บทที่ 4 (รีไรท์)

กลิ่นดินประสิวฉุนกึกปะปนกับกลิ่นไหม้ของเนื้อไม้ลอยคละคลุ้งไปทั่วโถงทางเดิน ควันสีเทาหนาทึบลอยอ้อยอิ่งบดบังทัศนวิสัย แสงไฟฉุกเฉินสีแดงหมุนวาบสะท้อนเงาวูบไหวบนผนัง ราวกับเลือดที่กำลังเต้นเร่า

ธนิดาไอโขลกจนตัวงอ ความแสบจากควันไฟกัดกินลำคอและดวงตาจนน้ำตาไหลพราก แต่ฝ่ามือหนาที่กุมมือเธอไว้นั้นกลับไม่ยอมคลายออกแม้แต่วินาทีเดียว มันบีบแน่น แน่นจนเธอรู้สึกเจ็บ แต่มันคือความเจ็บปวดเดียวที่ยึดเหนี่ยวเธอไว้กับสติสัมปชัญญะ

“ก้มต่ำไว้! อย่าเงยหน้าขึ้นมา!”

เสียงคำรามของนาวินดังก้องแข่งกับเสียงปืนที่เริ่มระดมยิงเข้ามาจากทิศทางที่กำแพงพังทลาย เขาไม่ได้หันมามองเธอ แต่ใช้แผ่นหลังกว้างของตัวเองเป็นโล่กำบัง ดันร่างเธอให้แนบชิดไปกับผนังหินอ่อนเย็นเฉียบ

ปัง! ปัง! ปัง!

กระสุนเจาะทะลุแจกันราคาแพงบนแท่นโชว์จนแตกกระจาย เศษกระเบื้องปลิวว่อนเฉียดใบหน้าของธนิดาไปเพียงเส้นยาแดงผ่าแปด เธอหวีดร้องด้วยความตกใจ ซุกหน้าลงกับแผ่นหลังของเขาโดยสัญชาตญาณ

นาวินกัดฟันกรอด นัยน์ตาสีรัตติกาลวาวโรจน์ด้วยความโกรธจัด เขาเอี้ยวตัวออกไปเพียงเสี้ยววินาที ยกปืนพกสีเงินในมือขึ้นเล็งด้วยความชำนาญที่น่าขนลุก

ปัง! ปัง!

สองนัดแลกกับสองชีวิต ร่างของชายชุดดำที่สวมหน้ากากรูปหัวกะโหลกซึ่งเป็นสัญลักษณ์ของแก๊งเสือดาวร่วงลงจากระเบียงชั้นสอง กระแทกพื้นเสียงดังสนั่น

“ไป!” เขาสั่งสั้นๆ กระชากแขนเธอให้วิ่งตาม

ทั้งคู่วิ่งฝ่าดงกระสุนและเศษซากปรักหักพัง รองเท้าส้นสูงของธนิดาหลุดหายไปข้างหนึ่งตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ แต่เธอไม่สนใจ ฝ่าเท้าเปลือยเปล่าเหยียบย่ำลงบนเศษแก้วจนได้เลือด แต่ความเจ็บปวดทางกายเทียบไม่ได้เลยกับความกลัวตายที่กำลังหายใจรดต้นคอ

“ทางนี้ครับนายท่าน!”

เสียงตะโกนคุ้นหูดังขึ้น ภูมิโผล่ออกมาจากมุมทางแยกพร้อมกับปืนกลมือ Uzi สองกระบอก เขายิงกราดสกัดกั้นศัตรูที่กำลังกรูเข้ามาจากประตูปีกขวา สีหน้าของภูมิเคร่งเครียด เหงื่อกาฬไหลอาบหน้า แต่แววตายังคงนิ่งสงบ

“พาเธอไปที่โรงรถใต้ดิน! ฉันจะต้านพวกมันไว้!” นาวินสั่งเสียงเฉียบขาด ผลักร่างธนิดาไปทางภูมิ

“ไม่! ฉันไม่ไป!” ธนิดารั้งแขนนาวินไว้แน่น น้ำตาอาบสองแก้ม “คุณจะให้ฉันทิ้งคุณเหรอ!”

“นี่ไม่ใช่เวลามาเล่นบทนางเอก!” นาวินหันมาตวาดลั่น ดวงตาแดงก่ำ “ไปกับภูมิซะ! ถ้าเธออยู่ตรงนี้เธอจะเป็นตัวถ่วงฉัน!”

คำว่าตัวถ่วงเหมือนมีดที่กรีดลงกลางใจ แต่ธนิดารู้ดีว่าเขาพูดถูก เธอทำอะไรไม่ได้เลยนอกจากกรีดร้องและวิ่งหนี เธอเม้มปากแน่น พยักหน้าทั้งน้ำตาแล้วยอมวิ่งตามภูมิไป

แต่ทว่า...

จังหวะที่นาวินหันหลังกลับไปยิงสกัดศัตรู เงาตะคุ่มหนึ่งก็โผล่ออกมาจากเงามืดด้านหลังเสาต้นใหญ่ ปลายกระบอกปืนเล็งตรงไปที่ศีรษะของนาวิน

ธนิดาตาเบิกโพลง โลกทั้งใบเหมือนหยุดหมุน สัญชาตญาณความกลัวตายมลายหายไป เหลือเพียงความกลัวที่จะสูญเสียเขา

“นาวิน! ข้างหลัง!”

เธอตะโกนสุดเสียงพร้อมคว้าแจกันโลหะใบหนักที่วางอยู่บนตู้ข้างทางเดิน ขว้างออกไปสุดแรงเกิด

เคร้ง!

