Romane von ทัวร์มาลีน

Ploy talkฉันใช้ริมฝีปากครอบครองลำรักเขาทั้งแท่ง และเร่งขยับเขยื้อนริมฝีปากเข้าออกอยู่สักพัก จากนั้นก็ใช้ลิ้นลากขึ้นลงไปมาที่อาวุธของเขา พี่เฟยเจินคงรู้สึกเสียวซ่านมากๆ เขายื่นมือมาจับที่หัวฉัน และกดเข้าหาลำรักของเขาจนเกือบสุดลำทันที"อื้มมมมม" ฉันตกใจกับการกระทำนี้เพราะเขากระแทกอาวุธสวนเข้ามาจนชนเข้าที่คอหอยฉัน ทำฉันแทบเกือบอาเจียนออกมาพี่เฟยเจินขยับเอวไปมาอยู่สักพัก ส่วนฉันก็สู้ไม่ถอย ขยับปากเข้าออกและใช้ลิ้นพัวพันกับลำรักของเขาไปด้วย"พี่จะเสร็จแล้วครับ" เขารีบบอกฉัน เพราะเขาคงใกล้จะพวยพุ่งเต็มที่แล้ว ฉันจึงเร่งจังหวะให้เร็วขึ้นและเร็วขึ้น"อ่าาาา" แก่นกายใหญ่กระตุกกระชั้นถี่ภายในปาก และตอนนี้พี่เฟยเจินก็ปล่อยน้ำรักขาวขุ่นพวยพุ่งใส่ปากฉันทุกหยาดหยด ฉันจึงรีบกลืนลงคอไปทั้งหมด คล้ายกับว่ามันคือยาบำรุงครรภ์ก็ไม่ปาน"หนูชอบกินน้ำพี่หรือครับ" เขาถามฉันด้วยน้ำเสียงแหบพร่า"ค่ะ เป็นน้ำที่หนูโปรดปรานที่สุดแล้วค่ะ" จากนั้นฉันก็ประกบริมฝีจูบปากเขาไปหนึ่งครั้ง และกระซิบข้างๆ หูเขาว่า"หนูรักพี่นะคะ""พี่ก็รักหนูครับ"...Fei Zhen talkช่วงไตรมาสแรกพลอยค่อนข้างแพ้ท้องหนัก ไม่ว่าเธอจะกินอะไร ห

Fei Zhen talkผมไม่ต้องการให้พลอยอยู่งาน After party เพราะเธอกำลังท้องอ่อนๆ อยู่ และที่สำคัญท้องแฝดด้วย"พี่ว่าเรากลับบ้านกันก่อนเถอะครับ""แต่แขกยังอยู่นะคะ""ไม่เป็นไรครับ พี่เป็นห่วงหนู กลับเถอะครับ พี่กลับด้วย"เมื่อเราทั้งคู่ตกลงกลับบ้าน ผมก็พาเธอเดินไปยังลานจอดรถ ผมเปิดประตูให้พลอยเข้าไปนั่งรอในรถก่อน โดยมีคนขับรถรอเราสองคนอยู่แล้ว ทันใดนั้นผมก็รู้สึกเหมือนได้ยินเสียงคนคุยกันอยู่ไม่ไกล ซึ่งเสียงที่ผมได้ยินค่อนข้างคุ้นหูมาก"หนูรอในรถแป๊ปนึงนะครับ พี่ขอเดินไปดูอะไรหน่อย""ค่ะ"ผมเดินไปตามเสียง ก็พบว่าเสียงมาจากข้างๆ รถ Lexus สีดำ ที่ตอนนี้มีชายหญิงคู่หนึ่งกำลังยืนคุยกันอยู่"ไพลินอายุยี่สิบปีแล้ว อย่าลืมสัญญาที่ให้ไว้กับพี่นะครับ""แต่...แต่ไพลินยังไม่พร้อมเลย""พี่ชอบไพลินจริงๆ นะ ถ้าไพลินไม่ทำตามสัญญา อย่าหาว่าพี่ไม่เตือนนะครับ"เมื่อผมพยายามมองผ่านความมืดก็พบว่าเป็นหยาง ซีห่าว กับไพลิน ยืนคุยกัน ผมเกือบจะเข้าไปแทรกบทสนทนานั้นแล้ว แต่มีเสียงของภรรยาดังขัดขึ้นมาเสียก่อน..."พี่คะ กลับกันเถอะค่ะ หนูมึนหัวแล้ว" พลอยตะโกนเรียกผมให้เดินกลับไปที่รถ ทำให้ผมไม่สามารถเข้าไปขัดกลางบทสนทน

