ตอนที่ 12 ยิ่งพยายามใกล้ยิ่งห่างไกล

ตอนที่ 12 ยิ่งพยายามใกล้ยิ่งห่างไกล

อคิณกลับเข้ามาในห้องทำงานด้วยสีหน้าอ่อนล้าจากการประชุมที่ยาวนานกว่าที่คิด เขามองไปที่พราวตะวันที่กำลังยืนอยู่ริมหน้าต่าง ใบหน้าของเธอหันออกไปมองทิวทัศน์ข้างนอก แต่แววตาของเธอกลับว่างเปล่า ราวกับว่าความคิดของเธอกำลังล่องลอยไปในที่ไกลแสนไกล

อคิณเดินเข้ามาใกล้เธอช้าๆ เขารู้สึกผิดที่บังคับเธอให้มารอเขาประชุม

“ผมขอโทษนะครับพราว ที่ทำให้คุณต้องรอนาน” อคิณกล่าวด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล พราวตะวันไม่ตอบอะไร เธอยังคงนิ่งราวกับว่าไม่มีใครอยู่ในห้องกับเธอ ราวกับว่าการมีตัวตนของเขาไม่มีผลอะไรต่อเธอเลยแม้แต่น้อย

อคิณถอนหายใจเบาๆ เขาเดินเข้าไปใกล้เธอมากขึ้นแล้วเอื้อมมือไปจับมือของเธอไว้เบาๆ

“ผมรู้ว่าคุณโกรธ แต่ผมขอโทษได้ไหม” พราวสะบัดมือของเขาออกอย่างแรง

“ฉันไม่ได้โกรธ แต่ฉันรำคาญที่ต้องอยู่ใกล้ๆ คุณอย่างนี้และยิ่งตอนนี้ฉันก็ยิ่งไม่อยากอยู่ใกล้ๆ คุณ”

“ผมรู้ว่าคุณรำคาญผมแต่ผมอยากให้คุณรู้ว่าผมไม่ได้อยากทำให้คุณอึดอัด” อคิณบอกกับเธอ

อคิณเงียบไปชั่วขณะ เขามองพราวตะวันด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวด และตัดพ้อ

“พราวคุณไม่เคยคิดเลยหรือไงว่าที่ผมกำลังทำอยู่ตอนนี้ ผมหวังดีกับคุณทุกเรื่อง” อคิณพูดขึ้นมาแล้วก็มองหน้าของพราวตะวันอย่างหมดหวัง

“ทำไมฉันต้องเชื่อว่าคุณหวังดีกับฉัน เพราะถ้าคุณหวังดีกับฉันคุณคงไม่เห็นด้วยกับการแต่งงานแบบบีบบังคับฉันอย่างนี้” พราวตะวันพูดขึ้นมาพร้อมกับมองเขาด้วยสายตาที่แข็งกร้าว “ผมอยากบอกคุณนะพราว ว่าผมหวังดีกับคุณ ทุกอย่างที่ผมทำผมหวังดีกับคุณทั้งนั้น” อคิณกล่าวเสียงเรียบแต่แฝงไว้ด้วยความเจ็บปวด

“แต่คุณไม่เคยเปิดใจรับฟังผมเลย”

“แล้วทำไมฉันต้องเปิดใจรับฟังคุณด้วยล่ะ” พราวตะวันตอบกลับทันควัน

“ในเมื่อทุกอย่างที่คุณทำ มันก็เพื่อประโยชน์ของครอบครัวคุณ” อคิณส่ายหน้าช้าๆ

“ไม่จริงพราว ผมทำทุกอย่างเพื่อคุณ”

“เพื่อฉัน ตลกสิ้นดี” พราวตะวันแค่นหัวเราะ

“ถ้าคุณทำเพื่อฉันจริง คุณคงไม่พาฉันมาที่นี่ คุณคงไม่บังคับให้ฉันแต่งงานกับคุณ คุณคงไม่ทำให้ฉันต้องเจ็บปวด” น้ำเสียงของพราวตะวันสั่นเครือเล็กน้อย แววตาของเธอเริ่มมีน้ำตาคลอเบ้า อคิณเห็นดังนั้นก็รู้สึกปวดร้าวในใจ เขาเดินเข้ามาใกล้เธอมากขึ้นแล้วเอื้อมมือไปเช็ดน้ำตาที่คลออยู่ตรงหางตาของเธอ พราวตะวันสะดุ้งเล็กน้อย แต่เธอก็ไม่ได้ปัดมือของเขาออก

“ผมขอโทษที่ทำให้คุณเจ็บปวด” อคิณกล่าวด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยนอย่างที่สุด

