าหนังสือพิมพ์ฉบับหนึ่งนั้น จะไม่ใช่หญิงสาวที่เคยวางตัวให้สูงทัดเทียมกับหงส์และเคยเหยียบย่ำเธอให้ต่ำต้อยอยู่ภายใต้พื้นดิ
(ต่อ)พอทั้งสองก้าวเท้าเข้ามายังตัวห้างใหญ่แห่งเดียวในตัวเมืองนี้ นิดาก็ถึงกับทำหน้าไม่ถูก เมื่อเธอบังเอิญพบเข้ากับหญิงสาวที่ครั้งหนึ่งเคยยื้อแย่งผู้ชายที่กำลังยืนโอบเอวเธอเอาไว้หลวมๆ ผิดจากอีกคนที่ยืนขนาบหรือแทบจะสิงเข้าร่างเธอได้ เมื่อน่านพยัคฆ์มีสีหน้านิ่งเรียบไม่แสดงอาการอะไรออกมาให้เห็น... “
ใบหน้าเหี่ยวตามกาลเวลาระบายยิ้มส่งมาทางนายหญิงเป็นระยะ ผู้หญิงอะไรสวยทั้งรูปร่างหน้าตา สวยทั้งกิริยามารยาท ช่างดูเหมาะสมเหลือเกิน หากได้มายืนเคียงข้างเป็นขวัญและกำลังใจให้นายพยัคฆ์ของนาง ต่อไปนางคงนอนตายตาหลับกับเขาเสียที นายพยัคฆ์เองนางก็รักและห่วงใยไม่ตายจากลูกในอก เลี้ยงดูกันมาตั้งแต่อ้อนแต่ออก พ
“สมัยหนุ่มๆนายใหญ่ท่านเจ้าชู้ค่ะ พอนายหญิงเสีย ท่านก็ไม่ค่อยจะกลับเข้าบ้านสักเท่าไหร่ ตกเย็นมาก็เข้าแต่ในเมือง พอกลับเข้ามาก็มักจะมีพวกสาวๆติดไม้ติดมือกลับมาด้วยอยู่เป็นประจำ นายพยัคฆ์แกเลยเกลียดนิสัยเจ้าชู้ของนายใหญ่เข้ากระดูกดำ เพราะนายพยัคฆ์แกคิดมาตลอด สาเหตุที่ทำให้นายหญิงเสีย ก็เพราะนิสัยความเจ
**********************จวบจนได้เวลาพักกลางวันของเหล่าบรรดาคนงานในไร่ ซึ่งต่างก็ทยอยกันเดินเข้ามายังโรงอาหาร ทุกๆสายตาล้วนต่างจับจ้องไปยังร่างอรชรของแม่ครัวคนใหม่ตาไม่กระพริบ บ้างก็สะกิดกันชักชวนดู บ้างก็ส่งเสียงชื่นชมไม่ขาดปาก ต่างก็นึกสงสัยนางฟ้าผู้นี้คือใครกันหนอ?“เฮ้ย!!! นั่นคนหรือนางฟ้ากันแน่วะ
นิดาต้องกำมือเข้าหากันแน่น ใบหน้าสวยเชิดขึ้นมองตัวก่อกวนอารมร์อย่างหงุดหงิด...“คนบ้า! ถอยออกไปให้ห่างฉันเลยนะ ถึงไม่มีป้ายบอก ก็หัดมีมารยาทกับเขาเสียบ้าง ไม่ใช่ทำตัวยิ่งกว่าคนเถื่อนอันธพาล คิดอยาจะทำอะไรก็ทำโดยไม่เห็นหัวใคร...” ต่อว่าเขาเสร็จหญิงสาวก็สะบัดหน้าเดินหนีด้วยความโมโหสุดขีด ผู้ชายอะไรนิ







