บทที่ 4 รุม NC

บทที่ 4

รุม NC

อึก! 

อึก! 

ไวน์หมดไปหนึ่งขวดเอวาก็เริ่มมีอารมณ์มากขึ้น ความกังวลและความกลัวหายไปหมดแล้ว เหลือเพียงความกระสันซ่านอยากเสียตัวใจจะขาด

คิรินขยับขึ้นมาคุกเข่าอยู่ข้างเอวา เพื่อใช้ลำยาวกระทุ้งเข้าปากเธอถี่ ๆ ครั้งแรกของเอวากับการได้สัมผัสรสชาติที่แปลกประหลาด แม้มันจะไม่ได้เอร็ดอร่อยอะไรนักหนาแต่พอเข้าปากกลับหยุดไม่ได้ 

อ๊อกๆ เสียงดังเล็ดลอดออกมาจากลำคอ ทำเอาคิรัณสูดปากเสียว ร้องครางทุ้มอยู่ในลำคอ เขามองภาพเอวาตอนนี้แล้วรู้สึกตื่นเต้นเหลือเกิน ครั้งแรกกับการสวิงผู้หญิงเขาตื่นเต้นเป็นบ้า 

"อื๊ออ~"

เอวาเริ่มรู้สึกเสียวตรงกายสาว เธอชำเลืองมองภาพเบื้องล่าง ก็พบว่าคิรัณกำลังใช้ปากเล่นกับแอ่งน้ำน้อยของเธออยู่ ลีลาหนุ่มเฉิ่มช่างร้ายกาจนัก เขาสอดลิ้นสากเข้าไปคว้านลึกกวักน้ำหวานออกมาเป็นสาย

"อ๊าาา" 

เอวาเหมือนคนจะขาดใจ เธอร้องครางลั่นแต่ก็ถูกปิดปากด้วยลำยาวขนาด 58 ของคิริน เธออยากโดนรุมพวกเขาก็สนองความต้องการให้แล้ว หวังว่าหลังจากนี้รสชาติสวาทกามอารมณ์มันจะถูกใจเธอ 

เสียงดูน้ำหวานดังมาจากคิรัณ เขาจับสองขาของเธอยกขึ้นแล้วอ้าออกให้กว้าง ลิ้นสากทำการปาดเลียทุกซอก กลีบสาวสีหวานเริ่มแดงฉ่ำ ร่างกายกระตุกตอดรับความเสียว จนเธออยากเสียตัวมันเสียตอนนี้

"เอากูสักทีเถอะ อ๊าา ขอร้องกูไม่ไหวแล้ว อืออ" 

"เจ็บหน่อยนะเอวา อ่าา" 

คิรัณพูดด้วยน้ำเสียงแหบพร่า เขาเองก็ปวดหนึบเหลือเกิน อยากจะกระแทกเธอให้ขาดใจตายแต่ก็ต้องออมแรงไว้ เพราะนี่มันคือครั้งแรกของเธอ

เมื่อลำกายผงาดพร้อมรบ คิรัณสวมเกราะป้องกันให้ลูกชายเรียบร้อยแล้วเขาก็จดจ่ออยู่ตรงกลางสาว ขยับถูไถไปตามกลีบสาวที่หลั่งน้ำเปียกแฉะออกมา 

"อื๊ออ~"

คิรินมองน้องชายฝาแฝดแล้วนึกอิจฉาแต่เอาเถอะ ปล่อยให้น้องได้เสพสมอารมณ์ทางเพศบ้าง เดี๋ยวมันจะบ้าตายเพราะเรียนหนักเสียก่อน

"อ๊ะ! เจ็บ..." 

แค่ส่วนหัวถูกดันเข้าไปเอวาก็ร้องลั่นห้อง เธอรู้สึกเจ็บแสบบริเวณกลีบสาวแต่เธอก็ถูกกระตุ้นอารมณ์โดยคิริน เขาบีบคลึงหน้าอกพร้อมดูดจุกนมจนเอวาล่องลอยไปกับห้วงอารมณ์ปรารถนา 

"อ๊ะ!"

