LOGINZi hao talk
แต่แล้วครูสาวหน้าตาสะสวย อายุประมาณยี่สิบสามปี เพิ่งเรียนจบมาหมาดๆ ก็เข้าสอนผมในวิชาศิลปะการวาดภาพ ผมขอไม่เอ่ยชื่อครูคนนี้ แม้เธอจะเป็นคนแรกของผม แต่เพราะเธอทำให้ผมกลายเป็นเด็กเก็บตัวและระแวงผู้หญิง ครูใช้ความคุ้นเคยในการสอนผมมาเป็นระยะเวลาหลายปี และเมื่อผมอายุสิบสองปี ผู้หญิงคนนั้นก็ขึ้นครูให้ผมเลย ทั้งที่ผมไม่ได้สมยอม เพราะผมเคารพเธอในฐานะที่เธอเป็นครู ไม่เคยมองเธอในฐานะอื่น
ในวันที่เกิดเหตุ ป๊าและม๊าออกไปประชุมที่บริษัท ส่วนน้องสาวผมไม่ค่อยสบาย จึงนอนพักอยู่ในห้องนอน ผมจึงอยู่ในห้องเรียนตามลำพังกับครู ผมเรียนไปตามปกติเหมือนทุกๆ วันที่เป็นมา แต่วันนี้มันแปลกไปจากเดิม ตรงที่ครูแต่งตัวเซ็กซี่มากขึ้น และแต่งหน้าสวยกว่าปกติ สายตาของครูที่มองผม แตกต่างไปจากเดิม มันไม่ใช่การมองลูกศิษย์ แต่เป็นสายตาที่จ้องจะตะครุบเหยื่อ ผมได้แต่คิดในใจว่า ทำไมสายตาครูที่มองมายังผม ถึงเป็นแบบนั้น เหมือนร่างกายของครู กำลังเชื้อเชิญ เรียกร้องหาผมให้ผมเข้าหาเธอ และสุดท้ายมันก็จริงอย่างที่ผมคิด
"ซีห่าว วันนี้เราพักกันเร็วขึ้น ดีไหมจ๊ะ" เสียงครูที่ฟังแล้วผิดแปลกไปจากทุกๆ วัน เหมือนครูพยายามจะใช้เสียงเซ็กซี่ในการคุยกับผม
"เรียนต่อก็ได้นะครับ ยังเหลือเวลาอีกยี่สิบนาที ค่อยพักก็ได้ครับ" ผมยังยืนยันว่าอยากเรียนให้ครบเวลา
"แต่...ครูอยากสอนวิชาอื่นกับเราแทนนะ"
"วิชาอะไรครับ?"
"กายภาพและการสืบพันธุ์" คำตอบของครูยังทำผมงง เพราะผมไม่คาดคิดว่าเธอจะสื่อถึงเรื่องอย่างว่า แต่ผมก็นิ่งไม่ถามอะไรต่อ จนครูเริ่มขยับเข้ามาใกล้ๆ ผม และนั่งเบียดผมมากขึ้น หน้าอกของครูชนเข้ากับแขนของผม ดูแล้วเหมือนครูจงใจให้มันเป็นแบบนั้น
"ซีห่าว ครูอยากรู้จักเรามากขึ้นนะ" สิ้นเสียงของครู ครูก็ประกบปากจูบผมทันที เธอพยายามสอดใส่ลิ้นเข้ามาในปากของผม แต่ผมไม่ได้ส่งลิ้นกลับไปหาเธอ ผมยังอึ้งในสิ่งที่เธอทำอยู่
ส่วนมือของเธอก็ไม่อยู่นิ่ง ลูบคลำตามร่างกายของผมไปเรื่อยๆ จนมือของเธอมาหยุดตรงลำรักของผม ซึ่งตอนนี้ผมเองก็ควบคุมมันไม่ได้ มันแข็งตั้งผงาดขึ้นมาตามอารมณ์ที่ผมรู้สึก
