FAZER LOGIN“ไพลินครับ เห็นดาวดวงนั้นไหมครับ มันสวยมากๆ ส่องสว่างสดใสเหมือนไพลินเลย ไพลินรู้ไหม...แสงในใจของพี่ ไม่เคยมอดดับลง พี่หวังเสมอว่าสักวัน เมียของพี่ต้องฟื้นขึ้นมา และเราจะใช้ชีวิตร่วมกันอีกครั้ง ไพลินอย่าเบื่อที่ต้องฟังคำนี้จากพี่นะครับ...พี่รักไพลิน รักมากๆ และพี่ต้องขอโทษที่ทำให้เมียของพี่ ต้องตกอยู่ในสภาพแบบนี้” สิ้นคำพูดของผม น้ำตาที่เอ่อล้นอยู่ที่ขอบตา ก็ไหลลงอาบพวงแก้มสองข้าง ผมยื่นมือไปกอบกุมมือเล็กๆ และดึงมือของเธอขึ้นมาหอม...กลิ่นกายเธอช่างหอมเหลือเกิน “ตื่นได้แล้วนะครับ พี่เหงาเหลือเกิน พี่อยากให้ไพลินกอดพี่ หอมพี่ เป็นกำลังใจให้พี่ พี่คิดถึงไพลินจับขั้วหัวใจจริงๆ” เรานั่งดูด้วยกันร่วมครึ่งชั่วโมง จากนั้นผมก็พาไพลินเข้าไปในห้องนอน เพราะข้างนอกอากาศเริ่มเย็นแล้ว ผมค่อยๆ อุ้มเธอวางลงบนเตียงอย่างเบามือ และนี่คืออีกหนึ่งคืนที่เป็นเหมือนทุกๆ วัน ผมนอนกอดร่างกายผู้หญิงข้างๆ ไว้แนบแน่น เปลือกตาของผมค่อยๆ ปิดลง ไม่นานนักผมก็หลับใหลเข้าสู่ห้วงนิทรา
Ver maisPailin talk
ฉันไม่ได้อยากจะเป็นเด็กผู้หญิง พูดน้อย เย็นชา ร้ายกาจ ไม่เป็นมิตรหรอกนะ ที่ฉันต้องเป็นแบบนี้ มันมีที่มาที่ไป...
ฉันมีชื่อว่าไพลิน มีพี่สาวเป็นนักร้องดังระดับเอเชีย ตอนเด็กๆ ฉันก็ยังเป็นเด็กร่าเริงแจ่มใสปกติแหละ แต่แล้วคลิปในกล้อง มันทำให้ฉันเปลี่ยนไปตลอดกาล อยากรู้หรอว่าคลิปอะไร ก็คลิปที่ป๊าของฉัน ทำร้ายร่างกายแม่ไง
ตอนฉันอายุสิบสี่ปี ฉันไปเจอกล้องวงจรปิดอันนี้โดยบังเอิญ ตอนนั้นฉันแค่อยากเก็บกวาดบ้านให้เข้าที่เข้าทาง เก็บไปเก็บมา ก็ไปเจอไอ้กล้องวงจรปิดเก่าๆ ตัวนี้เข้า ด้วยความอยากรู้ หรือเรียกง่ายๆ ว่าสาระแนเนี่ยแหละ ฉันก็หยิบเมมโมรี่การ์ดออกมาจากกล้อง และนำมันไปเสียบเข้ากับ notebook เพื่อดูเรื่องราวในเมมโมรี่ และก็แจ็คพอร์ตทันที คลิปที่ปรากฏต่อหน้าฉันคือภาพความโหดร้ายที่เกินกว่าฉันจะรับได้ และนั่น...มันได้เปลี่ยนแปลงการใช้ชีวิตของฉันไปตลอดกาล
ฉันจึงกลายเป็นฉันอย่างทุกวันนี้ ไม่ค่อยพูด ชินชา ไม่ค่อยเป็นมิตร หยาบกร้าน สู้คน ไม่ยอมใคร กลายเป็นเด็กผู้หญิงที่ไม่น่ารักเอาซะเลย ซึ่งแตกต่างจากพี่สาวราวฟ้ากับเหว ฉันแค่ทำตัวให้เข้มแข็งเพื่อเป็นเกราะป้องกันตัวเองก็เท่านั้น