Ploy talkอีกสามวันจะถึงวันแต่งงานของฉันและพี่เฟยเจินแล้ว สถานที่จัดงานคือ The st. Regis Bangkok ซึ่งงานจัดอย่างใหญ่โตสมกับชื่อเสียงของว่าที่เจ้าบ่าวและเจ้าสาว และเนื่องจากเราทั้งคู่หมั้นหมายกันไปแล้วเมื่อสามปีก่อน งานแต่งจึงจัดแค่ช่วงเย็น เป็นงานเลี้ยงค็อกเทลและมีโต๊ะจีนให้แขกผู้ใหญ่อีกยี่สิบโต๊ะเท่านั้นช่วงนี้พี่เฟยเจินมานอนที่บ้านฉันทุกวัน เพื่อเตรียมตัวเป็นเจ้าบ่าวแล้ว"พี่จะทำอะไรคะ" ฉันถามเขาขณะที่เขาใช้ปากพรมจูบที่หลังของฉัน ตอนนี้เราทั้งคู่กำลังนอนดูหนังกันในห้อง"ทำหนูไงครับ""พอค่ะ นี่พี่ทำหนูทุกวันแล้วนะคะ อีกสามวันจะถึงวันแต่งงาน ไม่ทำได้ไหมคะ หนูอยากเก็บแรงไว้ต้อนรับแขก" ฉันเริ่มดุเขา เพราะเกือบเดือนมานี้เขาทำฉันทุกวันจริงๆ ไม่ว่าจะเสร็จงานช้ากลับมาบ้านดึกแค่ไหน ก็ต้องกลับมาจัดฉันทุกคืน"พี่อยากมีลูก""หนูว่าหนูท้องแล้วแหละค่ะ ประจำเดือนหนูมาเลทไปหนึ่งอาทิตย์แล้วค่ะ""จริงหรอครับ""ค่ะ""งั้นพรุ่งนี้พี่พาหนูไปตรวจที่โรงพยาบาลนะครับ เผื่อถ้าหนูท้องขึ้นมาจริงๆ วันงานหนูจะได้ไม่ต้องดื่มแอลกอฮอลล์ครับ""ก็ได้ค่ะ แต่ไม่ต้องทำหนูแล้วนะคะ" ฉันย้ำเขาอีกครั้ง"ครับ"วันต่อมา เขาพ

Fei Zhen talkหลังจากคอนเสิร์ตจบลง ทุกคนก็กลับมาที่บ้านพลอย"หนูครับ พี่ขอจัดงานแต่งให้เร็วที่สุดได้ไหมครับ" ผมบอกเธออย่างตรงไปตรงมา ผมไม่ต้องการที่จะรออะไรอีก เพราะผมรอเธอมาสามปีแล้ว"ทำไมจะไม่ได้ล่ะคะ แต่งเดือนหน้าหนูก็พร้อมค่ะ""ขอบคุณครับ"เธอตอบผมกลับมา พร้อมเดินเข้ามาสวมกอดผม ผมจึงหอมเธอไปที่หัวหนึ่งครั้ง ไม่นานนักผมก็รีบกลับไปคุยกับพ่อแม่ของผม ผมเป็นคนกำหนดวันแต่งเอง เพราะผมถือว่าเอาฤกษ์สะดวกเป็นฤกษ์ที่ดีที่สุด แม่และป๊าไม่ติดขัดอะไร เพราะระยะเวลาที่ผ่านมาสามปี เราสองคนก็ประคับประคองความรักผ่านมาได้ด้วยดีวันต่อมาผมคิดว่าก่อนที่จะถึงวันแต่ง ผมจะมานอนค้างที่บ้านเธอก่อน ผมไม่ได้รู้สึกว่าเธอจะต้องไปหาผมที่บ้านบ่อยๆ ผมสามารถมาหาเธอแทนได้ เพราะเมื่อแต่งงานกันแล้ว เธอก็ต้องย้ายไปอยู่บ้านผมอยู่แล้ว ดังนั้นช่วงเวลาก่อนแต่ง เธอควรได้ใช้ชีวิตอยู่กับครอบครัวให้เต็มที่เมื่อเราทั้งคู่ใช้เวลาอยู่ด้วยกันทั้งวันแล้ว เราก็ร่วมทานอาหารเย็นด้วยกัน พร้อมด้วยครอบครัวของเราทั้งสองฝ่าย ผู้ใหญ่พูดคุยหารือถึงงานแต่งที่จะถูกจัดขึ้นในเดือนหน้า โดยฝั่งผมให้ฝ่ายหญิงเป็นคนเลือกหมดทุกอย่าง ทั้งสถานที่ อาห