"พร้อมแล้วสินะ" เสียงยั่วยวนของครูที่กระซิบอยู่ข้างๆ หูผม มันทำให้ขนแขนผมลุกขึ้นมาทันที ผมรู้สึกเสียวตามร่างกายอย่างบอกไม่ถูก
ครูเริ่มถอดเสื้อผ้าของตัวเองออกทีละชิ้นๆ เริ่มจากด้านบน และตอนนี้ภาพที่ผมเห็นตรงหน้าก็ทำให้ผมแทบห้ามตัวเองไม่อยู่แล้ว ร่างกายของหญิงสาวที่ผมไม่เคยได้เห็น เพราะผมยังไม่เคยมีเซ็กมาก่อน ผิวพรรณของครู ขาวละเอียด ไม่มีที่ติ หน้าอกใหญ่กำลังดี และตอนนี้ครูก็จับมือของผมไปสัมผัสที่หน้าอกของเธอแล้ว
"ครูจะทำอะไร" ผมสะดุ้งตกใจเล็กน้อยและถามเธอออกไป
ครูไม่ตอบอะไรผมกลับมา และตอนนี้เธอลุกขึ้นยืน และเริ่มถอดเสื้อผ้าส่วนล่างที่ยังเหลืออยู่ ซึ่งวันนี้เธอใส่กระโปรงยีนส์สั้นเหนือเข่า แต่เธอกลับยังไม่ถอดกระโปรง สิ่งที่เธอกำลังถอดออกมาคือกางเกงใน เมื่อเธอถอดมันออกมา เธอก็โยนมันใส่ที่หน้าของผมทันที และเธอก็นั่งลงที่เก้าอี้อีกครั้ง จากนั้นเธอค่อยๆ กางขาออก
"ยังจะอดทนไหวอยู่อีกหรอ" เสียงของเธอ ถามผมขึ้นมา
____________________________
Pailin talkสองปีผ่านไปตอนนี้ฉันกับนักรบเรียนปริญญาตรีจบแล้ว เราสองคนจบจาก King Mongkult's Institute of Technology Ladkrabang หลักสูตรแพทย์นานาชาติ ด้วยเกียรตินิยมอันดับหนึ่งเมื่อสองปีที่แล้ว พี่ซีห่าวทำตามสัญญาที่ให้ไว้กับฉันว่า เมื่อเราแต่งงานกันแล้ว เขาจะให้ฉันกลับมาเรียนต่อจนจบ ซึ่งฉันก็ทำตามสัญญาที่ตัวเองให้ไว้กับเขาเหมือนกัน คือแต่งงานกับเขาวันนี้ฉันมีความสุขมากจริงๆ พ่อ แม่ ลุง เจ้พลอย พี่เฟยเจิน เพทาย แพรววนิต และคนสำคัญของฉันอีกหนึ่งคนที่ขาดไม่ได้...คือสามีของฉันเอง พวกเขาทุกคนต่างมาร่วมแสดงความยินดีในความสำเร็จของฉัน เราทุกคนร่วมกันถ่ายรูปเพื่อเก็บไว้เป็นความทรงจำเมื่องานเลี้ยงฉลองความสำเร็จของฉันจบลง ฉันก็ต้องเดินทางกลับไปมาเก๊า เพื่อทำตามสัญญาที่ให้ไว้กับสามี คือกลับไปเป็นนายหญิงของตระกูลหยาง และที่สำคัญอีกเรื่องก็คือ...กลับไปมีลูกให้เขาด้วย....มาเก๊า ณ คฤหาสน์ตระกูลหยางฉันเริ่มดูแลสุขภาพตัวเอง เราทั้งคู่ไปพบแพทย์เพื่อตรวจร่างกายก่อนมีลูก ซึ่งฉันเลือกที่จะฉีดยากระตุ้นไข่ โดยฉันจะต้องฉีดยาทุกวันและต้องฉีดให้ตรงเวลา เพื่อรักษาระดับยาในกระแสเลือดให้คงที่พี่ซีห่าวก็ขยั