ตอนนี้ฉันอายุสิบหกปีแล้ว เรียนอยู่มัธยมปลายปีที่สี่ ในโรงเรียนที่เป็น Top 5 ของประเทศไทย ฉันเลือกเรียนสายวิทย์-คณิต เพราะฉันอยากเป็นหมอ และบังเอิญ IQ ของฉันมันก็สูงซะด้วย ฉันสอบได้ที่หนึ่งตลอด ไม่เคยเป็นที่สองรองจากใคร ฉันแค่อยากเป็นหมอ เพื่อจะได้ดูแลแม่กับพี่สาว โดยเฉพาะแม่ที่ภายในร่างกายน่าจะบาดเจ็บมาไม่น้อย จากการถูกทำร้ายอยู่หลายครั้งด้วยน้ำมือของคนที่เป็นพ่อแท้ๆ ของฉันเอง
ฉันก็แค่อยากดูแลปกป้องครอบครัว ฉันจึงต้องมุ่งมั่นเป็นหมอให้ได้ ซึ่งความฉลาดและความขยันก็ไม่ทำให้ฉันผิดหวัง ผลการเรียนของฉันไม่ใช่แค่ที่หนึ่งของโรงเรียน แต่ติด Top 5 ของประเทศด้วยซ้ำ และบางครั้งฉันก็แอบไปเรียนยิงปืน อย่าถามนะว่าเรียนทำไม ก็เอาไว้ป้องกันตัวนั่นแหละ เผื่อเกิดเหตุการณ์ฉุกเฉิน ฉันจะได้ช่วยเหลือคนที่บ้านทัน
...
Zi hao talk
ผมมีชื่อว่า หยาง ซีห่าว เป็นลูกชายคนโตของตระกูลหยาง พ่อของผมเป็นคนมาเก๊า ชื่อว่าหยาง ซีฮัน ส่วนแม่เป็นคนอังกฤษ ชื่อว่าวิคเตอเรีย ผมมีน้องสาวหนึ่งคนชื่อ หยาง ซีซวน ผมเกิดมาอย่างสมบูรณ์แบบ ทั้งฐานะ หน้าตา และหัวสมอง ครอบครัวของผมทำหลายธุรกิจ จัดว่ารวยมาก หรือจะเรียกว่าเศรษฐีก็ว่าได้ ส่วนหน้าตาของผม ผสมผสานกันอย่างลงตัวระหว่างยุโรปและเอเชีย ในเรื่อง IQ ผมจัดว่าเป็นคนฉลาดมาก ตอนเด็กๆ ผมเป็นเด็กที่มี EQ สูงด้วย แต่เหตุการณ์ที่ทำให้ผมต้องกลายมาเป็นคนเก็บตัวและระแวงผู้หญิง ก็เริ่มมาจาก...
ด้วยที่ผมเป็นลูกครึ่ง ทำให้ผมดูหนุ่มเกินวัยกว่าเด็กที่มีอายุรุ่นราวคราวเดียวกัน และด้วยหน้าตาที่หล่อเหลา ทำให้ผู้หญิงเข้าหาผมอยู่ตลอด แต่ครั้งแรกที่ผมมีเซ็ก ผมอายุได้เพียงแค่สิบสองปีเท่านั้น และเรียกได้ว่าไม่ใช่การสมยอมแต่อย่างใด ตอนนั้นผมรู้แค่ว่าชายหญิงมีเซ็กกันได้อย่างไร แต่ยังไม่ได้คิดอยากลอง เพราะชีวิตของผมต้องทำตามกรอบที่ป๊าวางไว้ให้ทุกอย่าง ไม่ว่าจะเรียนวิชาการ เรียนศิลปะ ฝึกยิงปืน ฝึกการต่อสู้ และป๊าก็จ้างครูมาสอนที่บ้านด้วย ป๊าอยากให้ผมกับน้องสาวเรียนที่บ้านจนถึง Grade 6 และค่อยส่งไปเรียนที่โรงเรียนเมื่อจะเข้าเรียน Grade 7