ซูหนี่ไม่ได้คิดจะจับเขาหรอกนะ เธอแค่คิดว่าถ้าเธอท้องก็คือท้อง ไม่ท้องก็คือจบ พระเจ้าก็คงจัดสรรมาให้เธอเองแหละ เพราะเธอมั่นใจในตัวเขา ว่าเขาจะอยู่เคียงข้างเธอไปตลอด"ซูหนี่ซื้อยาคุมกินเองค่ะ" เธอบอกเขาขณะทั้งคู่นอนร่างกายเปลือยเปล่ากอดกันอยู่บนเตียง"ไม่ต้องครับ""ทำไมล่ะคะ ท้องมา คุณต้องรับผิดชอบน้า" เธอพูดหยอกเขากลับไป"ท้องก็ดีครับ ผมอยากมีลูกแล้ว""ยังไม่แก่สักหน่อย ทำไมถึงอยากรีบมีคะ""ผมอายุยี่สิบเก้าปีแล้วนะครับ อีกไม่กี่เดือนก็จะสามสิบแล้ว""อ้าว...คุณแก่กว่าซูหนี่หรอเนี่ย นึกว่าอายุเท่ากัน""คุณเด็กกว่าผมสี่ปีครับ""รู้ประวัติซูหนี่ด้วยหรอคะ""รู้ครับ ความจริงผมชอบคุณมานานแล้ว ตั้งแต่คุณเข้าวงการใหม่ๆ ผมติดตามผลงานคุณตลอด แต่เมื่อนายผมเลือกคุณ ผมจำใจต้องถอยครับ""อ้าว แล้วทำไมก่อนหน้านั้น ไม่จีบซูหนี่ล่ะคะ""งานของผมมันวุ่นวายมาก ผมแทบไม่มีเวลา"[แบบนี้นี่เอง โถ...พ่อแสนดี พ่อไมโครเวฟ ทำไมช่างอบอุ่นขนาดนี้] เธอพลางคิดในใจ เธอช่างโชคดีที่มีเขาเข้ามาในชีวิต"งั้นซูหนี่ขอเรียกคุณว่าพี่นะคะ""ครับ""ซูหนี่รักพี่นะคะ รักมากๆ""พี่ก็รักซูหนี่ครับ"เจียวจ้านคิดในใจ เขาปล่อยเวลาไปมากก

เธอร้องไห้อีกครั้ง เธอไม่คิดว่าเขาจะเป็นสุภาพบุรุษได้มากขนาดนี้"แต่งค่ะ" ซูหนี่ตอบตกลงเขาไป จากทางจอมือถือที่เธอกำลังดูเขาไลฟ์สดอยู่ ตอนนี้น้ำตาที่ไหลออกมาเป็นน้ำตาแห่งความสุข เธอไม่คาดคิดว่าเธอจะมีวันนี้ เวลาแค่สี่วันเท่านั้น ที่เขารุกจีบเธอ แต่ในความเป็นจริง เขาและเธอรู้จักกันมาปีกว่าๆ แล้ว เป็นเขาที่เธอรอคอย ทั้งที่เขาอยู่ข้างๆ เธอมาตลอด แต่เธอกลับมองไม่เห็น พระเจ้าคงจัดสรรเวลามาแล้วว่าเขาและเธอควรได้ลงเอยกันในเวลานี้"ก๊อกๆ"ไม่นานนักก็มีคนเคาะประตูห้องเธอ ซูหนี่จึงเดินไปดูที่ peephole ซึ่งภาพที่ปรากฎอยู่ด้านนอกประตูคือ...เจียวจ้านที่ยืนรออยู่ ตอนนี้เขาก็มาปรากฎกายที่หน้าห้องของเธอแล้ว เธอจึงรีบเปิดประตูให้เขาเข้ามา"เป็นแฟนกับผมนะครับ""ค่ะ"เขาขอเธอทันทีที่เดินเข้ามาอยู่ในห้อง และเช่นกัน...ซูหนี่ก็ตอบตกลงเขาไปทันทีอย่างไม่ลังเล ตอนนี้ทั้งสองต่างสวมกอดกันแนบแน่นซึ่งทันทีที่เธอตอบตกลง เขาก็ประกบริมฝีปากและจูบเธออย่างดูดดื่ม เธอส่งเรียวลิ้นเข้าไปหาเขา ทั้งคู่ใช้ลิ้นพัวพันจนเป็นหนึ่งเดียว เพียงสักพักเขาก็ถอนริมฝีปากออกและเอาหน้าผากของเขาไปสัมผัสที่หน้าผากของเธอ"ซูหนี่ เราไปหาอะไร

Elvelyn talkหนึ่งเดือนผ่านไปน้ำยาของพี่เฟยหลงก็ทำงานได้อย่างดีเยี่ยม ประจำเดือนฉันมาเลทและฉันก็รู้สึกเวียนหัวอยู่เป็นประจำ ฉันจึงเข้าตรวจร่างกายและก็พบว่า ฉันท้องอ่อนๆ ได้สองสัปดาห์แล้ว สามีฉันช่างเยี่ยมยอดอย่าบอกใครเชียว เมื่อพี่เฟยหลงทราบถึงข่าวดีนี้ เขาก็ดีใจจนเก็บอาการไม่อยู่ เขารีบกลับมาบ้านและดูแลประคบประหงมฉันอย่างดี"ที่รักอยากกินอะไรเป็นพิเศษไหมครับ" เขาเข้ามากอดฉันทันทีที่กลับมาถึงบ้าน และก็ถามฉันทันทีว่าอยากทานอะไร"เอวารีนมึนหัว กินอะไรไม่ค่อยลงเท่าไหร่ค่ะ" คำตอบของฉัน ทำให้สามีทำหน้าเริ่มเป็นห่วง"ถ้าไม่กิน จะไม่ดีต่อตัวเองและลูกนะครับ กินสักหน่อยนะ เดี๋ยวพี่ไปอุ่นนมให้ดื่มนะครับ""ก็ดีเหมือนกันค่ะ ขอบคุณนะคะ"พี่เฟยหลงดูแลฉันดีมากๆ ช่วงสามเดือนแรก ฉันแพ้ท้องน่าดู กินอะไรแทบไม่ได้ ไม่ว่าจะกินอะไรเข้าไป ก็จะอาเจียนออกมาตลอด จนถึงขั้นที่พี่เฟยหลงต้องพาฉันไปนอนโรงพยาบาล ฉันถูกเจาะแขนเพื่อให้น้ำเกลือผ่านทางสายยาง ฉันนอนโรงพยาบาลอยู่ประมาณสามวัน และเมื่อเข้าสู่เดือนที่สี่ ทุกอย่างก็เริ่มดีขึ้น ฉันทานอาหารได้มากขึ้นและแทบจะไม่แพ้ท้องแล้วพอเข้าเดือนที่หก เราก็เริ่มรู้เพศของลู