"อืมมม" 

คิรัณแช่ท่อนเอ็นค้างไว้เขาเองก็รู้สึกเจ็บไม่ต่างกัน ความบริสุทธิ์ของเอวากำลังทำให้เขาทรมาน แต่สุดท้ายทุกอย่างก็ผ่านไปได้ด้วยดีเมื่อเขาขยับเอวเข้าออกช้า ๆ

"อื๊ออ อืออ อืออ" 

ทุกอย่างกำลังดำเนินไปได้ด้วยดี ตอนนี้เอวาช่วยคิรินด้วยการใช้มือและปากทำให้เขา โดยที่เบื้องล่างกำลังถูกคิรัณกระทำรุนแรงขึ้นเรื่อย ๆ 

ร่างของเอวาสั่นสะเทือนสองเต้ากระเพื่อมไปมา คิรินเห็นเขาก็อดใจไม่ไหวตอนนี้เห็นสีหน้าน้องชายเหมือนคนกำลังจะขาดใจ เขาก็รู้สึกอยากจะขาดใจแบบน้องบ้าง จึงพยักหน้าให้น้องหลบหลีกทางให้เขาหน่อย

เมื่อคิรินสวมเกราะป้องกันเขาก็จับท่อนเอ็นของตัวเองสอดใส่เข้าไปในช่องทางรัก ที่มีน้ำเปียกแฉะจากการถูกกระทำเมื่อสักครู่ ไหนจะลอยเลือดจาง ๆ ที่ไหลลงมาเปื้อนที่นอนสีขาวสะอาดตา

"อ๊าาา เบาหน่อยอ๊ะ!"

"ก็อยากจะเบาอยู่นะ อ่าา"

ปึก! ปึก! ปึก! 

เสียงตอกกระแทกดังอย่างต่อเนื่อง คิรินไม่อ่อนโยนเหมือนน้องชายเลย เขารวบขาของเธอทั้งสองข้างพาดบ่า พร้อมกับมองภาพน้องชายป้อนลำรักกระเด้าใส่ปากของเอวา จนหน้าของเธอแดงก่ำ 

อ๊อก ๆ เสียงลามกดังออกมาจากปากเอวา เธอคงเสียวมากจนถึงขั้นกั้นอารมณ์ไม่อยู่ ปล่อยให้ตัวเองฉี่ราดเปียกแฉะเต็มที่นอน ทั้งสามมีอารมณ์จนไม่สามารถควบคุมตัวเองได้เลยสลับกันทำอยู่หลายครั้ง

"โอ๊ย ไม่ไหวแล้ว กูเจ็บหมดแล้ว อื๊ออ"

ปึก! ปึก! ปึก! 

ฉันลืมตาตื่นขึ้นมาก็พบว่า ตัวเองกำลังถูกทั้งสองพยายามยัดเข้ามาพร้อมกัน มันเจ็บเหมือนจะฉีกแต่สุดท้ายทั้งสองก็ยัดเข้ามาจนได้ ร่างกายฉันป่นปี้มีแต่ร่องรอยสีแดงช้ำ รอยกัดเต็มไปหมด คิรัณเห็นเงียบ ๆ หื่นกว่าคิรินอีกนะ 

ภาพจำสุดท้ายของฉัน คือการถูกทั้งสองปล่อยน้ำเข้ามาในปาก ฉันกลืนทุกหยดที่ฉีดพ่นเข้ามา จากนั้นภาพทุกอย่างก็ตัดไป

วันต่อมาไม่รู้ว่าตอนนี้กี่โมงกี่ยามแล้ว ฉันลืมตาขึ้นมาพบว่าตัวเองนอนอยู่บนเตียงภาพเมื่อคืนกำลังฉายวนซ้ำ ๆ จนถึงภาพสุดท้ายที่ฉันพอจำได้ น้ำกะทิข่าวขุ่นเอ่อล้นเต็มปากแค่คิดก็ขนลุกแล้ว