_______________________________
Pailin talkสองปีผ่านไปตอนนี้ฉันกับนักรบเรียนปริญญาตรีจบแล้ว เราสองคนจบจาก King Mongkult's Institute of Technology Ladkrabang หลักสูตรแพทย์นานาชาติ ด้วยเกียรตินิยมอันดับหนึ่งเมื่อสองปีที่แล้ว พี่ซีห่าวทำตามสัญญาที่ให้ไว้กับฉันว่า เมื่อเราแต่งงานกันแล้ว เขาจะให้ฉันกลับมาเรียนต่อจนจบ ซึ่งฉันก็ทำตามสัญญาที่ตัวเองให้ไว้กับเขาเหมือนกัน คือแต่งงานกับเขาวันนี้ฉันมีความสุขมากจริงๆ พ่อ แม่ ลุง เจ้พลอย พี่เฟยเจิน เพทาย แพรววนิต และคนสำคัญของฉันอีกหนึ่งคนที่ขาดไม่ได้...คือสามีของฉันเอง พวกเขาทุกคนต่างมาร่วมแสดงความยินดีในความสำเร็จของฉัน เราทุกคนร่วมกันถ่ายรูปเพื่อเก็บไว้เป็นความทรงจำเมื่องานเลี้ยงฉลองความสำเร็จของฉันจบลง ฉันก็ต้องเดินทางกลับไปมาเก๊า เพื่อทำตามสัญญาที่ให้ไว้กับสามี คือกลับไปเป็นนายหญิงของตระกูลหยาง และที่สำคัญอีกเรื่องก็คือ...กลับไปมีลูกให้เขาด้วย....มาเก๊า ณ คฤหาสน์ตระกูลหยางฉันเริ่มดูแลสุขภาพตัวเอง เราทั้งคู่ไปพบแพทย์เพื่อตรวจร่างกายก่อนมีลูก ซึ่งฉันเลือกที่จะฉีดยากระตุ้นไข่ โดยฉันจะต้องฉีดยาทุกวันและต้องฉีดให้ตรงเวลา เพื่อรักษาระดับยาในกระแสเลือดให้คงที่พี่ซีห่าวก็ขยั
เช้าวันต่อมาแม่ เจ้พลอยและพี่เขยของฉัน มาเยี่ยมฉันที่คฤหาสน์ตระกูลหยาง วันนี้ฉันจึงรีบอาบน้ำ แต่งตัว เพื่อเตรียมตัวรอพบพวกเขาอย่างตื่นเต้น กระทั่งเวลาสิบโมงตรง รถ Rolls-Royce ขับตรงเข้ามายังด้านในบริเวณคฤหาสน์ ฉันรีบวิ่งลงไปยืนรอรับครอบครัวฉันอยู่หน้าประตู ไม่นานนัก แม่กับเจ้ก็เปิดประตูรถเดินออกมา“แม่คะ เจ้พลอย” ฉันตะโกนเรียกแม่กับพี่สาว ราวกับเด็กน้อยร่ำร้องเรียกหาผู้ปกครอง ขณะที่สองเท้าวิ่งพาตัวเองออกไปสวมกอดผู้หญิงสองคนอย่างคนึงหา“ไพลิน...ลูก...ไพลินของแม่ แม่คิดถึงลูกเหลือเกิน” แม่หอมฉัน ขณะที่น้ำตาไหลลงอาบพวงแก้มสองข้างของท่าน“ไพลินก็คิดถึงแม่มากๆๆๆๆๆ เลยค่ะ”“ความทรงจำกลับมาแล้วใช่ไหม รู้ไหม...เจ้เป็นห่วงไพลินเหลือเกิน” เจ้พลอยสวมกอดฉันไว้แนบแน่น พร้อมทั้งร้องไห้ตามแม่ไปด้วย“ไพลินไม่เคยลืมแม่กับเจ้พลอยเลยค่ะ”“แล้ว เอ่อ...ไพลินจำพี่ซีห่าวได้หรือยังจ๊ะ” เจ้พลอยถามฉันเบาๆ เมื่อคนที่เจ้กำลังเอ่ยถึง เดินเข้ามาใกล้พวกเราแล้ว“พอจำได้บ้างแล้วค่ะ”“ดีแล้วไพลิน อย่าไปคิดอะไรให้ปวดหัว ถ้าจำไม่ได้ ก็ลืมไปเถอะ” นี่คือเสียงของพี่เขยฉันนะ ทำเอาพี่ซีห่าวถลึงตาใส่ทันที“เข้าบ้านกันก่อนนะค