Fei long talkหนึ่งปีผ่านไปหลังจากงานแต่งงานของเรา ตอนนี้ครอบครัวตระกูลเฉินก็มีทายาทฝาแฝดน้อยๆ ลืมตาออกมาดูโลกแล้ว เด็กสองคนนั้นคือหลานชายและหลานสาวของผมเอง ชื่อเพทายกับแพรววนิต เป็นลูกของพลอยและเฮีย ตอนนี้หลานๆ ของผมอายุได้สามเดือนแล้ว น่ารักน่าชังมากๆ ผมเห็นแล้วก็เริ่มอยากมีลูกเป็นของตัวเองสักที ผมจึงคุยกับเมียผมอย่างจริงจัง เราทั้งคู่ไปพบแพทย์เพื่อตรวจร่างกาย ผมอยากให้ร่างกายของเราพร้อมสำหรับการมีลูก เมื่อผลตรวจร่างกายออกมา ไม่พบความปกติใดใด ผมกับเอวารีนแข็งแรงกันทั้งคู่ ผมจึงเริ่มปฏิบัติภารกิจทำลูกกับเมียสุดที่รักของผมทันที“ที่รักครับ เราเริ่มทำลูกกันเลยดีไหมครับ” ผมทำเสียงออดอ้อนใส่เมียผม“ก็ดีนะคะ ตอนนี้เอวารีนก็อยากมีลูกแล้ว เพทายกับแพรววนิตน่ารักมาก และเดือนหน้าจินเย่วก็จะคลอดลูกชายออกมาแล้ว ตื่นเต้นแทนจินเย่วจังเลยค่ะ”“และที่รักอยากมีลูกชายหรือลูกสาวเป็นคนแรก หรืออยากมีลูกแฝดครับ” ผมถามความต้องการของเมีย เผื่อจะได้ใช้วิทยาการทางการแพทย์ช่วยให้เมียสมความปรารถนา“ยังไงก็ได้ค่ะ จะชายหรือหญิง หรือจะแฝด เอวารีนโอเคหมด เพราะเขาคือลูกของเรา” เธอตอบผมกลับมาด้วยรอยยิ้ม งั้นก็จัดไปต

Elvelyn talkพี่เฟยหลงค่อยๆ ถอดชุดเจ้าสาวจีนของฉันออก แม้ว่าชุดและเครื่องประดับจะเยอะไปหมด แต่พี่เฟยหลงก็ใจเย็นกับมันมากๆ โดยเฉพาะเครื่องประดับที่หัวของฉัน ถ้าถอดอย่างไม่ระวัง มันอาจทำให้ฉันเจ็บได้ พี่เฟยหลงมือเบากับฉันและทำเวลาถอดทุกอย่างได้รวดเร็วจริงๆ เครื่องประดับบางอย่าง เริ่มถูกถอดออกทีละชิ้นแล้ว"เจ็บไหมครับ" เจ้าบ่าวสุดหล่อของฉัน ถามขึ้นมาขณะกำลังถอดเครื่องประดับบนหัวของฉัน"ไม่เจ็บเลยค่ะ มือพี่เบามากๆ" ฉันตอบออกไปพร้อมรอยยิ้มเมื่อเครื่องประดับบนหัวถูกถอดออกจนหมด ก็เหลือชุดเจ้าสาวที่ไม่ได้ถอดออกง่ายๆ เลย ชุดถอดออกยากมากๆ แถมใส่หลายชั้นด้วย แต่ฉันก็ไม่ได้ใจร้ายปล่อยให้คนรักของฉันเหนื่อยกับการถอดชุดอยู่ฝ่ายเดียวหรอกนะ ฉันช่วยเขาถอดชุดเจ้าสาวอลังการนี้ออก เมื่อพี่เฟยหลงและฉันร่วมมือร่วมใจกันถอดชุดเจ้าสาวของฉันจนสำเร็จ ซึ่งใช้เวลาในการถอดเครื่องประดับและชุดก็เกือบยี่สิบนาทีแล้ว พี่เฟยหลงจึงไม่รอช้า เขารีบจัดแจงเสื้อผ้าของตัวเองออกจากร่างกายเช่นกัน และตอนนี้เราทั้งสองคนก็ยืนเปลือยเปล่าล่อนจ้อนกันทั้งคู่แล้ว"เอวารีนสวยมากเลยนะครับ" คำชมที่ฉันได้ยินแทบทุกครั้งที่เรามีอะไรกัน"พี่ก็

