ตอนที่ 11 โรคจิต

ตอนที่ 11 โรคจิต

       สุริยะพ่อของเธอกำลังนอนพักฟื้นอยู่ในห้องพิเศษยิ้มกว้างด้วยความดีใจที่ได้เห็นลูกสาวและลูกเขยมาเยี่ยม

       “พ่อดีใจมากที่พราวมาหาพ่อ ไม่ได้เจอกันหลายวันเป็นไงบ้างลูกอยู่กับอคิณ” สุริยะพูดขึ้นมาด้วยรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความสุข

       “ก็ไม่มีอะไรพิเศษค่ะ แต่วันนี้พราวเห็นพ่อดีขึ้นพราวก็ดีใจแล้วค่ะ แล้วแม่ไปไหนคะพราวคิดถึง” พราวตะวันถามหาแม่พร้อมกับมองไปรอบๆ เพื่อหาแม่ของเธอ

       “แม่ไปซื้อของน่ะลูก เพิ่งออกไปน่าจะอีกเป็นชั่วโมงกว่าจะกลับ” สุริยะพูดกับพราวตะวันก่อนจะหันไปหาอคิณยิ้มๆ ซึ่งเป็นรอยยิ้มที่บ่งบอกถึงความสุขใจ

       “อคิณ ขอบใจมากนะลูกที่ดูแลพราวแทนพ่อ”

       “ไม่เป็นไรเลยครับคุณพ่อ” อคิณยิ้มอบอุ่นและอ่อนโยน

       “ดูแลพราวเป็นหน้าที่ของผมอยู่แล้วครับ”

       คำพูดของอคิณทำให้พราวตะวันรู้สึกได้ว่าเขาจะอบอุ่นและแสนดีไปไหนทั้งๆ ที่เขารู้อยู่แล้วว่าเธอไม่มีทางรักเขาได้

       พราวตะวันอยู่คุยกับพ่อสักพักก่อนจะกลับเพราะอคิณมีประชุมด่วนเข้ามา

       “พราวเราต้องกลับกันแล้ว คุณพ่อครับผมต้องพาพราวกลับบ้านแล้วนะครับ เพราะมีประชุมด่วนเข้ามา ไว้ผมจะพาพราวมาหาบ่อยๆ นะครับ”

       “ได้ลูก ฝากพราวด้วยนะ”

       “ไม่ต้องฝากหรอกค่ะพ่อ พราวดูแลตัวเองได้” พราวตะวันพูดแล้วก็ทำหน้ามุ่ยใส่อคิณแต่เขาก็ไม่ได้ใส่ใจอะไรกับเธอ

       หลังจากนั้นทั้งสองก็ออกจากห้องพักของสุริยะ อคิณที่ต้องรีบไปประชุมจึงยังไม่ได้ไปส่งพราวตะวันแต่เขาให้เธอไปรอที่ห้องทำงานของเขาที่อยู่ในโรงพยาบาล

       อคิณกับพราวตะวันออกมาจากห้องพักฟื้นของสุริยะ ใบหน้าของพราวตะวันดูมีความสุขขึ้นเมื่อได้มาเยี่ยมพ่อแล้วเห็นว่าพ่ออาการดีขึ้นมาก แต่ความสุขนั้นก็ยังสุขไม่เต็มที่เพราะเธอยังคงต้องอยู่กับคนที่เธอไม่ได้รักเพื่อแลกกับชีวิตพ่อของเธอ

         โทรศัพท์มือถือของอคิณดังขึ้น อคิณรับสายด้วยน้ำเสียงที่จริงจัง “ครับ ได้ครับ ผมจะไปเดี๋ยวนี้ครับ” อคิณวางสายลงแล้วหันมามองพราวตะวัน

         “ผมต้องรีบไปประชุมแล้ว ผมยังไปส่งคุณที่บ้านไม่ได้ตอนนี้”

         “เรื่องของคุณ” พราวตะวันตอบกลับด้วยน้ำเสียงห้วนๆ

         “ฉันกลับบ้านเองได้”

         “ไม่ได้!!!” อคิณพูดเสียงหนักแน่น “ผมจะให้คุณกลับบ้านคนเดียวไม่ได้”

         “ทำไมจะไม่ได้คะ ฉันไม่ใช่เด็กๆ นะ”

         “ผมจะให้คุณรอผมที่ห้องทำงานของผมนะครับ” อคิณกล่าวเสียงเรียบ “ไม่นาน”

         “ฉันไม่ได้อยากรอ ฉันอยากกลับบ้าน” พราวตะวันโต้เถียงขึ้นมาอย่างเอาแต่ใจ ทั้งๆ ที่แค่รอเขาที่ห้องทำงานแต่เธอก็ทำให้เป็นเรื่องใหญ่ ซึ่งมันคือแผนของเธอแผนที่ทำอะไรก็ได้ให้เขาทนไม่ไหวกับนิสัยของเธอ

         “คุณไม่มีทางเลือกขนาดนั้นหรอกครับ” อคิณเริ่มพูดเสียงที่แข็งขึ้น “รอผมที่ห้องทำงาน”

         อคิณพูดจบก็จับข้อมือของเธอให้เดินไปกับเขา “ปล่อยนะ ฉันอยากกลับบ้าน”

         “คุณอย่าดื้อกับผมได้ไหม” อคิณพูดพลางยื่นนิ้วมือของเขากดลิฟต์ให้เปิดออกแล้วเขาก็พาเธอเดินเข้าไปก่อนจะกดปิดลง ตอนนี้เขาต้องพาเธอไปที่ชั้น 25 นั่นคือชั้นที่ห้องทำงานของเขา