“แต่คุณจงรู้ไว้ว่าที่ผมทำทุกอย่างก็เพื่อคุณ สักวันคุณจะเข้าใจในสิ่งที่ผมทำ ผมจะทำให้คุณมีความสุข” อคิณกล่าว

“ผมจะทำทุกอย่างให้คุณเชื่อใจผมให้ได้”

พราวตะวันมองเข้าไปในดวงตาของเขา เธอเห็นความจริงใจที่ฉายชัดอยู่ในนั้น มันไม่ใช่สายตาของชายเจ้าชู้ที่เธอเข้าใจ แต่มันคือสายตาของชายที่เต็มไปด้วยความรักและความปรารถนาดีที่มันออกมาจากใจจริง

“ผมรู้ว่าคุณอาจจะไม่ได้รักผม ผมเจ็บปวดแต่ไม่ใช่เพราะคุณไม่รักผม”

“แล้วคุณเจ็บปวดอะไร” พราวตะวันถามขึ้นมาทันทีทีที่เข้าพูดจบ

“ผมเจ็บปวดที่เห็นคุณต้องทุกข์ใจ” อคิณกล่าว “ผมอยากให้คุณมีความสุข”

“คุณจะทำให้ฉันมีความสุขได้ยังไงในเมื่อคุณก็ทำให้ฉันทุกข์ใจมาตลอด” พราวตะวันพูดขึ้นมาแล้วก็มองหน้าของเขาทั้งน้ำตา

“ผมรู้ว่าผมไม่ใช่ความสุขของคุณ แต่ผมจะรอ รอวันที่คุณมองผมเป็นความสุขของคุณ แม้จะไม่มีวันนั้นผมก็จะรอ” น้ำเสียงของอคิณเต็มไปด้วยความมุ่งมั่นและเจ็บปวดในเวลาเดียวกัน พราวตะวันเงียบไป เธอรู้สึกจุกแน่นในลำคอ เธอไม่เคยคิดว่าเขาจะพูดอะไรแบบนี้ หัวใจของเธอเต้นรัวอย่างควบคุมไม่ได้ เธออยากจะเชื่อเขาแต่หัวใจของเธอตอนนี้มันมีแค่ฟิล์มเท่านั้น

“มันคงไม่มีวันนั้นตามที่คุณเข้าใจ” น้ำเสียงของพราวตะวันหนักแน่นแต่ก็สั่นเครือ เธอมองเข้าไปในดวงตาของอคิณอย่างไม่ยอมแพ้

“ผมไม่เชื่อ” อคิณกล่าว “ผมจะรอจนกว่าคุณจะเปลี่ยนใจ” พราวตะวันส่ายหน้า เธอรู้ดีว่าเธอไม่สามารถทำอย่างนั้นได้ เธอยังคงรักฟิล์มอยู่หมดหัวใจ และเธอก็ไม่สามารถทำใจที่จะรักใครได้อีก

“ผมรู้ว่าคุณรักเขา” อคิณกล่าว พราวตะวันนิ่งไป เธอเถียงเขาไม่ออก เพราะสิ่งที่เขาพูดมาทั้งหมดมันคือความจริง ฟิล์มไม่ได้สนใจเธอเลยในช่วงเวลาที่เธอต้องการเขามากที่สุด

“ผมจะทำทุกอย่างให้คุณลืมเขาให้ได้” อคิณกล่าว “ผมจะทำให้คุณรักผมให้ได้” พราวตะวันรู้สึกอึดอัดกับคำพูดของเขา เธอไม่รู้ว่าควรจะรู้สึกยังไงดี เธออยากจะเชื่อเขา แต่ในใจของเธอก็ยังมีกำแพงที่แข็งแกร่งขวางกั้นอยู่

“ผมจะไม่ปล่อยคุณไปไหน” พราวตะวันเงยหน้าขึ้นมองเขา ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความสับสน อคิณมองกลับมาที่เธอด้วยสายตาที่อ่อนโยนและจริงใจ

“ผมจะรอคุณ” อคิณกล่าว “ผมจะรอจนกว่าคุณจะพร้อมที่จะเปิดใจให้ผม”

“พอเถอะ กลับบ้านดีกว่า ฉันอยากกลับบ้าน” พราวตะวันเลือกที่จะเลิกพูดเรื่องนี้ เธอไม่ต้องการที่จะเผชิญหน้ากับความรู้สึกที่สับสนภายในใจอีกต่อไป จู่ๆ ท้องของเธอก็ร้องออกมาเสียงดัง ทำให้ทั้งคู่ต้องเงียบไปชั่วขขณะ พราวตะวันเขินหน้าแดง เธอพยายามจะทำเป็นไม่สนใจแต่ก็ทำไม่ได้ อคิณเห็นดังนั้นก็ยิ้มออกมาเล็กน้อย