Elvelyn talkสองเดือนผ่านไปฉันและคนรักของฉันเข้าพิธีแต่งงานตามธรรมเนียมของคนจีน ช่วงเช้าเราทำพิธีแบบจีน และแน่นอนป๊า เจ้พลอย และไพลิน ก็เดินทางมาร่วมพิธีแต่งงานของฉันด้วย ถึงเจ้พลอยจะท้องได้สามเดือนกว่าๆ แต่เจ้ก็ยังเดินทางมาร่วมงานแต่งของฉัน ซึ่งมันทำให้ฉันมีความสุขมากจริงๆฉันตื่นแต่งหน้าแต่งตัวตั้งแต่ตีสาม ซึ่งชุดแต่งงานของเจ้าสาวจีน ค่อนข้างยุ่งยาก เพราะมีเครื่องประดับเยอะแยะเต็มไปหมด แต่ชุดก็สวยงดงามมากจริงๆ วันนี้ฉันมีจินเย่วเพื่อนรักคอยช่วยเหลือไม่ห่าง พร้อมทั้งพี่น้องของฉันก็คอยเคียงข้างและช่วยเหลืองานแต่งของฉันเช่นกันเมื่อถึงเวลาของพิธีตอนเช้า พี่เฟยหลงเจ้าบ่าวของฉันก็นั่งรถ Rolls-Royce มายังบ้านของฉัน เมื่อเจ้าบ่าวมาถึงหน้าบ้าน เขาก็มอบของให้ม๊าที่ยืนรอต้อนรับอยู่ตรงหน้าประตู พิธีนี้คล้ายเป็นการที่เจ้าบ่าวต้องขอบคุณแม่ของฝ่ายหญิงที่ให้กำเนิดและเลี้ยงเจ้าสาวมาจนเติบใหญ่ จากนั้นพี่เฟยหลงก็เดินขึ้นมารับฉันบนห้อง เมื่อพี่เฟยหลงเปิดประตูห้องเข้ามา เขาทำหน้าตะลึงไปสักพัก ไม่รู้ทึ่งในความสวยของฉัน หรือทึ่งในเครื่องประดับที่ฉันสวมใส่อยู่ แต่ดูแล้วน่าจะตะลึงในความงามของฉันนะ ก็ดูสา

สามเดือนผ่านไปอีกไม่กี่วันก็ใกล้ถึงวันแต่งงานของฉันแล้ว เชื่อไหมว่าฉันคิดว่าฉันแต่งงานไวแล้วนะ เอวารีนชิงแต่งก่อนฉันไปเมื่อเดือนที่แล้ว เอวารีนบอกว่าคุณเฟยหลงรอไม่ไหว เขารอมาหลายปีละ จึงรีบเร่งงานแต่งให้ไวขึ้น และตอนนี้ก็ถึงคิวของฉัน เอวารีนเป็นเพื่อนเจ้าสาวที่ดีมาก เพราะเธอเพิ่งเข้าพิธีแต่งงานมาหมาดๆ เลยให้คำแนะนำและคอยช่วยเหลืออย่างดีเมื่อถึงวันแต่งงาน เจ้าบ่าวสุดหล่อของฉันนั่งรถที่มีโบว์สีชมพูผูกอยู่ที่กระโปรงหน้ารถ มายังบ้านเจ้าสาวก็คือฉันเอง เมื่อเจ้าบ่าวมาถึงบ้านของฉัน ก็มอบของให้แม่ของฉัน เพื่อเป็นการตอบแทนที่ท่านตั้งท้องฉันมา และเมื่อเขาเดินขึ้นมารับฉันที่ห้อง เราสองคนก็เดินออกจากห้องแต่เราไม่ได้เดินออกไปอย่างง่ายๆ นะ เรายังต้องผ่านด่านของคนที่มากั้นประตู ซึ่งเราสองคนต้องแจกอั่งเปาพวกเขาก่อน จึงจะลงมาทำพิธีที่ชั้นล่างได้เมื่อเราทั้งสองลงมาด้านล่าง จากนั้นเราก็ทำพิธีไหว้ฟ้าดิน ไหว้เจ้าที่ (ที่เรียกว่า "ตี่จูเอี๊ย") ไหว้เทพเจ้าเตาไฟ ซึ่งอยู่ในครัว และไหว้บรรพบุรุษของฉัน เพื่อบอกกล่าวให้พวกท่านทราบว่าฉันกำลังจะจากครอบครัวไปแล้ว จากนั้นจึงทำการคารวะน้ำชาพ่อแม่ของฉันเมื่อเสร็จ