แจกันกระแทกเข้าที่แขนของมือปืนจนวิถีกระสุนเบี่ยงออกไป นัดนั้นเจาะเข้าที่หัวไหล่ซ้ายของนาวินแทนที่จะเป็นศีรษะ

ฉึก!

นาวินเซถลา เลือดสีสดสาดกระเซ็นเปื้อนเสื้อเชิ้ตสีขาวจนแดงฉาน เขาหันขวับกลับมาด้วยความเร็วเหนือมนุษย์ ยิงสวนเข้ากลางแสกหน้าของไอ้มือปืนคนนั้นจนมันหงายหลังล้มตึง

“บ้าเอ๊ย!” นาวินสบถ กุมบาดแผลที่ไหล่แน่น เขาหันมามองธนิดาด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป ไม่ใช่สายตาที่มองภาระอีกต่อไป แต่เป็นสายตาที่เต็มไปด้วยความตื่นตะลึงและห่วงหา

เขาไม่รอช้า วิ่งกลับมาคว้าตัวเธอเข้าสู่อ้อมกอดอีกครั้ง กลิ่นคาวเลือดของเขาแตะจมูกเธอชัดเจน

“ยัยบ้า... ใครใช้ให้เธอทำแบบนั้น!” เขาคำราม แต่เสียงนั้นสั่นเครือ

“คุณ... คุณเจ็บ...” มือสั่นเทาของธนิดาแตะลงบนแผลของเขา น้ำตาไหลพรากหนักกว่าเดิม

“แผลแค่นี้ไกลหัวใจ” นาวินกัดฟันข่มความเจ็บปวด เขาเปลี่ยนใจไม่ส่งเธอให้ภูมิแล้ว เขาตัดสินใจแล้วว่าชีวิตของเธอ เขาจะปกป้องด้วยมือของเขาเอง

“เกาะเอวฉันไว้แน่นๆ ธนิดา เราจะออกไปฆ่าพวกมันด้วยกัน”

เขายื่นปืนพกสำรองกระบอกเล็กที่ซ่อนไว้ที่ข้อเท้าส่งให้เธอ สัมผัสของโลหะเย็นเฉียบทำให้ธนิดาสะดุ้ง

“ปลดเซฟตี้ เล็ง แล้วเหนี่ยวไก” เขาสอนสั้นๆ น้ำเสียงจริงจัง “ถ้าใครเข้ามาใกล้เกินระยะแขน ยิงมันซะ อย่าลังเล”

ธนิดารับปืนมาด้วยมือที่สั่นระริก ปืนหนักอึ้งในมือของคนที่ไม่เคยทำร้ายใคร แต่เมื่อมองเห็นเลือดที่ไหลอาบไหล่ของนาวิน ความกลัวในใจเธอก็แปรเปลี่ยนเป็นความมุ่งมั่นที่น่ากลัว

เพื่อเขา... เธอต้องทำ

“ไป!”

ทั้งคู่วิ่งฝ่าดงกระสุนอีกครั้ง คราวนี้ไม่มีใครแยกจากใคร นาวินยิงเปิดทางด้วยมือข้างเดียวอย่างแม่นยำ ส่วนธนิดาคอยระวังหลังให้เขา แม้เธอจะไม่ได้ยิงใคร แต่การที่เธอถือปืนและจ้องมองศัตรูด้วยแววตาดุดัน ก็ทำให้พวกมันชะงักไปได้บ้าง

เมื่อมาถึงโรงรถใต้ดิน รถสปอร์ตคันหรูของนาวินจอดรออยู่ เขาผลักเธอเข้าไปนั่งฝั่งคนนั่ง แล้วกระโดดขึ้นฝั่งคนขับ สตาร์ตเครื่องยนต์ดังกระหึ่ม

ประตูโรงรถเปิดออกสู่ความมืดมิดของพายุฝน นาวินเหยียบคันเร่งจนมิด รถพุ่งทะยานออกไปราวกับกระสุนที่หลุดจากลำกล้อง ทิ้งคฤหาสน์หรูที่กำลังลุกไหม้และเสียงปืนที่ยังคงดังไล่หลังไว้เบื้องหลัง

รถแล่นฝ่าสายฝนมาได้สักพักจนแน่ใจว่าไม่มีใครตามมาทัน นาวินจึงผ่อนความเร็วลง เขาหอบหายใจหนักหน่วง ใบหน้าซีดเผือดจากการเสียเลือด

“คุณไหวไหม...” ธนิดาถามเสียงสั่น เอื้อมมือไปกดแผลที่ไหล่เขาเพื่อห้ามเลือด

นาวินหันมามองเธอ รอยยิ้มบางๆ ที่ดูเหนื่อยล้าแต่เปี่ยมเสน่ห์ปรากฏขึ้นที่มุมปาก เขาเอื้อมมือข้างที่ไม่เจ็บมาจับมือเธอที่เปื้อนเลือดของเขาขึ้นมาจูบที่หลังมือเบาๆ

“ขอบใจนะที่ช่วยชีวิตฉันไว้”

คำเรียกขานนั้นทำให้ธนิดาหน้าร้อนวาบ ลืมความเจ็บปวดและความกลัวไปชั่วขณะ เธออยากจะเถียง แต่เมื่อเห็นสายตาที่เขามองมาสายตาที่บอกว่าเขาหมายความตามนั้นจริงๆ เธอก็ได้แต่เงียบและปล่อยให้เขาจับมือเธออยู่อย่างนั้น

ท่ามกลางรถคันหรูที่แล่นฝ่าพายุฝนในค่ำคืนอันโหดร้าย หัวใจสองดวงกลับเริ่มเต้นเป็นจังหวะเดียวกันอย่างชัดเจนเป็นครั้งแรก