ฉันลุกขึ้นมานั่งดึงผ้าห่มห่อตัวเพื่อปกปิดร่องรอยบนร่างกาย จนคิรัณตื่นขึ้นมาอีกคน มันใช้เท้าสะกิดคิรินจนไอ้ขี้เซาสะดุ้งตื่นมองหน้าฉันกับมันสลับกัน

"พวกมึง... เรายังเป็นเพื่อนกันอยู่ใช่ไหมวะ" ฉันตัดสินใจเอ่ยถามทั้งสองคน

"เพื่อนเอากันคงไม่เป็นอะไรหรอกมั้ง" คิรินพูดด้วยน้ำเสียงปกติ เขาผ่านผู้หญิงมามาก แม้แต่เพื่อนร่วมห้องก็เคยกินมาแล้วหลายคน เพิ่มเอวาอีกสักคนคงไม่เป็นอะไร

"ถ้าไม่ได้คิดอะไรก็คงไม่มีอะไรน่าห่วง  ถึงพวกฉันจะใส่ถุงยางแต่เธอกินยาคุมหน่อยก็ดีนะเอวา" คิรัณตอบก่อนจะหยิบเสื้อผ้าขึ้นมาสวมใส่ไม่ปลายให้ตัวเองกลายเป็นชีเปลือยเหมือนคิริน 

"อืมงั้นตกลงตามนั้นนะ" 

ฉันรอให้พวกมันสองคนเดินออกไปจากห้อง จากนั้นฉันจะรีบหยิบเสื้อผ้าแต่ขอประทานโทษเถอะ เมื่อคืนฉันจำได้ว่าใส่ชุดนักเรียนญี่ปุ่น ขืนฉันใส่ชุดเดิมคงได้โดนอีกรอบแน่ ฉันเลยเปลี่ยนหยิบเสื้อเชิ้ตของคิรัณมาใส่ไว้ก่อน 

ออกมาจากห้องฉันก็รู้สึกโหวงเหวงกับร่างกายของตัวเอง ร้อน ๆ หนาว ๆ เหมือนจะเป็นไข้ แถมยังระบมตรงส่วนนั้นเหลือเกินเดินก็แทบจะไม่ไหว

"ที่คอนโดกูไม่มียาอะไรเลย เอางี้เดี๋ยวกูออกไปซื้อยาให้ ต้องกินยาอะไรบ้างวะไอ้เฉิ่ม"

"เอายาคุมฉุกเฉินมาแล้วก็ยาแก้อักเสบ ยาลดไข้ติดไว้หน่อยก็ดี"

"เออ"

"มึงอย่าลืมซื้อข้าวมาด้วยนะ"

"เออ" 

ฉันเดินมานั่งที่โซฟามองหน้าพวกมันสองคนที่ดูปกติมาก คงจะมีเพียงฉันที่รู้สึกอายตัวเองเหมือนจะมองหน้าพวกมันไม่ติด 

"หายซ่าหรือยัง?" คิรัณเอ่ยถาม คนปากดีเมื่อคืนหายไปไหนแล้ว 

"อืม สัญญาได้ไหมว่าเรื่องนี้จะเก็บไว้เป็นความลับ" 

"มันใช่เรื่องที่จะต้องเอาไปพูดให้คนอื่นฟังหรือไงล่ะ"

"เฮ้อ แบบนี้ค่อยสบายใจหน่อยงั้นเอาแบบนี้นะ เดี๋ยวฉันรีบกินข้าวกินยาแล้วจะกลับคอนโด หลังจากนั้นพวกเราก็กลับมาเป็นเพื่อนกันเหมือนเดิมโอเคตามนี้นะ"

"อืม"