ตอนที่ 5

หัวคิ้วของวัลยาชิดเข้าหากันด้วยความสงสัย แทนที่คำเตือนจะสร้างความหวาดกลัว กลับกลายเป็นว่ามันยิ่งกระตุ้นเร้าความสงสัย

“แถวนั้นหญ้ามันรก… งูชุกชุมน่ะ… ”

กำนันทองตอบ

“ค่ะ… ”

หญิงสาวพยักหน้า แต่ก็ยังรู้สึกข้องใจไม่หาย กับเหตุผลที่พ่อสามีไม่อยากให้หล่อนไปแถวนั้น

“อากาศดีจังค่ะวันนี้… ที่นี่น่าอยู่มากจ้ะ… ”

วัลยาเปลี่ยนบทสนทนามาที่เรื่องดินฟ้าอากาศรอบๆ ตัว  

“ก็เพราะอย่างนี้แหละ พ่อจึงเลือกที่จะมาใช้ชีวิตบั้นปลายเงียบๆ ที่นี่ พ่อชอบอยู่แบบพอเพียงแบบนี้… ทุกวันนี้ก็ใช้ชีวิตง่ายๆ”

กำนันทองกล่าว แม้ไม่บอกวัลยาก็พอจะรู้ หล่อนรู้ว่าพ่อผัวคนนี้ไม่ได้ยากจนหรือขัดสนเงินทองจนต้องหันเหชีวิตมาทำไร่สับปะรดเลี้ยงชีพ เพราะว่ากำนันทองเป็นอดีตตำรวจเก่าชั้นผู้การ

ภายหลังจากเกษียณชีวิตราชการก็ยังได้รับเงินบำนาญเดือน และทุกวันนี้เขาอยู่ตัวคนเดียว หลังจากภรรยาซึ่งเป็นแม่ของสันต์เสียชีวิตไปเมื่อสิบปีก่อน กำนันทองก็ครองตัวเป็นพ่อม่ายเนื้อหอมเรื่อยมา

ไร่สับปะรดที่ซื้อต่อมาจากชาวบ้านผืนนี้ กำนันทองไม่ได้คาดหวังว่าจะปลูกขายเอาผลผลิต แต่ที่ซื้อไว้ก็เพราะว่าทำเลสวย อยู่ติดภูเขาและด้านหลังก็มีแม่น้ำไหลผ่าน ก็เลยตัดสินซื้อไว้อยู่อาศัย เป็นพี่พักพิงของชีวิตในบั้นปลาย

ในเวลาต่อมา

ตอนค่ำ เมื่อถึงเวลาอาบน้ำ

“พ่อทองจ๊ะ… ห้องน้ำอยู่ทางไหนจ๊ะ”

วัลยาที่เดินออกมาจากห้องนอนในสภาพผ้าถุงลายดอกผืนเดียวกระโจมอก ร้องถามพ่อสามีที่นั่งรับลมเย็นอยู่บนแคร่ไม้ใต้ต้นมะม่วงหน้าบ้าน

“ห้องน้ำอยู่หลังบ้านจ้ะ… ”

กำนันทองลุกขึ้นจากแคร่ไม้ไผ่ เดินนำออกมาที่หลังบ้าน เห็นห้องน้ำเล็กๆ ตั้งอยู่ชิดริมรั้ว รอบๆ โอบล้อมไว้ด้วยป่ากล้วยหนาทึบ

“ตรงนั้นคืออะไรจ๊ะ… ”

สายตาของวัลยาไม่ได้สนใจจะมองห้องน้ำ แต่กลับจ้องมองไปยังลานซีเมนต์เป็นทรงกลมอยู่กลางสนามหญ้าริมรั้วอีกฟาก รอบๆ มีโอ่งน้ำตั้งเรียงอยู่รอบๆ ดูคล้ายเป็นที่อาบน้ำ

“อ๋อ… ที่อาบน้ำเหมือนกัน พ่อสร้างไว้อาบน้ำเอาบรรยากาศ มันก็เลยโจ่งแจ้งไม่มีผนัง”

