ตอนที่ 4

“มันคงไม่สะดวกสบายเหมือนบ้านที่กรุงเทพฯ ของหนู”

กำนันทองกล่าว

“แบบนี้ก็ได้อารมณ์นะคะ… ได้บรรยากาศดีค่ะ นอนมุ้งก็ได้ความรู้สึกไปอีกแบบ”

วัลยามองมุ้งสี่สาย คลุมครอบฟูกปูนอนวางชิดผนังด้านหนึ่ง สูงขึ้นไปจากหัวเตียงเป็นกรอบหน้าต่างเปิดรับลมเย็นโชยเข้ามาจากทิวเขา

หญิงสาวลุกขึ้นจากเตียง เดินมาที่หน้าต่าง ทอดสายตาไปยังบึงน้ำกลางไร่ เห็นบ้านเล็กๆ อีกหลังตั้งอยู่ริมบึงที่มีแม่น้ำไหลผ่าน ด้วยความสงสัยทำให้ต้องหันมาพ่อสามีที่แอบมองทรวดทรงเซ็กซี่ของหล่อนอยู่เงียบๆ

“บ้านเล็กๆ อีกหลังนั่นบ้านใครคะ… ”

วัลยาถาม ทว่าพ่อผัวไม่ทันจะได้ตอบคำถามของหล่อน เสียงร้องขัดจังหวะของเจ้าตัวเล็กที่นอนอยู่ในมุ้ง ก็ทำให้แม่ลูกอ่อนรีบปรี่เข้าไปอุ้มลูกออกมาจากมุ้ง

         “หิวนมใช่ไหมจ๊ะลูกจ๋า… มาม๊ะแม่จะป้อนนมให้นะจ๊ะ… นมกำลังคัดมาก”

 คำพูดที่ได้ยิน…

ทำให้กำนันทองหูผึ่ง รีบหันขวับมาทางสะใภ้ พลันสายตาปะทะเข้ากับภาพของแม่ลูกอ่อนที่นั่งอยู่บนเตียงไม้ ควักนมออกมาจากเสื้อ

‘คุณพระ… ’

กำนันทองเผลออุทานอยู่ในใจ ก็ใครจะคิดว่าหล่อนจะควักนมออกมาต่อหน้าต่อตาแบบนี้

“ดูดเยอะๆ… วันนี้นมแม่คัดมากจนปวด”

มือข้างหนึ่งโอบร่างของลูกน้อยแนบอก มืออีกข้างบีบหัวนมจนปลายยอดปูดพอง ขยับขยอกอยู่ในอุ้งปากของทารกน้อยดูดดึงกินนมจากเต้าเอร็ดอร่อย

‘นมใหญ่เหลือเกิน… แม่คุณเอ๊ย’

กำนันทองพึมพำอยู่ในใจ กลืนน้ำลายลงคอเสียงดังเอื๊อก ตาจ้องมองริมฝีปากของเด็กน้อยกำลังครอบดูดปลายหัวนมชูชันขึ้นมาเป็นช่ออย่างนึกอิจฉา

‘โอ้ว… ’

กำนันทองยังคงอุทานอยู่ในใจ ตื่นเต้นจนท่อนเอ็นแข็งเป็นลำ ไม่อาจดึงสายตากลับมาจากภาพของทารกน้อยที่กำลังกะซวกดูดกินนมจนน้ำนมสีขาวเอ่อออกมาชุ่มอยู่รอบๆ ขอบปากจิ้มลิ้ม

‘ใหญ่สุดๆ… ’

กำนันทองยังคงพึมพำในใจ จ้องมองทารกดูดนมเสียงดังซ่วบๆ อย่างไร้เดียงสา

นั่งมองอยู่ครู่สั้นๆ จนรู้สึกได้ว่าแก่นกายของตัวเองตั้งลำคัดแข็งแทงตุงขึ้นมาจากกางเกงขาก๊วย

“เอ่อ… พ่อขอไปนั่งรอข้างนอกนะ… ”