         “ปล่อยนะ คุณจะบังคับฉันทุกเรื่องไม่ได้นะ” พราวตะวันพูดขึ้นมาเสียงดังอย่างไม่พอใจ

         “ผมไม่ได้บังคับแต่ตอนนี้ผมมีงานด่วนจริงๆ แล้วมันก็ไม่ได้นานขนาดนั้น คุณแค่รอที่ห้องทำงานของผมแค่ไม่ถึงสามสิบนาที”

         “แต่ฉันไม่อยากรออีกอย่างฉันก็กลับบ้านเองได้” พราวตะวันพูดจบกำลังจะเอื้อมมือไปไปกดอะไรสักอย่างที่ลิฟต์แต่อคิณคว้ามือของเธอไว้ก่อน

         “หยุดนะ!!!” อคิณพูดขึ้นมาเสียงเข้มกว่าครั้งไหนๆ

         “ไม่หยุด!!!” พราวตะวันเองก็ไม่ลดละในความดื้อดึงของเธอ

         “ได้!!!” อคิณพูดออกมาแค่นั้น เขาก็ดึงเธอเข้ามาใกล้ๆ แล้วกอดไว้แน่น

         “ปล่อยนะ!!! คุณจะทำอะไร” พราวตะวันเริ่มรู้สึกได้ถึงอะไรบางอย่างที่เธอคิดว่าไม่ดีแน่ๆ

         “ทำไมผมต้องปล่อยด้วย ในเมื่อคุณอยากทำให้ผมเกลียดคุณผมก็ยิ่งจะรักคุณมากขึ้น ยิ่งคุณทำให้ผมหงุดหงิดผมก็ยิ่งจะรักคุณมากขึ้นไปอีก” อคิณพูดออกมาแล้วก็เอาจมูกของเขาเข้าไปใกล้ๆ ใบหน้าของพราวตะวันจนเธอรับรู้ได้ถึงลมหายใจอุ่นๆ ของเขารินรดใบหน้าของเธอ

         “โรคจิต” พราวตะวันพูดขึ้นมาเสียงดังและพยายามดิ้นเพื่อให้ตัวของเธอหลุดจากอ้อมกอดของเขา

         “โรคจิตเขาทำอะไรกันนะ ต้องทำอย่างนี้หรือเปล่านะ” อคิณพูดจบก็ขยับแขนของเขาให้กอดเธอแน่นมากขึ้น แล้วยังเอาใบหน้าของเขาเข้าไปใกล้ๆ เธอมากขึ้นเช่นกัน

         “แต่ถ้าผมทำอะไรคุณก็คงไม่ใช่โรคจิตเพราะคุณเป็นเมียของผมอย่างถูกต้องตามกฎหมาย” อคิณพูดแล้วก็กำลังจะจรดริมฝีปากที่แก้มของเธอแต่ก็ถูกเสียงลิฟต์ขัดจังหวะเสียก่อน ลิฟต์เปิดออกก็เจอพยาบาล พนักงานของโรงพยาบาลกำลังยืนรออยู่หน้าลิฟต์ เขาจึงต้องปล่อยเธอออกจากอ้อมแขนแล้วก็จับมือของเธอเดินออกจากลิฟต์ตรงไปที่ห้องทำงานของเขา

         อคิณพาพราวตะวันมาที่ห้องทำงานของเขา พราวตะวันเอาแต่เงียบด้วยความโกรธ อคิณรู้ว่าเธอโกรธแต่นี่คือวิธีเดียวที่จะทำให้เธอเลิกดื้อกับเขาในเวลาเร่งด่วนนี้

         “ผมขอโทษที่ทำให้คุณโกรธ แต่ผมมีประชุมด่วนจริงๆ”

         พราวตะวันไม่ตอบอะไร เธอยังคงยืนนิ่งอยู่ตรงนั้นราวกับว่าไม่มีใครอยู่ในห้องกับเธอ อคิณจึงเดินเข้าไปใกล้ๆ แล้วจับมือของเธอไว้ “พราวฟังผมนะ”

         “ไม่ฟัง!!!” พราวตะวันพูดเสียงดังแล้วสะบัดมือของเขาออก

         “คุณทำแบบนี้ยิ่งทำให้ฉันเกลียดคุณ”

         “ผมขอโทษครับ” อคิณยอมขอโทษเธอเพราะเขาเองก็ไม่ได้อยากทำอย่างนี้แต่เพราะเขาอยากให้เธอเลิกดื้อกับเขาจึงได้ทำอย่างนั้นลงไป

         “ไม่จำเป็น” พราวตะวันไม่แม้จะมองหน้าของเขาเพราะเธอยิ่งได้โอกาสที่จะทำให้เขาเกลียดเธอมากขึ้น

         “คุณรอผมอยู่ตรงนี้ ไม่เกินสามสิบนาที เดี๋ยวผมกลับมานะ”

         “คุณไปได้เลย ไม่ต้องมาบอกอะไรฉัน” พราวตะวันตอบกลับด้วยความไม่พอใจ

         อคิณไม่ได้ตอบอะไรเขาแค่เดินออกไปพร้อมกับกดโทรศัพท์มือถือโทรหาใครสักคน 

พราวตะวันได้แต่นั่งหน้านิ่วคิ้ว ขมวด เธอรู้สึกว่ายิ่งอยู่ใกล้อคิณ เธอก็ยิ่งเหมือนเป็นรองเข้ามากไปทุกที