“ผมว่าเราไปหาอะไรทานกันดีกว่านะครับ” อคิณกล่าว

“ฉันไม่หิว” พราวตะวันปฏิเสธเสียงแข็ง “แต่ท้องของคุณไม่ได้พูดแบบนั้น” อคิณพูดขึ้นมาแล้วก็แอบอมยิ้มเล็กน้อย ซึ่งทำให้บรรยากาศสบายขึ้น

“ฉันจะกลับบ้าน” พราวตะวันยืนยัน “ผมคิดว่าเราไปทานข้าวกันดีกว่า” พราวตะวันรู้สึกไม่พอใจกับคำพูดของเขา เธออยากจะปฏิเสธแต่ท้องของเธอก็ยังคงร้องออกมาอีกครั้ง ราวกับจะตอกย้ำให้เธอได้รู้ว่าเธอไม่สามารถทำตามใจตัวเองได้อีกต่อไป

“ก็ได้ เบื่อจะเถียงคุณแล้ว” พราวตะวันตอบกลับอย่างไม่เต็มใจ อคิณพาพราวตะวันไปที่ร้านอาหารแห่งหนึ่งที่อยู่ไม่ไกลจากโรงพยาบาลมากนัก บรรยากาศในร้านเงียบสงบและดูอบอุ่น อคิณสั่งอาหารที่พราวตะวันชอบโดยที่เธอไม่ได้บอก พราวตะวันมองเขาด้วยความสงสัย

“คุณรู้ได้ยังไงว่าฉันชอบอาหารพวกนี้” พราวตะวันถาม

“ผมเคยเห็นคุณทานอาหารพวกนี้ที่บ้านบ่อยๆ” อคิณตอบ

“ผมก็เลยคิดว่าคุณน่าจะชอบ” พราวตะวันเงียบไป เธอรู้สึกประหลาดใจกับการใส่ใจของเขาที่ไม่เคยมีใครเคยทำมาก่อน ความรู้สึกผิดในใจของเธอเริ่มก่อตัวขึ้นอย่างเงียบๆ

“ผมขอโทษนะครับพราว ที่ทำให้คุณต้องรู้สึกอึดอัด” พราวตะวันได้ยินเธอก็เลือกที่จะเงียบแทนที่จะพูดอะไรออกไป

หลังจากทานข้าวเสร็จ อคิณก็พาเธอกลับมาที่บ้าน พราวตะวันเดินเข้าไปในบ้านด้วยสีหน้าที่บ่งบอกว่าเธอกำลังสับสนในความรู้สึกของเธอ

เมื่อเข้ามาในบ้าน พราวตะวันยังคงพยายามทำตัวห่างเหิน

“คุณไปพักเถอะ ผมจะไปที่ห้องทำงาน” อคิณกล่าว

“ฉันอยากอยู่คนเดียว” พราวตะวันตอบกลับ

“ถ้าคุณต้องการอะไรก็เรียกผมได้นะ” อคิณกล่าวแล้วเดินขึ้นไปชั้นบน

พราวตะวันเดินตรงไปที่ห้องรับแขก เธอทิ้งตัวลงบนโซฟาแล้วหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา เธอรู้สึกคิดถึงฟิล์มเหลือเกิน เธออยากจะกลับไปอยู่กับเขาเหมือนเดิม เธอเปิดดูโซเชียลมีเดียของเขา แต่สิ่งที่เธอเห็นกลับทำให้หัวใจของเธอร่วงหล่นไปอยู่ที่ตาตุ่ม

รูปภาพล่าสุดที่ถูกโพสต์โดยหญิงสาวผมบลอนด์คนนั้น เป็นรูปที่เธอกำลังกอดอยู่กับฟิล์มที่ทะเล ฟิล์มกอดเอวเธอไว้พร้อมกับยิ้มอย่างมีความสุขและแคปชั่นที่เขียนว่า "รักเธอที่สุด" และมีการแท็กชื่อของฟิล์มเอาไว้ด้วย

พราวตะวันรู้สึกชาไปทั้งตัว ความจริงที่เธอพยายามปฏิเสธมาตลอดหลายวันพุ่งเข้ามากระแทกใจเธออย่างจัง น้ำตาของเธอไหลลงมาอย่างไม่ขาดสาย

พราวตะวันพยายามปลอบใจตัวเองว่ามันอาจจะเป็นแค่รูปภาพที่ถ่ายเล่นกันเฉยๆ ก็ได้ แต่ในใจของเธอก็รู้ดีว่ามันไม่จริง

