บทที่11.

บทที่11.

“คุณลูเซียสทำร้ายจิตใจคุณหนูโรสอีกแล้วนะคะ”

นางกล่าวตำหนิคนที่เป็นทั้งเจ้านายและเป็นเสมือนบุตรชายเพราะนางเลี้ยงดูลูเซียสมาตั้งแต่เด็กๆ

“สวัสดีครับป้านิ่ม”

อาเธอร์กล่าวทักทายหญิงสูงวัยอย่างเคารพ นับว่าป้านิ่มเป็นผู้หญิงไทยคนเดียวที่เขาให้ความเคารพอย่างไร้อคติ

“สวัสดีค่ะคุณอาร์ นี่พวกคุณสองคนยังไม่เลิกทะเลาะกันเหมือนเด็กๆ อีกหรือคะ สามสิบกว่าปีกันแล้วนะคะ ไม่ใช่เด็กๆ อายุสิบสาม อย่าให้ป้ารู้อีกเชียวว่าทะเลาะกันเรื่องไร้สาระเหมือนเดิมอีก” ป้านิ่มคาดโทษ 

“ครับป้านิ่ม” สองหนุ่มรับคำพร้อมกัน ลูเซียสเข้ามาโอบบ่าของอาเธอร์เหมือนจะยืนยันคำสัญญา อาเธอร์เองก็โอบตอบเช่นกันแต่มือที่ไขว่หลังอยู่ของทั้งสองกำลังซัดกันนัวเนีย ผู้สูงวัยก็ได้แต่ส่ายหน้าอย่างระอา กับความร้ายกาจของเด็กชายอาเธอร์กับเด็กชายลูเซียส... 

พลอยไพลินกับรสิตาคุยกันอย่างออกรสเมื่อได้ทำความรู้จักกันแล้ว รสิตารู้สึกถูกชะตากับพี่สาวคนนี้มากๆ แล้วขอเรียกพลอยไพลินว่า พี่ลิลลี่ และยังแอบคาดหวังว่าพลอยไพลินจะรักษาใจด้านชาของพี่ชายได้ สองสาวหย่อนขาลงไปในสระว่ายน้ำใสแจ๋วแกว่งเล่นไปมาอย่างปลอดโปร่งมากขึ้น

“น้องโรสดีใจนะคะที่พี่ลิลลี่มาที่นี่ น้องโรสจะได้มีเพื่อน แต่จะว่าไป ชื่อเราสองคนคล้องจองกันดีนะคะ” สาวน้อยชวนคุยอย่างเป็นกันเอง

“ค่ะ พี่ลินก็ยินดีค่ะ ดีใจมากด้วยที่พบเจอคนอื่นบ้าง”

“พี่ลิลลี่มาอยู่กับพี่อาร์นานรึยังคะ ทำไมน้องโรสไม่รู้เลย”

“พี่เพิ่งมาอยู่กับคุณอาเธอร์ได้ไม่ถึงอาทิตย์เลยค่ะ มาแบบงงๆ ด้วย”

แล้วพลอยไพลินก็เล่าความเป็นมาให้สาวน้อยฟังและแอบคาดหวังว่ารสิตาจะเห็นใจเธอ

“ตายจริง... จริงหรือคะเนี่ย น้องโรสไม่คิดเลยนะคะว่าพี่อาร์จะเป็นคนอย่างนั้น ปรกติพี่อาร์ไม่เข้าใกล้ผู้หญิงไทยหรือไม่เคยให้ผู้หญิงไทยคนไหนอยู่ร่วมบ้านค่ะ ครั้งนี้แปลกมาก”

“ไม่แปลกหรอกค่ะ เขาคงอยากได้ของสำคัญคืนและพี่สาวของพี่ลินก็เป็นคนเอามันไป พี่ลินก็เหมือนตัวประกัน”

“ช่างเถอะค่ะ เราอย่าไปเครียดกับเรื่องนี้เลย เรามาเล่นน้ำกันดีกว่ามั้ยคะ น้องโรสอยากว่ายน้ำ”

“แต่พี่ไม่มีชุดมานะคะ อีกอย่างคุณอาเธอร์คงคุยธุระเสร็จแล้ว”

“ไม่หรอกค่ะ เชื่อน้องโรสเถอะว่าเขาคุยกันอีกนาน เผลอๆ ถึงเย็น เรามาเล่นน้ำกันดีกว่าแล้วเรื่องของพี่ลิลลี่น้องโรสจะจัดการให้ รู้มั้ยพี่อาร์น่ะเกรงใจคุณพ่อของน้องโรสที่สุด หากที่ลิลลี่อยากให้คุณพ่อช่วย รับรองไม่ผิดหวังแต่เราต้องใจเย็นๆ ค่ะ”

รสิตายิ้มเจ้าเล่ห์อย่างมีแผนการในใจ ใบหน้าสวยสดใสแดงปลั่งอย่างตื่นเต้นดีใจ พลอยไพลินพยักหน้าเห็นด้วยเมื่อสาวน้อยชักชวนไปเปลี่ยนชุดที่ห้องของเธอ...