เช้าวันต่อมาแม่ เจ้พลอยและพี่เขยของฉัน มาเยี่ยมฉันที่คฤหาสน์ตระกูลหยาง วันนี้ฉันจึงรีบอาบน้ำ แต่งตัว เพื่อเตรียมตัวรอพบพวกเขาอย่างตื่นเต้น กระทั่งเวลาสิบโมงตรง รถ Rolls-Royce ขับตรงเข้ามายังด้านในบริเวณคฤหาสน์ ฉันรีบวิ่งลงไปยืนรอรับครอบครัวฉันอยู่หน้าประตู ไม่นานนัก แม่กับเจ้ก็เปิดประตูรถเดินออกมา“แม่คะ เจ้พลอย” ฉันตะโกนเรียกแม่กับพี่สาว ราวกับเด็กน้อยร่ำร้องเรียกหาผู้ปกครอง ขณะที่สองเท้าวิ่งพาตัวเองออกไปสวมกอดผู้หญิงสองคนอย่างคนึงหา“ไพลิน...ลูก...ไพลินของแม่ แม่คิดถึงลูกเหลือเกิน” แม่หอมฉัน ขณะที่น้ำตาไหลลงอาบพวงแก้มสองข้างของท่าน“ไพลินก็คิดถึงแม่มากๆๆๆๆๆ เลยค่ะ”“ความทรงจำกลับมาแล้วใช่ไหม รู้ไหม...เจ้เป็นห่วงไพลินเหลือเกิน” เจ้พลอยสวมกอดฉันไว้แนบแน่น พร้อมทั้งร้องไห้ตามแม่ไปด้วย“ไพลินไม่เคยลืมแม่กับเจ้พลอยเลยค่ะ”“แล้ว เอ่อ...ไพลินจำพี่ซีห่าวได้หรือยังจ๊ะ” เจ้พลอยถามฉันเบาๆ เมื่อคนที่เจ้กำลังเอ่ยถึง เดินเข้ามาใกล้พวกเราแล้ว“พอจำได้บ้างแล้วค่ะ”“ดีแล้วไพลิน อย่าไปคิดอะไรให้ปวดหัว ถ้าจำไม่ได้ ก็ลืมไปเถอะ” นี่คือเสียงของพี่เขยฉันนะ ทำเอาพี่ซีห่าวถลึงตาใส่ทันที“เข้าบ้านกันก่อนนะค
Pailin talk"ไพลิน มานอนได้แล้วครับ" พี่ซีห่าวเดินมาบอกฉัน ขณะที่จิตของฉันยังล่องลอยคิดไปไกล"พี่ซีห่าวคะ แต่ก่อนเรารักกันมากเลยใช่ไหมคะ" ฉันเดินไปใกล้ๆ เขา และถามสิ่งที่ตัวเองอยากรู้"พี่ไม่รู้ว่าไพลินรักพี่มากแค่ไหน แต่พี่รักไพลินแบบขาดไม่ได้ และพี่อยู่ต่อไม่ได้ถ้าไม่มีไพลิน" เมื่อเขาพูดจบ เขาก็หันหลังเดินเข้าไปในห้อง จากนั้นเขาก็นอนลงบนโซฟาที่อยู่ข้างๆ เตียง"เอ่อ...มานอนด้วยกันไหมคะ" ฉันถามเขาอย่างเขินอาย ขณะที่ตอนนี้ตัวเองนั่งอยู่บนเตียงแล้ว"ไม่กลัวพี่แล้วหรอครับ""เอ่อ...ก็เราแค่นอนด้วยกัน ไม่ได้จะทำอะไรกันสักหน่อยนี่คะ""ถ้าพี่ไปนอนตรงนั้น พี่ไม่รับประกันว่าจะไม่ทำครับ"โอ๊ย!!!...