กำนันทองกลัวว่าสะใภ้จะรู้ว่าพ่อผัวมีอารมณ์ จึงรีบขยับลุกขึ้นยืน หันหลังให้สะใภ้ ก้าวเดินออกไปเสียก่อนที่หล่อนจะเห็นความเป็นชายยาวใหญ่ตั้งลำตุงอยู่ในกางเกงขาก๊วย

ในเวลาต่อมา

เมื่อเสร็จจากให้นมลูกแล้วกล่อมนอนจนหลับ วัลยาเดินออกมาจากห้อง เมื่อเห็นว่ากำนันทองไม่อยู่ในบ้าน จึงเดินออกมาที่หน้าบ้าน

“ทำอะไรอยู่จ๊ะพ่อทอง”

สะใภ้สาวร้องถามพ่อสามีที่นั่งทอดอารมณ์อยู่บนแคร่ไม้ใต้ต้นมะม่วง

“นั่งรับลมจ้ะ… วันนี้ลมเย็นดีจัง”

พ่อผัวหันมาตอบ

“อยู่คนเดียวคงเหงาแย่… ”

วัลยาถาม

“ก็มีบ้าง… แต่อันที่จริงพ่อไม่ได้อยู่คนเดียว จำได้ไหมว่าเมื่อเย็นหนูถามว่ากระท่อมริมบึงหลังนั้นเป็นของใคร”

“ค่ะ… จำได้ค่ะ… ”

“พ่อของพ่ออาศัยอยู่ที่กระท่อมหลังนั้น… หนูคงต้องเรียกปู่… เรียกว่าปู่ ‘เพชร’ ก็แล้วกัน”

“ค่ะ… แล้วตอนนี้ปู่เพชรพ่อของพ่อทองอายุเท่าไรแล้วคะ”

หญิงสาวถามด้วยความอยากรู้

“ปีนี้ก็ย่างหกสิบห้าแล้ว… แต่ยังแข็งแรงมาก ปู่เพชรเก่งเรื่องสมุนไพร และเป็นหมอนวดแผนโบราณ เก่งเรื่องการนวดถึงขั้นเคยเป็นครูสอนการ”

กำนันทองกล่าว วัลยาหายสงสัยแล้วว่าเรือนเล็กๆ ที่ปลูกต้นไม้สีเขียวจนรอบ ตั้งอยู่หลังกระท่อมริมบึง ที่แท้ก็คือสถานที่ปลูกสมุนไพรของปู่เพชร

“ดีจัง… แล้วทุกวันนี้ปู่เพชรยังนวดอยู่ไหมจ๊ะ”

วัลยาอยากรู้

“นวดจ้ะ… ปู่เพชรมีลูกค้าประจำแวะเวียนมาให้นวดบ่อยๆ… แกจะรับเฉพาะลูกค้าประจำ”

กำนันทองเน้นคำว่า ‘ลูกค้าประจำ’ 

“ดีจังค่ะ… อาชีพหมอนวดถือว่าได้ออกกำลังกายไปในตัวนะจ๊ะ ได้ออกแรงทุกวันกล้ามเนื้อก็จะแข็งแรงไปด้วย ปู่เพชรนี่เก่งจังนะจ๊ะ”

วัลยากล่าวชมคนที่หล่อนยังไม่เคยเห็นหน้าเลยด้วยซ้ำ

“ใช่… พ่อก็ว่าอย่างนั้นแหละ ปู่เพชรเป็นคนที่มีอะไรหลายๆ อย่างน่าสนใจ

“ว้าว… จริงหรือคะ… แบบนี้ไม่ธรรมดาเลยนะคะ”

“พ่อก็ว่างั้นแหละ… ”

“ไว้พรุ่งนี้หนูจะแวะไปทักทายปู่เพชรนะจ๊ะ”

กำนันทองชะงักกับประโยคที่ได้ยิน

“เอ่อ… ถ้าไม่จำเป็น… พ่อว่าหนูอย่าไปแถวนั้นจะดีกว่า”

กำนันทองรีบเตือน

“อ้าว… ทำไมล่ะจ๊ะ… ”