กำนันทองกล่าว

“หนูขออาบน้ำตรงนี้นะจ๊ะ… ”

วัลยารู้สึกตื่นเต้นกับห้องอาบน้ำกลางแจ้ง เมื่อแลไปรอบๆ ก็ได้บรรยากาศจริงๆ อย่างที่พ่อสามีว่า

“ได้สิ… ถ้าหนูอยากอาบตรงนี้งั้นพ่อจะไปรอทางด้านโน้น”

กำนันทองตอบ สะดุดตากับภาพของสะใภ้แม่ลูกอ่อนร่างอวบอัดที่อยู่ในชุดผ้าถุงกระโจมอก สองเต้าอวบใหญ่เบียดอัดกันแน่นอยู่ภายใต้ปมผ้าขมวดกันหลวมๆ เหน็บไว้กลางร่องอก

ความอวบคัดของทรวงอกที่อัดแน่นไปด้วยน้ำนมแม่ลูกอ่อน ทำให้ยิ่งดูอะร้าอร่ามจนกำนันทองมองแล้วเผลอแล้วตวัดลิ้นเลียริมฝีปากที่มีแพหนวดสีดำหนาปกคลุมเอาไว้ กลืนน้ำลายลงคอเสียงดังเอื๊อก

ในเวลาต่อมา

เสียงตักน้ำ เสียงราดน้ำตกลงกระทบพื้น ดังมาเข้าหูของกำนันทองอยู่ตลอดเวลา ทั้งที่บอกตัวเองว่าจะไม่มอง… แต่แล้วจู่ๆ ก็ไม่รู้ว่าอะไรดลใจให้หันไปมองจนได้

‘โอ้ว… แม่คุณเอ๊ย… ’

กำนันทองถึงกับอุทานในใจ สะดุดตากับภาพเรือนร่างอวบอัดของสะใภ้แม่ลูกอ่อนที่กำลังอยู่ในสภาพเปล่าเปลือย เรือนกายขาวผ่องราวกับหยวก อวดสรีระสุดเซ็กซี่เย้ายวนอยู่ภายใต้บรรยากาศของตอนใกล้ค่ำ แสงแดดประกายสุดท้ายก่อนพระอาทิตย์จะลับฟ้า สาดลงมากระทบเรือนร่างขาวผ่องอรชร ทำเอาลำเอ็นของกำนันทองคัดแข็งขึ้นมาเป็นดุ้น

“หนูวัลย์… พ่อ… เอ่อ… พ่อขอไปรอทางด้านโน้นดีกว่า”

กำนันทองรีบหันกลับมาแล้วตะโกนบอก หลบไปรอทางด้านหลังป่ากล้วยจะดีกว่า เดี๋ยวเผลอมองอย่างเมื่อครู่… จะทำให้เสียคนกันพอดี

“จ้ะพ่อ… ”

วัลยาตะโกนตอบขณะตักน้ำจากโอ่งขึ้นมาราดตัวอย่างสบายอุรา

กำนันทองรีบเดินอ้อมมาทางด้านหลังป่ากล้วย ซ่อนกายอยู่หลังต้นกล้วยน้ำว้ากอใหญ่ อดใจไม่ไหวจนต้องแอบมองสะใภ้อาบน้ำอีกรอบ

“โห… แม่คุณเอ๊ย”

 ในสภาพที่เรือนร่างของวัลยาที่ปราศจากเสื้อผ้า กำนันทองจึงเห็นทุกอย่าง

ผิวพรรณของหล่อนขาวเนียนสะดุดตา เต้านมแม่ลูกอ่อนอวบใหญ่ทำเอาคนมองอ้าปากค้าง เอวคอดเหมือนผลน้ำเต้ารับกับสะโพกผาย กลีบก้นกลมเกลี้ยงอวบอัด เนื้อหนั่นนวลเนียนทำเอาเลือดกำเดาของคนแอบดูแทบสาดทะลักออกมา

‘แม่คุณเอ๊ย… เซ็กซี่เหลือเกิน… น่าจับปล้ำเอาทำเมียเหลือเกินอีหนูเอ๊ย’