ตอนนี้เราทั้งสามคนเรียนอยู่ปีสี่ ซึ่งพวกเราใกล้จะเรียนจบกันแล้ว เอวารีนไม่รู้เลยว่าฉันและเจียอีคบกัน แต่เอาจริงๆ ฉันกับเจียอีคบกันเป็นแฟนมาแค่ไม่กี่เดือนเอง และตอนนี้เราทั้งหมดเรียนอยู่ปีสี่ ก็ต้องไปฝึกงานตามบริษัท แน่นอนว่า…เอวารีนไปฝึกงานที่บริษัทของคุณเฟยหลง จึงทำให้เธอยังไม่รู้เรื่องของฉันกับเจียอี แต่ยังไงฉันต้องบอกเพื่อนรักของฉันอยู่แล้วเอวารีนเล่าให้ฉันฟังว่าอีกไม่กี่วันเธอต้องเดินทางไปประเทศไทย เพื่อไปร่วมงานแต่งงานของพี่สาวเธอ ซึ่งฉันก็ร่วมดีใจไปกับเจ้พลอยด้วย เพราะฉันเคยไปดูคอนเสิร์ตของเจ้พลอยมาแล้ว เจ้น่ารักมากจริงๆ เจ้พลอยกำลังจะแต่งงานกับคุณเฟยเจินที่เป็นพี่ชายของแฟนเพื่อนรักฉันเองหนึ่งอาทิตย์ต่อมาวันนี้เจียอีพาฉันออกมาดูหนัง ซึ่งเป็นหนังรักโรแมนติก เขาเลือกรอบหนังเวลาสี่ทุ่มกว่าๆ คงอยากให้ในโรงหนังมีคนน้อยๆ เพื่อจะได้คลอเคลียกับฉันไปด้วยสิท่า เพราะตั้งแต่ตกลงเป็นแฟนกัน พ่อคุณก็ทำรักกับฉันแทบทุกวันเลย คนอะไรเอาเก่งจริงๆ และเมื่อถึงเวลาฉายหนัง เราสองคนก็เข้ามานั่งข้างใน และก็จริงคนในโรงหนังน้อยมากๆ แทบจะไม่มีใครเลย นอกจากเจ้าหน้าที่ของโรงหนังที่ยืนอยู่ตรงทางเข้าออกของปร

Pailin talkสองปีผ่านไปตอนนี้ฉันกับนักรบเรียนปริญญาตรีจบแล้ว เราสองคนจบจาก King Mongkult's Institute of Technology Ladkrabang หลักสูตรแพทย์นานาชาติ ด้วยเกียรตินิยมอันดับหนึ่งเมื่อสองปีที่แล้ว พี่ซีห่าวทำตามสัญญาที่ให้ไว้กับฉันว่า เมื่อเราแต่งงานกันแล้ว เขาจะให้ฉันกลับมาเรียนต่อจนจบ ซึ่งฉันก็ทำตามสัญญาที่ตัวเองให้ไว้กับเขาเหมือนกัน คือแต่งงานกับเขาวันนี้ฉันมีความสุขมากจริงๆ พ่อ แม่ ลุง เจ้พลอย พี่เฟยเจิน เพทาย แพรววนิต และคนสำคัญของฉันอีกหนึ่งคนที่ขาดไม่ได้...คือสามีของฉันเอง พวกเขาทุกคนต่างมาร่วมแสดงความยินดีในความสำเร็จของฉัน เราทุกคนร่วมกันถ่ายรูปเพื่อเก็บไว้เป็นความทรงจำเมื่องานเลี้ยงฉลองความสำเร็จของฉันจบลง ฉันก็ต้องเดินทางกลับไปมาเก๊า เพื่อทำตามสัญญาที่ให้ไว้กับสามี คือกลับไปเป็นนายหญิงของตระกูลหยาง และที่สำคัญอีกเรื่องก็คือ...กลับไปมีลูกให้เขาด้วย....มาเก๊า ณ คฤหาสน์ตระกูลหยางฉันเริ่มดูแลสุขภาพตัวเอง เราทั้งคู่ไปพบแพทย์เพื่อตรวจร่างกายก่อนมีลูก ซึ่งฉันเลือกที่จะฉีดยากระตุ้นไข่ โดยฉันจะต้องฉีดยาทุกวันและต้องฉีดให้ตรงเวลา เพื่อรักษาระดับยาในกระแสเลือดให้คงที่พี่ซีห่าวก็ขยั

เช้าวันต่อมาแม่ เจ้พลอยและพี่เขยของฉัน มาเยี่ยมฉันที่คฤหาสน์ตระกูลหยาง วันนี้ฉันจึงรีบอาบน้ำ แต่งตัว เพื่อเตรียมตัวรอพบพวกเขาอย่างตื่นเต้น กระทั่งเวลาสิบโมงตรง รถ Rolls-Royce ขับตรงเข้ามายังด้านในบริเวณคฤหาสน์ ฉันรีบวิ่งลงไปยืนรอรับครอบครัวฉันอยู่หน้าประตู ไม่นานนัก แม่กับเจ้ก็เปิดประตูรถเดินออกมา“แม่คะ เจ้พลอย” ฉันตะโกนเรียกแม่กับพี่สาว ราวกับเด็กน้อยร่ำร้องเรียกหาผู้ปกครอง ขณะที่สองเท้าวิ่งพาตัวเองออกไปสวมกอดผู้หญิงสองคนอย่างคนึงหา“ไพลิน...ลูก...ไพลินของแม่ แม่คิดถึงลูกเหลือเกิน” แม่หอมฉัน ขณะที่น้ำตาไหลลงอาบพวงแก้มสองข้างของท่าน“ไพลินก็คิดถึงแม่มากๆๆๆๆๆ เลยค่ะ”“ความทรงจำกลับมาแล้วใช่ไหม รู้ไหม...เจ้เป็นห่วงไพลินเหลือเกิน” เจ้พลอยสวมกอดฉันไว้แนบแน่น พร้อมทั้งร้องไห้ตามแม่ไปด้วย“ไพลินไม่เคยลืมแม่กับเจ้พลอยเลยค่ะ”“แล้ว เอ่อ...ไพลินจำพี่ซีห่าวได้หรือยังจ๊ะ” เจ้พลอยถามฉันเบาๆ เมื่อคนที่เจ้กำลังเอ่ยถึง เดินเข้ามาใกล้พวกเราแล้ว“พอจำได้บ้างแล้วค่ะ”“ดีแล้วไพลิน อย่าไปคิดอะไรให้ปวดหัว ถ้าจำไม่ได้ ก็ลืมไปเถอะ” นี่คือเสียงของพี่เขยฉันนะ ทำเอาพี่ซีห่าวถลึงตาใส่ทันที“เข้าบ้านกันก่อนนะค