เธอพยายามกดโทรศัพท์หาฟิล์มซ้ำแล้วซ้ำเล่า แต่เขาก็ไม่ยอมรับสายเธอเลยแม้แต่ครั้งเดียว เธอรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังพังทลายลงมาตรงหน้า เธอไม่รู้จะทำอย่างไรดี เธอทำทุกอย่างเพื่อเขา แต่สุดท้ายแล้วเขากลับทำอย่างนี้กับเธอ

เสียงสะอื้นของพราวตะวันดังขึ้นเรื่อยๆ จนอคิณที่กำลังนั่งทำงานอยู่ในห้องทำงานของเขาได้ยิน เขาเดินเข้ามาในห้องรับแขกด้วยสีหน้าเป็นห่วงเป็นใย เมื่อเขาเห็นพราวตะวันกำลังร้องไห้อย่างหนัก เขาก็รีบเดินเข้าไปหาเธอทันที

“เกิดอะไรขึ้นพราว” อคิณถามด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยน พราวตะวันเงยหน้าขึ้นมองเขาด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวด

เธอไม่ได้พูดอะไรออกมาเลย อคิณเห็นดังนั้นก็ก้มลงไปมองโทรศัพท์มือถือของเธอที่เปิดค้างไว้ เขามองไปที่รูปภาพนั้นแล้วถอนหายใจออกมาอย่างยาวนาน

เขารู้ดีอยู่แล้วว่าความจริงมันเป็นอย่างไร แต่ก็ไม่คิดว่าพราวตะวันจะได้เห็นมันเร็วขนาดนี้

อคิณไม่ได้พูดอะไรอีก เขากอดเธอเอาไว้แน่น พราวตะวันเองก็ไม่ได้ดิ้นรนขัดขืน เธอปล่อยให้น้ำตาไหลลงมาบนไหล่ของอคิณอย่างไม่หยุดยั้ง

เธอรู้สึกเหมือนกำลังจมดิ่งลงไปในความมืดมิดและอ้อมกอดของอคิณเป็นสิ่งเดียวที่ทำให้เธอรู้สึกปลอดภัย

“เขาไม่ได้รักคุณหรอกพราว เขาแค่หลอกใช้คุณ” อคิณกล่าวด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยนอย่างที่สุด

“ผมรู้ว่ามันเจ็บปวด แต่คุณต้องเข้มแข็งนะ” พราวตะวันเงยหน้าขึ้นมองเขาด้วยแววตาที่สับสน

“ทำไมคุณถึงรู้เรื่องนี้”

“ผมให้ชวินสืบเรื่องนี้มานานแล้ว” อคิณตอบ

“ผมไม่อยากให้คุณต้องเจ็บปวด”

“แล้วทำไมคุณไม่บอกฉัน” พราวตะวันถามด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ

“ผมอยากให้คุณเห็นมันด้วยตาของคุณเอง” อคิณกล่าว

“ผมรู้ว่าคุณคงไม่เชื่อคำพูดของผม”

พราวตะวันเงียบไป เธอรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังพังทลายลงมาตรงหน้าเธอ เธอไม่รู้จะทำอย่างไรดี เธอรักเขามากแต่เขากลับทำอย่างนี้กับเธอ

พราวตะวันผลักอคิณออกแล้วรีบวิ่งขึ้นไปบนห้องนอนอย่างรวดเร็ว อคิณไม่ได้ตามเธอไป เขาปล่อยให้เธออยู่คนเดียวเพราะเขารู้ว่าเธอต้องการเวลา

พราวตะวันทิ้งตัวลงบนเตียง เธอปล่อยให้น้ำตาไหลออกมาอย่างไม่หยุดหย่อน เธอรู้สึกเหมือนกำลังจะขาดใจตายอยู่ตรงนั้น ความเจ็บปวดในใจของเธอรุนแรงกว่าทุกครั้งที่เธอเคยเจอมาในชีวิต เธอไม่เคยคิดเลยว่าคนที่เธอรักมากที่สุดจะทำร้ายเธอได้ขนาดนี้

อคิณยืนอยู่หน้าประตูห้องนอนของเธอ เขาไม่ได้เข้าไปข้างในแต่เขาแค่ยืนอยู่ตรงนั้นอย่างเงียบๆ เขารู้ดีว่าความเจ็บปวดที่เธอได้รับมันรุนแรงแค่ไหน

เขาอยากจะเข้าไปกอดเธอเอาไว้แน่น ๆ แต่เขาก็รู้ว่าเธอต้องการเวลาอยู่คนเดียว เขาจึงตัดสินใจที่จะยืนอยู่ตรงนั้นอย่างเงียบ ๆ เพื่อเป็นกำลังใจให้เธอ