ตาบ้า ทำไมถึงพูดแบบนี้ล่ะ เรื่องแบบนี้ก็ปล่อยให้สถานการณ์มันพาไปเองสิ"ฟุ่บบบ" พี่ซีห่าวเดินลงมานอนบนเตียงข้างๆ ฉัน จากนั้นเขาก็นอนหันหลังให้ฉันทันที"นอนได้แล้วครับ ถ้าเราหลับกันเร็ว พี่ก็จะไม่ทำอะไรไพลินครับ"ฉันล้มตัวนอนลงข้างๆ เขา และมองไปยังแผ่นหลังใหญ่นั่น ผู้ชายคนนี้...รักฉันด้วยใจบริสุทธิ์ เขาทำตามสัญญาที่เคยให้ไว้ทุกอย่าง...ไม่ทอดทิ้งและไม่ว่าฉันจะนอนเป็นผัก เขาก็ยังอยู่เคียงข้างคอยดูแลฉันไม่
Pailin talkผู้คนในงานแต่งต่างส่งเสียงกรี๊ดดังสนั่นหวั่นไหว เสียงมันดังมากจนหูของฉันแทบดับลง และเมื่อฉันหันหน้ามาก็เจอเข้ากับเขา...ชายหนุ่มรูปงามกำลังนั่งคุกเข่าต่อหน้าฉัน แล้วเขาก็พูดว่า...“ไพลินครับ...แต่งงานกับพี่นะครับ”"เฮ้ย...ฝันหรอกหรอเนี่ย" ฉันตกใจตื่นขึ้นมา ขณะที่คนข้างๆ นอนกอดฉันไว้แนบแน่นความทรงจำของฉันเริ่มทยอยกลับเข้ามา เหมือนฉันจะเริ่มจำบางช่วงบางตอนบ้างได้แล้ว แต่ยังไม่สามารถปะติดปะต่อให้มันเป็นเรื่องราวได้ ฉันนอนมองหน้าเขาไปสักพัก แล้วพลางคิดในใจว่า...ทำไมฉันถึงมีผัวหล่อได้ขนาดนี้ฉันค่อยๆ ยกมือของเขาออกจากตัว และความเพลียก็ทำให้เขายังคงหลับไม่ตื่น ตอนนี้ฉันรู้สึกหัวเหม็น เหนอะหนะ อยากอาบน้ำสระผมมากๆ ฉันจึงค่อยๆ ลุกขึ้นจากเตียง ฉันพยายามยืนให้ตรงอย่างช้าที่สุด เพื่อไม่ให้ตัวเองล้มกองลงกับพื้น เพราะฉันหลับไปยาวนานมากถึงสามเดือน ร่างกายไม่ได้ออกกำลัง อาจทำให้กล้ามเนื้อของฉันอ่อนแรงได้และเมื่อฉันค่อยๆ ยืนขึ้น ก็พบว่า...ฉันยังยืนได้ปกติ กล้ามเนื้อไม่ได้อ่อนแรงแต่อย่างใด ฉันจึงหันหน้าไปมองคนบนเตียงที่ตอนนี้นอนหลับเหมือนหมีจำศีล เขาต้องดูแลฉันดีมากแน่ๆ เพราะร่างกายฉันไม่ไ
Pailin talkวันที่เก้าสิบเอ็ด ฉันรู้สึกคล้ายหลับใหลไปนาน ฉันควรต้องตื่นไปเรียนหนังสือแล้วสิ ใกล้เปิดเทอมขึ้น ม.4 แล้ว ต้องขยันให้มากกว่านี่สิไพลิน ถ้าอยากเรียนหมอ...ยิ่งต้องขยันให้มากกว่าคนอื่น ตื่นได้แล้วไพลิน!!!“โอ๊ยยยย” ฉันสะดุ้งตื่นขึ้นมา...