Pailin talk"ไพลิน มานอนได้แล้วครับ" พี่ซีห่าวเดินมาบอกฉัน ขณะที่จิตของฉันยังล่องลอยคิดไปไกล"พี่ซีห่าวคะ แต่ก่อนเรารักกันมากเลยใช่ไหมคะ" ฉันเดินไปใกล้ๆ เขา และถามสิ่งที่ตัวเองอยากรู้"พี่ไม่รู้ว่าไพลินรักพี่มากแค่ไหน แต่พี่รักไพลินแบบขาดไม่ได้ และพี่อยู่ต่อไม่ได้ถ้าไม่มีไพลิน" เมื่อเขาพูดจบ เขาก็หันหลังเดินเข้าไปในห้อง จากนั้นเขาก็นอนลงบนโซฟาที่อยู่ข้างๆ เตียง"เอ่อ...มานอนด้วยกันไหมคะ" ฉันถามเขาอย่างเขินอาย ขณะที่ตอนนี้ตัวเองนั่งอยู่บนเตียงแล้ว"ไม่กลัวพี่แล้วหรอครับ""เอ่อ...ก็เราแค่นอนด้วยกัน ไม่ได้จะทำอะไรกันสักหน่อยนี่คะ""ถ้าพี่ไปนอนตรงนั้น พี่ไม่รับประกันว่าจะไม่ทำครับ"โอ๊ย!!!...ตาบ้า ทำไมถึงพูดแบบนี้ล่ะ เรื่องแบบนี้ก็ปล่อยให้สถานการณ์มันพาไปเองสิ"ฟุ่บบบ" พี่ซีห่าวเดินลงมานอนบนเตียงข้างๆ ฉัน จากนั้นเขาก็นอนหันหลังให้ฉันทันที"นอนได้แล้วครับ ถ้าเราหลับกันเร็ว พี่ก็จะไม่ทำอะไรไพลินครับ"ฉันล้มตัวนอนลงข้างๆ เขา และมองไปยังแผ่นหลังใหญ่นั่น ผู้ชายคนนี้...รักฉันด้วยใจบริสุทธิ์ เขาทำตามสัญญาที่เคยให้ไว้ทุกอย่าง...ไม่ทอดทิ้งและไม่ว่าฉันจะนอนเป็นผัก เขาก็ยังอยู่เคียงข้างคอยดูแลฉันไม่

Pailin talkผู้คนในงานแต่งต่างส่งเสียงกรี๊ดดังสนั่นหวั่นไหว เสียงมันดังมากจนหูของฉันแทบดับลง และเมื่อฉันหันหน้ามาก็เจอเข้ากับเขา...ชายหนุ่มรูปงามกำลังนั่งคุกเข่าต่อหน้าฉัน แล้วเขาก็พูดว่า...“ไพลินครับ...แต่งงานกับพี่นะครับ”"เฮ้ย...ฝันหรอกหรอเนี่ย" ฉันตกใจตื่นขึ้นมา ขณะที่คนข้างๆ นอนกอดฉันไว้แนบแน่นความทรงจำของฉันเริ่มทยอยกลับเข้ามา เหมือนฉันจะเริ่มจำบางช่วงบางตอนบ้างได้แล้ว แต่ยังไม่สามารถปะติดปะต่อให้มันเป็นเรื่องราวได้ ฉันนอนมองหน้าเขาไปสักพัก แล้วพลางคิดในใจว่า...ทำไมฉันถึงมีผัวหล่อได้ขนาดนี้ฉันค่อยๆ ยกมือของเขาออกจากตัว และความเพลียก็ทำให้เขายังคงหลับไม่ตื่น ตอนนี้ฉันรู้สึกหัวเหม็น เหนอะหนะ อยากอาบน้ำสระผมมากๆ ฉันจึงค่อยๆ ลุกขึ้นจากเตียง ฉันพยายามยืนให้ตรงอย่างช้าที่สุด เพื่อไม่ให้ตัวเองล้มกองลงกับพื้น เพราะฉันหลับไปยาวนานมากถึงสามเดือน ร่างกายไม่ได้ออกกำลัง อาจทำให้กล้ามเนื้อของฉันอ่อนแรงได้และเมื่อฉันค่อยๆ ยืนขึ้น ก็พบว่า...ฉันยังยืนได้ปกติ กล้ามเนื้อไม่ได้อ่อนแรงแต่อย่างใด ฉันจึงหันหน้าไปมองคนบนเตียงที่ตอนนี้นอนหลับเหมือนหมีจำศีล เขาต้องดูแลฉันดีมากแน่ๆ เพราะร่างกายฉันไม่ไ