Pailin talk"ไพลิน มานอนได้แล้วครับ" พี่ซีห่าวเดินมาบอกฉัน ขณะที่จิตของฉันยังล่องลอยคิดไปไกล"พี่ซีห่าวคะ แต่ก่อนเรารักกันมากเลยใช่ไหมคะ" ฉันเดินไปใกล้ๆ เขา และถามสิ่งที่ตัวเองอยากรู้"พี่ไม่รู้ว่าไพลินรักพี่มากแค่ไหน แต่พี่รักไพลินแบบขาดไม่ได้ และพี่อยู่ต่อไม่ได้ถ้าไม่มีไพลิน" เมื่อเขาพูดจบ เขาก็หันหลังเดินเข้าไปในห้อง จากนั้นเขาก็นอนลงบนโซฟาที่อยู่ข้างๆ เตียง"เอ่อ...มานอนด้วยกันไหมคะ" ฉันถามเขาอย่างเขินอาย ขณะที่ตอนนี้ตัวเองนั่งอยู่บนเตียงแล้ว"ไม่กลัวพี่แล้วหรอครับ""เอ่อ...ก็เราแค่นอนด้วยกัน ไม่ได้จะทำอะไรกันสักหน่อยนี่คะ""ถ้าพี่ไปนอนตรงนั้น พี่ไม่รับประกันว่าจะไม่ทำครับ"โอ๊ย!!!...ตาบ้า ทำไมถึงพูดแบบนี้ล่ะ เรื่องแบบนี้ก็ปล่อยให้สถานการณ์มันพาไปเองสิ"ฟุ่บบบ" พี่ซีห่าวเดินลงมานอนบนเตียงข้างๆ ฉัน จากนั้นเขาก็นอนหันหลังให้ฉันทันที"นอนได้แล้วครับ ถ้าเราหลับกันเร็ว พี่ก็จะไม่ทำอะไรไพลินครับ"ฉันล้มตัวนอนลงข้างๆ เขา และมองไปยังแผ่นหลังใหญ่นั่น ผู้ชายคนนี้...รักฉันด้วยใจบริสุทธิ์ เขาทำตามสัญญาที่เคยให้ไว้ทุกอย่าง...ไม่ทอดทิ้งและไม่ว่าฉันจะนอนเป็นผัก เขาก็ยังอยู่เคียงข้างคอยดูแลฉันไม่
Pailin talkผู้คนในงานแต่งต่างส่งเสียงกรี๊ดดังสนั่นหวั่นไหว เสียงมันดังมากจนหูของฉันแทบดับลง และเมื่อฉันหันหน้ามาก็เจอเข้ากับเขา...ชายหนุ่มรูปงามกำลังนั่งคุกเข่าต่อหน้าฉัน แล้วเขาก็พูดว่า...“ไพลินครับ...แต่งงานกับพี่นะครับ”"เฮ้ย...ฝันหรอกหรอเนี่ย" ฉันตกใจตื่นขึ้นมา ขณะที่คนข้างๆ นอนกอดฉันไว้แนบแน่นความทรงจำของฉันเริ่มทยอยกลับเข้ามา เหมือนฉันจะเริ่มจำบางช่วงบางตอนบ้างได้แล้ว แต่ยังไม่สามารถปะติดปะต่อให้มันเป็นเรื่องราวได้ ฉันนอนมองหน้าเขาไปสักพัก แล้วพลางคิดในใจว่า...ทำไมฉันถึงมีผัวหล่อได้ขนาดนี้ฉันค่อยๆ ยกมือของเขาออกจากตัว และความเพลียก็ทำให้เขายังคงหลับไม่ตื่น ตอนนี้ฉันรู้สึกหัวเหม็น เหนอะหนะ อยากอาบน้ำสระผมมากๆ ฉันจึงค่อยๆ ลุกขึ้นจากเตียง ฉันพยายามยืนให้ตรงอย่างช้าที่สุด เพื่อไม่ให้ตัวเองล้มกองลงกับพื้น เพราะฉันหลับไปยาวนานมากถึงสามเดือน ร่างกายไม่ได้ออกกำลัง อาจทำให้กล้ามเนื้อของฉันอ่อนแรงได้และเมื่อฉันค่อยๆ ยืนขึ้น ก็พบว่า...ฉันยังยืนได้ปกติ กล้ามเนื้อไม่ได้อ่อนแรงแต่อย่างใด ฉันจึงหันหน้าไปมองคนบนเตียงที่ตอนนี้นอนหลับเหมือนหมีจำศีล เขาต้องดูแลฉันดีมากแน่ๆ เพราะร่างกายฉันไม่ไ











![ใต้เงาพยัคฆ์เงื้อมมือราชสีห์ [3P]](https://acfs1.goodnovel.com/dist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)