ร่างกายของฉันกระตุกลุกขึ้นนั่งในทันใด หัวของฉันจึงชนเข้ากับหัวของชายหนุ่มรูปงามคนหนึ่ง“ไพลิน” ทำไมเขาถึงรู้จักชื่อฉัน แล้วทำไม...เอ่อ...ทำไมเขาถึงเช็ดตัวให้ฉันขณะที่ฉันเปลือยกายล่อนจ้อนแบบนี้“กรี๊ดดดดดดดดด”“ปลั่กกกก”….Zi hao talk“ผมว่าพี่ไปโรงพยาบาลสักหน่อยเถอะ” จางหย่งพูดแนะนำผม ขณะที่ผมเอาน้ำแข็งมาประคบหน้าผากของตัวเอง ใช่...ผมโดนเมียของผมเอากะละมังฟาดเข้าให้ที่หน้าผาก ดีที่กะละมังใบนั้นเอาไว้ใส่น้ำเพื่อเช็ดตัวเธอ มันจึงมีขนาดเล็ก“ไม่ต้อง เดี๋ยวกูก็หาย”“มันเกิดอะไรขึ้นคะพี่ซีห่าว ทำไมไพลินถึงจำพี่ไม่ได้” ซีซวนถามผม“ไม่รู้สิ ตอนนี้หมอกำลังดูอาการอยู่”“ฮ่าๆๆๆ สงสัยเกลียดขี้หน้ามึงแหละมั้ง เป็นต้นเหตุให้ไพลินต้องอยู่ในสภาพแบบนั้นตั้งสามเดือน” เฟยหลงพูดกวนส้นตีนผมขึ้นมาทันทีมันบินมาดูงานเลยถือโอกาสมาเยี่ยมไพลินด้วย และบังเอิญได้เจอกั
Zi hao talkกิจวัตรประจำวันของผมในแต่ละวัน คือตื่นแต่เช้าเพื่อดูแลภรรยา ผมคอยเช็ดตัว ป้อนข้าวป้อนน้ำผ่านทางสายยาง และยังคอยกายภาพบำบัดให้เธอ โดยผมจ้างพยาบาลมาช่วยผม ช่วงทำกายภาพบำบัดไพลิน ชีวิตของผมทำแบบนี้วนลูปทุกๆ วัน ผมมีความหวังอย่างเต็มเปี่ยมว่า...สักวันเมียผมต้องฟื้น และเราสองคนจะได้กลับมาใช้ชีวิตร่วมกันอีกครั้งแม้ความหวังอาจดูเลือนลางไปบ้าง เพราะคนตรงหน้ายังคงนอนแน่นิ่งไม่ไหวติง ราวกับเจ้าหญิงนิทรา ผมจำได้ว่า...ในการ์ตูนหากอยากให้เจ้าหญิงฟื้น ต้องจุมพิตที่ริมฝีปากเธอ และเธอจะตื่นขึ้นจากหลับใหลเชื่อไหม...ผมทำแบบนั้นทุกวัน ทั้งช่วงเช้าหลังจากตื่นนอน และกลางคืนก่อนเข้านอน ผมประทับจุมพิตเธอเป็นกิจวัตรประจำวัน แต่จนแล้วจนเล่า เจ้าหญิงไพลิน...เธอก็ไม่ฟื้นสักทีในเช้าวันหนึ่ง“ก๊อกๆ” เสียงประตูห้องถูกเคาะโดยใครคนหนึ่งตั้งแต่เช้า“พี่ซีห่าวคะ พี่ตื่นหรือยังคะ” เสียงซีซวน ทำให้ผมต้องตื่น ผมเงยหน้ามองดูเวลา ซึ่งตอนนี้หกโมงเช้าแล้ว“พี่ตื่นแล้ว”“ซีซวนขอเข้าไปนะคะ” ซีซวนเดินเข้ามาพร้อมเค้กที่อยู่ในมือเออ...วันนี้วันเกิดผมนี่หว่า ผมลืมสนิทเลยตอนนี้ทุกคนในบ้านเดินเข้ามารวมตัวในห้องผมครบ