Pailin talkวันที่เก้าสิบเอ็ด ฉันรู้สึกคล้ายหลับใหลไปนาน ฉันควรต้องตื่นไปเรียนหนังสือแล้วสิ ใกล้เปิดเทอมขึ้น ม.4 แล้ว ต้องขยันให้มากกว่านี่สิไพลิน ถ้าอยากเรียนหมอ...ยิ่งต้องขยันให้มากกว่าคนอื่น ตื่นได้แล้วไพลิน!!!“โอ๊ยยยย” ฉันสะดุ้งตื่นขึ้นมา...ร่างกายของฉันกระตุกลุกขึ้นนั่งในทันใด หัวของฉันจึงชนเข้ากับหัวของชายหนุ่มรูปงามคนหนึ่ง“ไพลิน” ทำไมเขาถึงรู้จักชื่อฉัน แล้วทำไม...เอ่อ...ทำไมเขาถึงเช็ดตัวให้ฉันขณะที่ฉันเปลือยกายล่อนจ้อนแบบนี้“กรี๊ดดดดดดดดด”“ปลั่กกกก”….Zi hao talk“ผมว่าพี่ไปโรงพยาบาลสักหน่อยเถอะ” จางหย่งพูดแนะนำผม ขณะที่ผมเอาน้ำแข็งมาประคบหน้าผากของตัวเอง ใช่...ผมโดนเมียของผมเอากะละมังฟาดเข้าให้ที่หน้าผาก ดีที่กะละมังใบนั้นเอาไว้ใส่น้ำเพื่อเช็ดตัวเธอ มันจึงมีขนาดเล็ก“ไม่ต้อง เดี๋ยวกูก็หาย”“มันเกิดอะไรขึ้นคะพี่ซีห่าว ทำไมไพลินถึงจำพี่ไม่ได้” ซีซวนถามผม“ไม่รู้สิ ตอนนี้หมอกำลังดูอาการอยู่”“ฮ่าๆๆๆ สงสัยเกลียดขี้หน้ามึงแหละมั้ง เป็นต้นเหตุให้ไพลินต้องอยู่ในสภาพแบบนั้นตั้งสามเดือน” เฟยหลงพูดกวนส้นตีนผมขึ้นมาทันทีมันบินมาดูงานเลยถือโอกาสมาเยี่ยมไพลินด้วย และบังเอิญได้เจอกั

Zi hao talkกิจวัตรประจำวันของผมในแต่ละวัน คือตื่นแต่เช้าเพื่อดูแลภรรยา ผมคอยเช็ดตัว ป้อนข้าวป้อนน้ำผ่านทางสายยาง และยังคอยกายภาพบำบัดให้เธอ โดยผมจ้างพยาบาลมาช่วยผม ช่วงทำกายภาพบำบัดไพลิน ชีวิตของผมทำแบบนี้วนลูปทุกๆ วัน ผมมีความหวังอย่างเต็มเปี่ยมว่า...สักวันเมียผมต้องฟื้น และเราสองคนจะได้กลับมาใช้ชีวิตร่วมกันอีกครั้งแม้ความหวังอาจดูเลือนลางไปบ้าง เพราะคนตรงหน้ายังคงนอนแน่นิ่งไม่ไหวติง ราวกับเจ้าหญิงนิทรา ผมจำได้ว่า...ในการ์ตูนหากอยากให้เจ้าหญิงฟื้น ต้องจุมพิตที่ริมฝีปากเธอ และเธอจะตื่นขึ้นจากหลับใหลเชื่อไหม...ผมทำแบบนั้นทุกวัน ทั้งช่วงเช้าหลังจากตื่นนอน และกลางคืนก่อนเข้านอน ผมประทับจุมพิตเธอเป็นกิจวัตรประจำวัน แต่จนแล้วจนเล่า เจ้าหญิงไพลิน...เธอก็ไม่ฟื้นสักทีในเช้าวันหนึ่ง“ก๊อกๆ” เสียงประตูห้องถูกเคาะโดยใครคนหนึ่งตั้งแต่เช้า“พี่ซีห่าวคะ พี่ตื่นหรือยังคะ” เสียงซีซวน ทำให้ผมต้องตื่น ผมเงยหน้ามองดูเวลา ซึ่งตอนนี้หกโมงเช้าแล้ว“พี่ตื่นแล้ว”“ซีซวนขอเข้าไปนะคะ” ซีซวนเดินเข้ามาพร้อมเค้กที่อยู่ในมือเออ...วันนี้วันเกิดผมนี่หว่า ผมลืมสนิทเลยตอนนี้ทุกคนในบ้านเดินเข้ามารวมตัวในห้องผมครบ