สองหนุ่มชักสีหน้าไม่พอใจเมื่อเดินออกมาจากห้องทำงานตรงมาที่สระว่ายน้ำ แล้วพบว่าทั้งสองสาวที่พวกเขากำลังตามหานั้น พากันเล่นน้ำอย่างสนุกสนาน เท่านั้นไม่พอชุดว่ายน้ำที่พวกเธอสวมใส่ก็อวดสัดส่วนที่ ล้นไม้ล้นมือ ออกมาโชว์ชาวโลกเสียอย่างนั้น อาเธอร์กับลูเซียสคิดอย่างไม่พอใจ แต่พวกเขาจะรู้มั้ยนะว่าตอนนี้ ณ ที่ตรงนี้มีชาวโลกแค่เขาสองคนกับสองสาวที่กำลังแหวกว่ายอยู่ในสระเท่านั้น...

“นี่กำลังทำอะไรกันอยู่ห๊ะน้องโรส” ลูเซียสเปิดฉากขึ้นก่อน ร่างสูงเดินหน้าตึงมายังขอบสระเท้าเอวมองสาวน้อยหน้าใสที่ลอยคออยู่ในน้ำอย่างไม่พอใจ แต่สัดส่วนที่ไม่ธรรมดาที่เห็นวับๆ แวมๆ อยู่ใต้น้ำ ทำให้สมาธิของเขาวอกแวกและพลุ่งพล่านอย่างน่าโมโห...

“อ้าว ก็เล่นน้ำน่ะสิคะ พี่ลูซแก่จนสายตาไม่ดีคิดว่าน้องโรสเล่นขายของอยู่รึไง”

“อย่ามาตีฝีปากกับพี่นะน้องโรสขึ้นมาเดี๋ยวนี้ แล้วไปเปลี่ยนเสื้อผ้ามาทานอาหารเย็นได้แล้ว วันนี้เรามีแขก...” ลูเซียสพูดเสียงเข้มใบหน้าหล่อเหลาดูยุ่งเหยิง คิ้วหนาขมวดมุ่นมองคนที่กำลังโหนตัวขึ้นมาจากสระอย่างหายใจไม่ทั่วท้อง

ในขณะที่รสิตาขึ้นจากน้ำ พลอยไพลินก็ยังคงแช่อยู่ในน้ำเพราะรู้สึกขัดเขินอับอายที่ใครจะมาเห็นเธออยู่ในชุดว่ายน้ำแบบบิกินีสองชิ้นสีสดใสแบบนี้ แม้ว่าลูเซียสจะไม่แลสายตามาทางเธอเลยแม้แต่น้อยก็ตาม แต่เธอรู้สึกถึงแรงร้อนจากสายตาของใครอีกคนต่างหาก...

“แล้วเธอล่ะพลอยไพลิน จะแช่น้ำอยู่อย่างนี้ใช่มั้ย” อาเธอร์ถามขึ้นน้ำเสียงฟังดูราบเรียบ แต่ภายใจกายของเขานั้นกำลังร้อนระอุเมื่อหญิงสาวค่อยๆ ว่ายน้ำมายังบันไดขึ้นสระก่อนจะค่อยๆ เดินขึ้นจากน้ำด้วยท่าทางเงอะงะดูขัดเขิน ในขณะที่รสิตาเดินมาช่วยดึงเธอขึ้นมา

ผู้หญิงสองคนที่ดูรูปร่างไล่เลี่ยกันเพียงแต่รสิตาสูงกว่าพลอยไพลินเล็กน้อย รูปร่างของสองสาวขาวกระจ่าง ตัดกับสีสันสดใสของบิกินีตัวน้อยที่พวกเธอสวม เรือนผมที่เปียกน้ำแนบลู่ไปกับใบหน้างามของพวกเธอ และเนื้อผ้าที่เปียกชุมก็รัดรึงทรวดทรงจนทำให้คนมองใจเต้นไม่เป็นส่ำ เหมือนไม่เคยเจอผู้หญิงสวมบิกินีมาก่อน ทั้งๆ ที่พวกเขาเห็นมานักต่อนักทั้งไม่สวมเสื้อผ้า เริงร่ากันอยู่บนเตียงก็มี แต่ทำไมผู้หญิงสองคนตรงหน้านี้กลับทำให้ใจของพวกเขาเต้นแรงจนแทบทะลุอก...

“ไปเปลี่ยนเสื้อผ้ากันค่ะพี่ลิลลี่อย่าสนใจคนแก่งี่เง่าแถวนี้เลยค่ะ”

“นี่น้องโรสว่าใครแก่หา... นี่กลับมาก่อนนะยายเด็กบ้า” ลูเซียสร้องตามคนตัวเล็กที่จูงมือเพื่อนใหม่เดินลิ่วๆ เข้าบ้านไป ด้วยอาการหัวเสียอย่างแรงของ

“หึหึ คราวหลังก็หัดส่องกระจกบ้างนะลูเซียสจะได้รู้ว่าน้องสาวฉันว่าใครแก่”

“อย่ามาปากดีนะไอ้อาร์ หากฉันแก่นายก็แก่ด้วย ตกลงจะกินข้าวด้วยกันมั้ย แต่ฉันว่าอย่าดีกว่าฉันเริ่มเหม็นขี้หน้านายแล้ว” ลูเซียสกล่าวด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด

“กินสิ อุตส่าห์เดินทางมาตั้งไกล เหนื่อยจะแย่ กินข้าวฟรีที่บ้านนายสักมื้อจะเป็นไรไป”

อาเธอร์พูดอย่างยียวนแล้วเดินเข้าไปใกล้คนที่เป็นไม้เบื่อไม้เมา กินกันไม่ลงมาตั้งแต่สมัยเด็กๆ ตบบ่ากว้างของลูเซียสเบาๆ แล้วไหวไหล่ยักคิ้วล้อเลียน....